Mijn vierde keer op "de rots"

Sommigen weten heel goed wat ik bedoel met "de rots" (omdat ze er zelf ook komen of kwamen). Maar voor degenen die het niks zegt: met "de rots" bedoelen wij de Loreley in Sankt Goarshausen aan die 'beruchte' bocht in de Rijn. In 2012 ging ik voor het eerst naar het "Night of the Prog" (hierna te noemen NotP) festival op de Freilichtbühne op die Loreley. Dat was min of meer een experiment want ik was er nog nooit geweest, had er alleen veel over gelezen. Nou, experiment geslaagd. Al tijdens mijn verblijf daar bedacht ik om er een jaarlijkse traditie van te maken, een dag van tevoren op m'n gemak erheen rijden en een beetje de toerist uithangen, en dan een paar dagen genieten van goede muziek en aangenaam gezelschap en dat allemaal in een geweldige ambiance. Maar in 2013 liep het allemaal wat anders waardoor het dit jaar niet mijn zevende maar vierde NotP was. Al weer mijn derde ná die narigheid uit 2013. Op zich al  reden genoeg om heel blij te zijn. Maar er is meer. Zo was het fantastisch weer, de voorspelling van twee weken geleden klopte aardig alleen schoof de voorspelde regen steeds verder naar achteren. En zoals het er nu uitziet  komt die regen pas als ik al lang en breed weer in Nederland zit. Verder was het muzikaal een geweldig jaar, beter dan de vorige twee maar nét niet de impact van de editie van 2012.

Maar ik ga niet alle bands uitgebreid beschrijven, dat kunnen anderen veel beter dan ik. Maar ik wilde toch wel het een en ander delen.

Omdat ik sowieso al onvast loop én omdat het op dat terrein nergens vlak is, is het voor mij heel vermoeiend. En dan was het ook nog zo warm. Ja, ik had wel een schaduwrijk plekje gevonden maar die schaduw heeft de onhebbelijke gewoonte om zich steeds te verplaatsen dus moest ik ook regelmatig mijn boeltje bij elkaar rapen om te verkassen wilde ik niet het risico lopen om te smelten. Dus bedacht ik na dag 1 dat het misschien een goed idee was om het programma voor mij wat in te korten en de bands aan het begin te skippen. Maar op Zaterdag mislukte die taktiek al want ik was om half 12 al niet meer te houden. Toch ben ik blij dat ik voor de verleiding gezwicht ben want de verrassingen zitten meestal aan het begin (Smalltape op Zaterdag was geweldig en Anubis op de Zondag eveneens). Maar later op de Zaterdag betaalde ik daarvoor de prijs en was ik tijdens Mystery al volledig opgebrand. Ik mis wel vaker het einde van concerten of festivals maar nog nooit had ik er zoveel buikpijn van als deze keer, zeker toen ik links en rechts te horen kreeg dat het toch écht niet meer beter ging worden dan Camel. Ja, lekker dan! Vandaar dat ik toen begon te twijfelen of ik dat nog wel moest doen, dat NotP. Maar goed, Zondag voelde ik me al een stuk beter en nu heb ik het volgende compromis met mezelf gesloten: de reservering van de hotelkamer blijft staan, alleen koop ik geen Early Bird Ticket meer maar beslis ik in Juni wat ik doe (kost een paar tientjes meer maar dat is dan maar zo).

Naast de muziek geniet ik elk jaar van ontmoetingen met oude en minder oude bekenden (al straal ik dat misschien niet bepaald uit). De reacties die ik krijg van mensen die te kennen geven blij te zijn mij daar te zien geven mij namelijk heel veel onbetaalbare energie. Dat dat ook wel eens fijne gesprekken oplevert zal niemand verrassen. Ik wil verder niemand benadelen maar het gesprekje met Liz, waarbij ik me even helemaal kon laten gaan, was toch wel heel bijzonder. Daar kan ik nog heel lang op teren.

Goed, de muziek: Hoogtepunt voor mij was het concert van Riverside. Dat had niet alleen met de muziek te maken. Even voor degenen die die band niet kennen. Riverside is een band uit Polen waarvan 2,5 jaar geleden de gitarist "Piotr" plotseling overleed, een half jaar nadat de band zelf op het festival speelde. Maar inmiddels heeft de band zich met een invaller weer bijeengeraapt en stond dus weer op het festival. Dat memoreerde Mariusz Duda (bassist, zanger) nog en zei "We are survivors". En dat zat ik dan te kijken, op de kop af 5 jaar na die verschrikkelijke Juli-maand in 2013 die ik bijna niet overleefd had. En toen ze ook nog eens "Towards The Blue Horizon" speelden en daarbij de gitaar van Piotr gebruikten brak ik. Voor mij is dit een van de meest bijzondere concertmomenten die ik ooit beleefd heb.
En ik geniet zo ontzettend van die bas van Duda. Weet je wat het is? Ik ben zelf bassist en hoor regelmatig baspartijen waarbij ik denk: "Zoiets leer ik nooit!". Maar Duda heb ik nog nooit iets horen spelen waarvan ik niet denk dat ik het met wat oefening ook had kunnen leren. En toch raakt het me wat hij speelt. Mooiste voorbeeld is het intro van "Leftout". Toont maar weer aan dat mooie muziek iets anders is dan heel veel moeilijke noten.

OK, genoeg voor nu, het hotel bij "Jana und Thomas" is al weer gereserveerd en in Juni 2019 beslis ik of ik ga of niet, maar ik schat in dat dat een "Ja" gaat worden

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama