5 zomers geleden

Na een paar dagen puffen vanwege extreem warm weer (jaháá!...extreem warm voor Néderland!...zucht!) komen herinneringen aan 5 zomers geleden naar boven. Niet vanwege het weer trouwens want ik heb geen flauw idee wat het toen voor weer was want het grootste gedeelte van die zomer lag ik te puffen in een ziekenhuis met airco. Dat puffen was dus niet vanwege de warmte maar omdat ik me zo ellendig voelde.
Heel veel concrete herinneringen aan de tijd heb ik niet en de weinige die ik heb doen me niet bepaald verlangen naar méér. Heel die tijd is één grijze brij en dat moet het maar blijven. Dat die herinneringen een grijze brij zijn, aangevuld met allerlei waanideeën, lag o.a. aan medicijnen die ik kreeg om rustig te worden. Henriëtte was daar helemaal niet blij mee en trof me regelmatig enigszins 'van de wereld' aan. Eigenlijk was ik daar constant stoned van die fucking pillen. Maar dat ik halverwege Augustus werd overgeplaatst naar huize Padua, en bijvoorbeeld niet meteen naar Blixembosch, en daar vervolgens 8 maanden bleef, had zo zijn redenen. Trouwens, die eerste weken bij Huize Padua zijn ook grotendeels een grijze brij, want ze stopten daar dan wel met die pillen maar daar kreeg ik weer ontwenningsverschijnselen van en daar...eeehhh...kreeg ik dan weer andere pillen voor. Wat een kutzooi!

Tja, wat weet ik nog van die tijd? Ik voelde me ellendig en ik was bang voor de toekomst (dat ben ik trouwens nog steeds al doe ik dan m'n best om dat het hoofd te bieden, en dat lukt redelijk) en ik was bang dat spoken die ik net wat kwijt begon te raken weer terug zouden komen, wat ook wel dreigde maar dat zette niet door. En ik was lastig, voor het personeel én vaak ook voor m'n bezoek dat ik regelmatig naar huis stuurde of juist opbelde als ik wist dat ze zouden komen en het wat langer duurde. Maar tegen het einde van het jaar ging het wat beter. Dat vond ook Maarten, mijn EVV (Eerst Verantwoordelijk Verpleegkundige), die op een gegeven moment zei dat mijn gevoel voor humor terug begon te komen. Naderhand vroeg ik me pas af: "Terugkomen? Mijn gevoel voor humor? Wat weet jij van mijn gevoel voor humor ? Je kent me net een paar maanden!".
Maar goed, hij had wel gelijk want ik vóelde me ook beter en vanaf dat moment mocht ik regelmatig naar huis, de laatste paar weken werden de weekeinden steeds langer en was ik er zelfs maar een dag of 4 in de week. Maar toch is deze foto van de gang het meest tekenend voor die tijd, want dat was zo ongeveer mijn habitat (al mocht ik zo vaak als ik wilde naar buiten) en ontelbare keren heb ik die gang doelloos op en neer gewandeld. Ik was dus heel blij toen ik in April 2014 naar huis mocht ("Met ontslag ging", zoals ze dat daar noemen) en Henriëtte met mij. Maar toch waren we allebei ontroerd toen we Maarten een hand gaven en daar naar buiten wandelden. Ja, wandelde ja! Ik kwam in een rolstoel en ik ging wandelend naar buiten. En ik heb daar behalve het lopen heel veel opnieuw moeten leren, eten bijvoorbeeld (ik heb zelfs een tijdje "sliktherapie" gehad van een logopediste), zindelijkheid, mezelf verzorgen etc. Niet alles is gelukt: schrijven lukt niet meer, gitaar spelen evenmin, concentratie en geheugen zijn problematisch, evenwicht bewaren eveneens De meeste andere dingen kan ik wel weer al is het dan minder maar het is te doen.

Op de een of andere manier komt dit allemaal juist nu, in deze warme zomer 5 jaar na dato, weer naar boven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama