Paul Rodgers

Een van m'n favoriete zangers is Paul Rodgers. De platen van The Free en die van Bad Company uit de tijd dat hij daar de zanger was draai ik heel vaak. Maar het werd op een gegeven moment een beetje stil rond hem. Ergens in de jaren '90 zag ik 'm als gastzanger op een door Brian May georganiseerd "Night Of The Guitar" in Barcelona (op TV, ik was daar niet bij hoor). Hij zong wel goed maar verder vond ik 't maar een vadsig mannetje met raar haar geworden. Ik gaf er geen cent meer voor.
Een paar jaar daarna waren we in Londen. We gingen in The Wembly Arena naar een concert van Status Quo en Paul Rodgers zou het voorprogramma doen. "Het zal mij benieuwen, maar vooruit, ik ben er nou toch". Dat was ongeveer wat ik dacht. Dus ik ging kijken (de meesten bleven in de foyer staan zuipen trouwens) en ik wist niet wat ik zag en hoorde! Een ogenschijnlijk herboren Paul Rodgers in een afgetraind lijf met een geweldig stel muzikanten die de sterren van de hemel zong. Vooral de nummers van zijn nieuwe CD "Now" die toen net uit was spraken mij erg aan. Wel jammer dat het handjevol 'liefhebbers' dat zich eveneens aan het gezuip had ontrokken alleen bij een nummer als "All Right Now" iets van enthousiasme liet blijken, maar ach...
De dag erna ben ik meteen die CD gaan kopen in zo'n hele grote platenzaak in de buurt van Trafalgar Square. Ik draai 'm nog heel vaak. En Paul blijft een van m'n favoriete zangers en dat hij naderhand zonodig Bad Company weer van stal moest halen en samen met Brian May en Roger Taylor een lauwe hap onder de naam Queen meende te moeten serveren vergeef ik 'm graag.
En dit is mijn favoriet van de plaat (mede door de prachtige gitaarpartij van ene Geoff Whitehorn, die ik al bleek te kennen alleen wist ik dat niet):

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama