Posts

Dan weet ik ook weer waar ik sta

Afbeelding
Niet vaak meer in de kroeg in ieder geval. Ik kwam er sowieso al niet vaak meer, mij te druk allemaal, maar gisterenavond speelde er een bandje dat ik graag wilde zien omdat daarin Peter - de bassist die in mijn plaats kwam in een van de twee bandjes waarin ik speelde tot het in 2013 mis ging - speelt. Dankzij die vervangers konden die bandjes toen door.

Maar goed, het bandje waar Peter in zat stopte ermee en Peter vond wat anders en we hielden contact via Facebook. Vanavond stond deze band “Close To Core” in ’t Spektakel, de kroeg die zo’n 20 jaar een soort tweede huiskamer voor mij was.

Ik was al op tijd vertrokken zodat ik er zeker van was over een kruk te kunnen beschikken. Met als gevolg dat ik een uur lang 300 verschillende houdingen heb zitten uitproberen op die barkruk. Geen enkele beviel me.

Maar goed, de band begon eindelijk. Het geluid was alleen klote, ik zag een gitarist allerlei dingen uitspoken die ik niet hoorde en van de zang was ook al weinig te horen. Pas toen iema…

Eerste Wereldoorlog

Afbeelding
De eerste wereldoorlog is nu 100 jaar geleden. Nederland was toen neutraal en voor de meeste mensen in Nederland speelt die tijd geen grote rol. Niet vanwege die oorlog in ieder geval maar eerder vanwege de Russische revolutie. Al speelde dat dan weer een indirecte rol in die oorlog want ene Vladimir Iljitsj Oeljanov – die wij kennen als Vladimir Iljitsj Lenin – keerde terug naar Rusland (geholpen trouwens door een aantal landen die wél partij waren in WOI) en gaf leiding aan de tweede ronde van de Russische revolutie en slaagde daarin. Afijn, de rest is geschiedenis. Daardoor trok Rusland zich terug uit de wereldoorlog. Dat heeft zeker invloed gehad op het verdere verloop van die oorlog.

Het meest wrange vind ik wel het volgende:
De vrede was in feite al beklonken in de vroege morgen van 11/11/18 maar het geallieerde opperbevel wilde een statement maken en dwong af dat de wapenstilstand precies om 11:00u zou ingaan. En men vocht gewoon door, sterker nog, op 11/11 sneuvelden zelfs mé…

De broertjes Finn

Afbeelding
Op Pinkpop 2019 zal Fleetwood Mac optreden. Dat zal dan zonder Lyndsey Buckinghamen/Stevie Nicks zijn.

Ze traden al eerder op Pinkpop op, 47 jaar geleden om precies te zijn. Dat was ook zonder Buckinham/Nicks trouwens. Toen speelde ene Peter Green daar nog gitaar en was het een bluesband. Maar deze keer is het met Neal Finn in de gelederen. Die ken ik – samen met z’n grote broer Tim – voornamelijk van Split Enz en Crowded House. De laatste band was voor mij een lichtpuntje in de  jaren ‘90. Verder vond ik dat een vrij barre periode. Dat had trouwens met de muziek weinig te maken, die was (op enkele niet nader te noemen uitzonderingen na) over het algemeen best prima, zeker als ik het vergelijk met de tweede helft van de jaren ‘80. Dát was pas afzien (ook op enkele uitzonderingen na trouwens, maar dan andersom).

Maar toch hè...Neal Finn zonder z’n grote broer Tim en dan bij Fleetwood Mac zonder Buckinham/Nicks? Ik weet het niet hoor!

Ja, ik weet dat Neal Finn ook solo aan de weg timmer…

Whitesnake - Slip Of The Tongue

Afbeelding
Net in de “Het uur van de wolf” documentaire over Ad(je) van den Berg het fijnste nieuws op muziekgebied van de laatste tijd. Over “Slip Of The Tongue”, het Whitesnake album uit 1989 waar voor een groot gedeelte aan is meegeschreven door Ad van den Berg  maar waarop hij vanwege een blessure geen noot heeft kunnen spelen.

Dat album is volgend jaar namelijk 30 jaar oud. En van vanwege die verjaardag verschijnt er een speciale editie met daarop gitaarpartijen ingespeeld door…juist ja! Geweldig!

Van "Sailing Ships" mijn favoriete nummer van die plaat bestaat er al een akoestische versie op het eerste Moonkings album uit 2014 (ingezongen door David Coverdale trouwens). Dit is de originele 1989-versie van SOTT met ene Steve Vai op gitaar.


Waarom die foto groen is

Afbeelding
Een van de reacties op mijn blogje van gisteren ging over deze foto van ons moeder. Dat het een sterke vrouw was bijvoorbeeld. Ik schreef dat er nog een verhaal achter deze foto zat en dat ik dat nog wel eens zou vertellen. Vandaag dacht ik “waarom schrijf ik het niet op”.

Bij deze dan:

Ons moeder was dus een sterke vrouw. Gelukkig maar want ze heeft het een en ander voor de kiezen gehad. Op 21 jarige leeftijd overleed heer vader – onze opa dus, die we nooit gekend hebben, wat ik nog steeds een gemis vind, maar dat is een ander verhaal – aan een hersentumor. Oma bleef over met 7 kinderen, waarvan ons moeder de oudste was, en een boerderij. Dat was dus alle zeilen bijzetten. Twee jaar daarna verongelukte haar zus Anna – een tante dus die wij nooit gekend hebben. En of het nog niet genoeg was kondigde ons pap in 1994, na 39 jaar huwelijk en het samen groot brengen van 6 kinderen, aan te willen scheiden. Inmiddels was er van die 6 kinderen nog één in huis maar die vloog ook uit waardoor…

Mijn verpletterende debuut in het St. Annaziekenhuis

Afbeelding
Als ik de eerste tonen van dat glijdende baslijntje van "One Of These Nights" van The Eagles hoor ben ik altijd weer even in de keuken van het St. Annaziekenhuis te Geldrop, zomer 1975.
Ik was net 16 en had mijn eerste echte vakantie baantje in "het ziekenhuis" (ik had al wel eerder elders vakantiebaantjes gehad maar dit was het eerste "officiële"), in de keuken. Twee keer per dag moesten we dan ook "aan de band". Aan die band werden de etenswagens voor de verpleegafdelingen gevuld en iedereen aan die band zette, legde of schepte er dan wat op . En je moet zorgen dat de band kan blijven lopen. Mijn eerste klusje was dan ook aan die band om de wagens voor het ontbijt klaar te maken. Ik mocht simpel beginnen: theelepeltjes op de dienbladen leggen. Simpel toch?

Ja, maar de bak waaruit je die lepeltjes haalt was ook wel eens leeg. Dan moest dus de band stoppen zodat je de bak kon verwisselen. En dat moet dan snel. Puur van de zenuwen liet ik zo'…

Deze kamer is niet groot genoeg voor ons zevenen

Afbeelding
Bij ons in het dorp loop ik de laatste tijd regelmatig tegen posters aan waarop een optreden van “The Sparks” wordt aangekondigd. Ik weet het niet maar ik vermoed dat het een gezelsachap mensen van mijn leeftijd is dat muziek maakt voor ’mensen van mijn leeftijd’. Maar bij The Sparks denk ik vooral  aan dit nummer (en dat zullen ze vast niet spelen)
Het was een hit in 1974 toen ik met een gebroken been in het ziekenhuis lag. Sindsdien is er heel veel veranderd. Een aantal zaken, die je je nu niet meer kan voorstellen, komen bij me op:

Ik lag toen (Juni 1974) in het Sint Jozef Ziekenhuis te Eindhoven. Inmiddels al lang geleden gesloopt maar toen was het al oud en vervallen. Warm (geen airco), vies (zo zaten er bloedvlekken in het bedlampje, dat ook nog eens gedeukt was, maar goed,  het gáf licht) en vervallen.
Het ziekenhuis was een oud gebouw met héél veel later bijgebouwde vleugels. Mijn bezoek moest moeite doen om mij te vinden, en het was ook nog eens een behoorlijke wandeling.

Ik …