Nick de bewegingsagoog

In mijn tijd bij Huize Padua (Augustus 2013 - April 2014) had ik van alles: Fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, psychologie, psychiatrie, schrijfles en allerlei activiteitenbegeleiding (je kon er bijvoorbeeld onder begeleiding koken, schilderen, knutselen, er kwam iemand regelmatig met een gitaar liedjes zingen die wel met mij ging gitaar wilde spelen), etc...

Ik had daar ook een bewegingsagoog. Daarvoor had ik nog nooit van bewegingsagogie gehoord. Hij, "Nick", opgeleid als fysiotherapeut (hij nam dat dan ook wel eens over van Alexandra), had voor iedereen een individueel programma om ons maar in beweging te houden. Met de ene ging hij regelmatig fietsen, met een andere regelmatig tafeltennissen, en met mij ging hij regelmatig wandelen. En wat doe je als je samen wandelt? Juist! buurten! En waarover buurt je als je met Gerard wandelt? Juist, over muziek! Hij vond het heel interessant dat ik in een band speelde.
En je kan daar in de omgeving heel mooi wandelen, ik kan het iedereen aanraden om daar eens een kijkje te gaan nemen. Maar ik heb een paar bijzondere herinneringen aan die wandelingen:

  • Toen we het naar mijn idee genoeg over mij hadden gehad, hadden we het eens over een van zijn passies. Hij was toen namelijk assistent bondscoach van het Nederlands mannen waterpoloteam, ik moest er net weer aan denken toen het Nederlands vrouwen waterpolo team, de Europese kamipoenen, op TV waren. Tja, al is waterpolo (eigenlijk elke sport) iets heel anders dan in een band spelen, je herkent van elkaar toch de drive om iets voor elkaar te krijgen en dat je dat samen doet.
  • Een keer hoorden we in de verte crossmotoren. "Zullen we die kant eens op wandelen en gaan kijken?" Oké, zo gezegd zo gedaan, door een bosrand en verschillende velden kwamen we uit bij een motorcross baan waar net een training bezig was. Goed, mij interesseert dat crossen maar matig maar toch was het bijzonder.
  • Een keer vroeg Nick "Zullen we even bij XXX (naam weet ik niet meer) langsgaan, die heeft stookhout voor mij apart gehouden". Oké, al dacht ik wel even "hij zal toch niet verwachten dat ik mee stookhout ga laden?" maar toch ging ik maar mee. Dus belandden wij bij een boer in de buurt die op z'n binnenplaats genoeg stookhout had liggen voor - naar wat later bleek - drie flinke aanhangers vol. We waren daar alleen om af te spreken en ik heb 'm daarna een paar keer met een aanhanger vol stookhout langs zien rijden. Nick en z'n familie hebben in ieder geval in de winter van 2013/14 geen kou hoeven lijden.
Ach..., Nick de bewegingsagoog, lichtpuntje in een niet zo leuke tijd, ik heb 'm sindsdien niet meer gezien maar ik denk nog vaak aan 'm, zoals vandaag met die waterpolo'sters op TV

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama