De Brabantse Dag

De Brabantse Dag: Ik weet niet beter dan dat de laatste week van Augustus in Heeze in het teken staat van De Brabantse Dag. Ja, een hele week ja. Het is ooit (in 1958) begonnen met een 'historische  optocht' op de laatste Zondag van Augustus maar inmiddels duurt het evenement een hele week met een optocht op die laatste Zondag als apotheose en dit weekeinde gaat het weer los. Meer info is hier te vinden

Het karakter van die optocht is in die jaren veranderd van een optocht met historische taferelen naar een meer algemene theaterparade rondom een (vaak historisch) thema. Wat wel gebleven is is dat je in Heeze in grote lijnen twee soorten mensen hebt: Mensen die aan de optocht meedoen of op een of andere manier bij de organisatie betrokken zijn en mensen die aan de kant staan te kijken. Ik heb trouwens in de 30 jaar dat ik in Heeze woonde bij beide soorten gehoord. Maar inmiddels ben ik al een aantal jaren niet meer van de partij.Vanaf het begin dat we in Asten woonden bezocht ik het evenement nog trouw elk jaar maar ik weet nog goed dat ik er een keertje klaar voor was en dat Henriëtte naar een muziekfestival in Tilburg ging en ik ter plekke besloot om het haar mee te gaan. Dat zal een jaar of 8 geleden geweest zijn en sindsdien ben ik niet meer geweest en dat gaat ook niet meer gebeuren want inmiddels trek ik die drukte niet meer. Toch heb ik veelal  mooie herinneringen en blijf ik het evenement een warm hart toedragen.
Twee van die herinneringen wil ik hier delen;

1964
Het thema is dat jaar "Oorlog en bevrijding door de eeuwen heen" en de fanfare doet mee verkleed als soldaten. Ons pap is lid van die fanfare en staat klaar om te vertrekken in z'n soldatenpak, compleet met geweer op z'n rug. Ik zie 'm nóg staan in de keuken in z'n soldaten kloffie. Dat hij ook z'n tuba meenam vond ik blijkbaar helemáál niet raar. Ik - ik ben dan 5 jaar - ben ervan overtuigd dat het oorlog is en dat ons pap mee moet gaan vechten. Dat werd janken...

1974
Een buurtschap bij ons in de buurt ("De Rul") die ook elk jaar meededen heeft iemand nodig om af en toe op een klaroen te toeteren. Ze benaderen iemand van de Fanfare (nee, ik noem geen naam) maar die vraagt er geld voor. Ze klagen daarover bij ons pap die bestuurslid van de fanfare is én daar vanwege z'n werk als verzekeringsagent vaak komt. Hij zegt toe 'iemand' te regelen die het gratis wil doen. Die 'iemand' werd ik. Ik weet niet meer in hoeverre dat vrijwillig was maar dat doet er niet toe want ik wilde graag genoeg. Dus ik ga in de week eraan vooraf gaand een keer mee oefenen en krijg een klaroen (een soort trompet zonder ventielen waarmee je alleen grondtonen kan spelen) in m'n handen gedrukt. "Wat moet ik spelen?" vraag ik. "Ja, improviseer maar wat" of zoiets dergelijks is het antwoord (daar hoef je tegenwoordig trouwens niet meer mee aan te komen). Ik ben dan net herstellend van een gebroken been en nog wat onstabiel dus ik krijg te horen dat ik op een krukje op de wagen moet gaan zitten en af en toe op moet staan om wat te toeteren. Zo gezegd zo gedaan. Dus daar zit ik dan op Zondagmiddag 25 Augustus 1974 met een muf ruikend pak aan, een hoop schmink op m'n gezicht en een opplakbaardje, op een gammel krukje op een zogenaamd dorpsplein op een wagen met een groot paard ervoor om af en toe op te staan en wat uit de losse pols voor me uit te toeteren. Heel veel stelde het allemaal niet voor en professioneel was het al helemáál niet (tegenwoordig zouden ze hierom lachen) en  hoge ogen hebben we er ook niet mee gegooid maar het is een unieke ervaring voor die jongen die dan net 15 is. De foto is van die middag trouwens, in de Kapelstraat tegenover de toenmalige Edah. Als je goed kijkt is er tegen het huisje een stuk been te zien van iemand die daar op een krukje zit. Dat is dus míjn been.

.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama