Metal Mafkezen

Met het koren van de "New Wave of British Heavy Metal" begin jaren 80 kwam ook veel kaf mee. Wij leenden destijds in een platen-uitleen heel veel van dat nieuwe materiaal en dat was...eeehhh...niet altijd even goed. Ik heb een enkele keer zelfs heel hard moeten lachen omdat het zó slecht was dat het bijna komisch werd.
Maar er waren naast de goeie bands die ver gekomen zijn, ook veel goeie bands die nooit verder gekomen zijn dan wat gerommel in de  marge. En een van de leukste vind ik Raven.
De eerste twee platen waren niet eens matig geproduceerd, ik durf zelfs te stellen dat ze helemaal niet geproduceerd zijn. Alsof er tijdens de repetitie een bandje meegelopen heeft, zo klinken die twee platen. Maar de energie en de gekte spat ervan af.
Een keer liet ik me meetronen naar Dynamo te Eindhoven waar ze optraden. Nou, die gekte spatte ook van het podium af. Wat een mafkezen! Een drummer die in American Football outfit (inclusief helm!) achter z'n kit zat, een gitarist met een doorzichtige gitaar, bassist en gitarist in honkbal outfit, maniakale zang. Een wervelwind.
Bij de derde plaat was er al wat meer sprake van een productie. Maar dat ging gepaard met een toename van het 'mainstream gehalte', zonder echt mainstream te worden overigens.

Ze bestaan nog steeds (al ging dat niet van een leien dakje, lees zelf maar ) en zijn nog steeds niet mainstream.
Ta, en welk nummer zou ik nou eens nemen ter illustratie? Daarvoor kies ik voor de opener van het tweede album "Wiped Out" uit 1982.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama