Posts

Mijn vierde keer op "de rots"

Afbeelding
Sommigen weten heel goed wat ik bedoel met "de rots" (omdat ze er zelf ook komen of kwamen). Maar voor degenen die het niks zegt: met "de rots" bedoelen wij de Loreley in Sankt Goarshausen aan die 'beruchte' bocht in de Rijn. In 2012 ging ik voor het eerst naar het "Night of the Prog" (hierna te noemen NotP) festival op de Freilichtbühne op die Loreley. Dat was min of meer een experiment want ik was er nog nooit geweest, had er alleen veel over gelezen. Nou, experiment geslaagd. Al tijdens mijn verblijf daar bedacht ik om er een jaarlijkse traditie van te maken, een dag van tevoren op m'n gemak erheen rijden en een beetje de toerist uithangen, en dan een paar dagen genieten van goede muziek en aangenaam gezelschap en dat allemaal in een geweldige ambiance. Maar in 2013 liep het allemaal wat anders waardoor het dit jaar niet mijn zevende maar vierde NotP was. Al weer mijn derde ná die narigheid uit 2013. Op zich al  reden genoeg om heel blij te…

Don't Give Up

Afbeelding
Dit nummer kwam net voorbij geshuffeld en kwam even binnen. Want hoe vaak heb ik of iemand anders dit de afgelopen jaren niet tegen me gezegd! Maar soms ontkom je er niet aan en moet je het ene wel opgeven om het andere de ruimte te geven. Zo moest ik mijn pogingen om gitaar te spelen wel opgeven om ruimte te geven aan andere zaken die ik nog wel kon.
Het doet me denken aan het volgende:
Toen Henriëtte nog thuis woonde en ze daar nog een tuinderij hadden (jaren 80) werkte ik daar wel eens mee. Zo ging ik een keer mee 'appels dieven'.
...eeehhh...appels dieven?!? Ja, dat was ook ongeveer mijn reactie maar het werd me snel duidelijk: die jonge appels hangen in groepjes aan de boom. Als dat er 3 of 4 bij elkaar zijn worden dat 3 of 4 kleine appels die niet verkoopbaar zijn. Maar als je er 1 of 2 weghaalt - dieft - dan kunnen de twee overblijvende appels twee mooie grote appels worden omdat ze de ruimte krijgen.
Trouwens, die beslissing om mijn gitaarpogingen te staken was een he…

The Shape I'm In

Afbeelding
"Gerard, hoe gaat het nou?" Dat vind ik altijd een heel moeilijke vraag maar ik krijg 'm vaak. Antwoorden als "Naar omstandigheden....", "kon beter", "gaat wel" en zo leiden meestal tot vragen om uitleg. En daar heb ik vaak geen zin in of de energie niet voor, als de toehoorder al het geduld heeft om het allemaal aan te horen (of ik het idee heb dat de toehoorder dat geduld heeft ..."niet gaan invullen Gerard!"...bedankt therapeute voor deze nuance), dus maak ik me er vaak vanaf met "goed" (geeft tenminste weinig vragen). Maar wat is goed? Onlangs, toen ik daar wat over liep te mijmeren, realiseerde ik me dat er geen absolute waarde van 'je goed voelen' bestaat. Je voelt je meer of minder goed in vergelijking met een andere keer. Dus, vond ik wat The Band in dit nummer zingt "You don't know the shape I'm in" altijd al van toepassing, nu al helemaal want ik weet het zelf niet eens.

Maar goed, wee…

Gitaar spelen op de bank

Afbeelding
Begin jaren '80. Voordat wij gingen stappen kwamen we bij iemand bij elkaar voor een bakkie koffie. Soms ook bij Jos van Hertrooij. Ik kwam sowieso graag bij de familie van Hertrooij, ik voelde me daar altijd volkomen op m'n gemak. Jos en z'n broer Cor speelden allebei gitaar. En ik deed wel eens mee. Wij zaten dan in de kamer in een rijtje op de bank met onze gitaren. Die kamer grensde direct aan het trottoir. Als wij daar zaten keken mensen die voorbij liepen altijd naar binnen naar die drie jongens met gitaren. Kortom, we hadden altijd publiek. Wel publiek dat ons niet kon horen. Soms was dat maar goed ook want wij dachten dan wel dat we die bekende figuren als John Williams (nee, niet die van de filmmuziek maar die andere), Julian Bream en vooral Harry Sacksioni wel even konden naspelen maar dat was toch wel een beetje jeugdige overmoed. Maar - eerlijk is eerlijk - met dit nummer lukte dat soms vrij aardig, al moest ik het dan wel een hele dag met bladmuziek voor m…

Expecting To Fly

Afbeelding
Ik hou van Crosby, Stills, Nash (&Young). De groepen waar dit uit voortgekomen is kan ik ook heel goed hebben. The Byrds draai ik sowieso regelmatig, The Hollies af en toe maar Buffalo Springfield (als je Young meetelt toch hofleverancier) had ik tot vorig jaar links laten liggen. Geen idee waarom, het kwam er niet van, zoiets...
Maar goed, vorig jaar kwam daar verandering in en dat heb ik geweten want het hele jaar hebben ze in diverse afspeellijstjes gebivakkeerd. Inmiddels zijn we een jaar verder en heb ik weer heel andere afspeellijstjes maar vanmorgen kwam dit nummer voorbij geshuffeld en dacht ik: "Dju toch! wat een mooi nummer".

Rock 'n Roll Junkie

Afbeelding
Sinds midden/eind jaren 70 ben ik een soort rock 'n' roll junkie. Zeker eind jaren '70/begin jaren 80 ontdekte ik veel artiesten die ik nog steeds tot mijn favorieten reken, vooral (hard)rock en symfo en aanverwanten. Ook viel ik eind jaren '70 als een blok voor de tamelijk simpele, op blues en Rock 'n' Roll geënte, puntige rock van o.a. New Adventures en Herman Brood & His Wild Romance (allebei Nederlandse bands, is dat toeval? ik denk van niet). Die HB&HWR was trouwens ook mijn kennismaking met Bertus Borgers (ja, die kende ik al van samenwerking met The Golden Earring (o.a. Moontan) maar daar was ik me toen niet echt van bewust). Dat bracht me dan weer  bij een andere nederpop favoriet, namelijk Sweet d'Buster, maar dat is weer een ander verhaal.

Goed, Die Herman Brood met z'n Wild Romance dus: Sphritz vond ik al een heel fijne plaat, wat zeker te maken heeft met het uit duizenden herkenbare gitaarspel van Danny Lademacher, maar op het live …

IO Earth - Solitude

Afbeelding
IO Earth kende ik eigenlijk maar nauwelijks. Ik zag ze een keer op het iO Pages festival  (2010/11...ergens daaromtrent). Maar ik kan me daar niet veel van herinneren, waaruit je mag concluderen dat ik niet erg onder de indruk was maar dat zal wel aan mij of aan het moment gelegen hebben, of misschien waren ze live gewoon niet zo goed. Want het is volgens mij toch vooral een studio-project.

Hoe dan ook...Nu komen ze met deze CD. Vraag me niet waarom ik juist nu déze CD ben gaan checken want dat weet ik niet meer (ik zal wel getriggerd zijn door iets wat ik van iemand las), maar het is zo en daar ben ik erg blij mee want ik ben onder de indruk.
Muzikaal is het niet voor één gat te vangen. Het heeft wel progrock-kanten maar o.a. door toevoeging van viool, cello, trompet en bugel heeft het nog veel meer kanten. Bijvoorbeeld ambient-achtige klanken, stevig gitaarwerk, fijn – soms akoestisch - getokkel en regelmatig een ‘Andy Latimer achtig’ lyrische gitaarsolo. Alleen een beetje jammer …