Strijd




Voor mij is het leven tegenwoordig een strijd. En dat gaat me redelijk goed af al zeg ik het zelf. Maar dat heeft ermee te maken dat ik het wel een beetje gewend ben, dat strijd leveren.

"Hoe dat zo?"

Nou, ik ben zo ongeveer vanaf m'n 10e actief met muziek bezig. En hoe leuk ik dat ook vond en hoeveel het me ook gebracht heeft, het was ook altijd een strijd. Namelijk een strijd tegen overmatige zenuwen. Die zenuwen van mij gingen wel wat verder dan wat men wel eens 'gezonde spanning' pleegt te noemen. In mijn geval zou ik het zelfs ziekelijke spanning willen noemen. En ik deed ook vaak heel ongezonde dingen om die zenuwen te onderdrukken. Afijn, daar heb ik het al vaak genoeg over gehad. 

Eerlijk gezegd vind ik dat ik er ondanks die blokkade nog best veel uit heb kunnen halen. Toch knaagt het. Want ik ben ervan overtuigd dat er veel meer ingezeten had. Toen ik begon als manneke van 10 gold ik als 'veelbelovend' maar ik heb het nooit helemaal waar kunnen maken. En de motivatie om uren te blijven oefenen ontbrak me omdat ik ervan overtuigd was dat het op het moment suprème toch weer niet zou lukken. Heel frustrerend.
Maar toch had ik het voor geen goud willen missen, het heeft me zó veel gebracht. Vriendschappen, ervaring en dus ook strijdlust. En daar pluk ik tegenwoordig de vruchten van.

Maar nu mijn lichaam me in de steek gelaten heeft ontbreekt het mij aan de puf om opnieuw de strijd aan te gaan, bijjvoorbeeld om op een andere manier of een ander instrument muziek te gaan maken. Zo heb ik een trompet in huis staan die alleen maar stof vangt. En mijn voornemen om nu eindelijk eens thuis te geraken op een chromatische mondharmonica heeft nog tot niets geleid en ik denk ook niet dat dat nog gaat gebeuren. Het ontbreekt me gewoonweg aan de motivatie.

Dus mijn gastoptreden bij Bon Scotch in November 2016 tijdens de 50e verjaardag van Mark Derks zal mijn laatste optreden blijven. Dat optreden was trouwens ook een strijd op zich. Want ondanks het feit dat ik 4 nummers had uitgekozen die ik nog redelijk zou kunnen was het al moeilijk genoeg om overeind te blijven, én te spelen én op de anderen te letten. En ik was er weer ouderwets zenuwachtig voor. Die zenuwen waren nu niet zozeer vanwege het optreden op zich maar meer voor het moment erna, omdat ik besefte dat het mijn laatste keer zou zijn na ruim 40 jaar. En dat deed pijn (dat doet het nog steeds, en dat moet ook zo blijven). Dat was ook wel te zien maar ik werd goed opgevangen. Maar als ik aan dat moment denk schiet ik elke keer weer vol. 

Maar ik bedank Bon Scotch en Mark Derks voor de mogelijkheid en Audrey voor de opvang naderhand, ik had het niet willen missen. De foto is trouwens van tijdens dat optreden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama