Het eerste lustrum


Vandaag is het 5 jaar geleden dat ik op Zondag 30 Juni terug kwam van het fietsen (waarbij ik even in Lierop – toch bekend terrein – de weg kwijt was) en erg moe was. En dan niet gewoon moe zoals meestal na een fietstocht maar op een heel andere manier moe: ik moest overgeven, kon bijna niet meer op m’n benen staan en moest letterlijk naar het toilet kruipen. Daarna ben ik gaan liggen en toen ging het licht uit. Dat ging pas weer aan toen ik de dag erop wakker werd in het Elisabeth ziekenhuis te Tilburg. Wat er daartussen allemaal gebeurd is weet ik niet precies en alleen van horen zeggen en eigenlijk hoef ik er ook niet meer over te weten.  Ik weet alleen dat de reden dat ik dit 5 jaar na dato dit überhaupt nog kan zitten schrijven is dat mijn toenmalige baas zich op Maandag 1 Juli zorgen maakte omdat ik niet kwam opdagen zonder iets te laten weten en de telefoon niet op nam en dacht “dit is niks voor Gerard”, vervolgens onze Guus belde (wiens nummer hij ‘toevallig’ in z'n telefoon had staan). Dus zijn ze mij gaan zoeken, constateerden ze dat de deur op slot was en de lamp nog brandde en concludeerden ze dat dat ‘foute boel’ was, en hebben ze de politie gebeld om in te breken in huis. Toen ben ik naar het ziekenhuis in Geldrop gebracht en daar onderzocht waarna ik blijkbaar met spoed naar Tilburg ben gebracht. Hier heb ik echter allemaal niks van meegekregen, want bij mij was het licht uit. Dat licht ging daar in Tilburg pas weer aan toen ik wakker werd en onze Guus me vertelde wat er aan de hand was. Maar dat licht was slechts een flakkerend waakvlammetje. Flakkerend in die zin dat ik niks snapte van wat men tegen me zei en van alles zag of ervoer wat er niet was. Zo heb ik mensen op bezoek zien komen die helemaal niet geweest zijn, dacht ik dat het allemaal een complot was en had ik nog wel meer waanideeën. En ik was blijkbaar heel opstandig en lastig (zowel voor de mensen die op bezoek kwamen als het personeel), zo trok ik slangetjes los en werden daarom op gegeven moment mijn handen vast gebonden.



Het heeft weinig gescheeld of ik was er niet meer geweest maar ik ben er nog en inmiddels ben ik 5 jaar verder en al ben ik dan niet meer de oude en word ik dat ook niet meer, ik ben toch wel een beetje een medisch wonder. Óf een doorzetter. Óf allebei. Hoe dan ook, reden genoeg om stil te staan bij het eerste lustrum van mijn tweede leven. En daar past dit nummer dan weer mooi bij.

Overigens heb ik – naast de restverschijnselen die ik heb – moeite om mijn impulsen wat onder controle te houden (opvliegend, snel driftig en zo). Nou heb ik dat altijd wel enigszins gehad (hè broers en zussen?) en heb ik niet de illusie dat ik mezelf nog kan veranderen maar ik zocht handvaten om het wat beter onder controle te kunnen houden, voor het uit de klauwen loopt. Dus heb ik vorig jaar hulp gezocht en gevonden. En het werkt, tenminste dat hoor ik zo links en rechts om me heen. Weet je, alleen al het feit dát ik dat allemaal op eigen initiatief geregeld heb geeft me al een beter gevoel! Trouwens, ik heb toch wel een paar dingen geleerd, die ik in mijn vorige leven ook wel had willen weten of kunnen. Maar ja, nu is nu.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama