Ik wil hier weg

Behalve één van de leukste baspartijtjes die ik ooit heb mogen spelen, heeft dit nummer voor mij betekenis, want zo voel ik me vaak.
Ja, ik ben blij dat ik weer naar allerlei plaatsen kan en durf maar ik ben ook dermate ongedurig dat ik, als ik ergens goed en wel ben, alweer weg wil.
Jolanda, een van de verpleegkundigen bij Huize Padua noemde mij dan ook "n'n ongedurige".
Ach...Jolanda:
Ik kon met iedereen daar (meestal) redelijk goed overweg maar Jolanda was toch wel bijzonder. Heel recht voor z'n raap en eerlijk, humoristisch en nogal...eeehhh...kordaat. Als Gerardje de neiging had om zichzelf heel zielig te vinden - en die neiging had Gerardje wel eens - dan moest je daar bij niemand mee aankomen maar bij Jolanda al helemáál niet. Dat was niet altijd gemakkelijk maar ik heb aan die aanpak heel veel gehad, want het hield me enigszins met beide benen aan de grond. Ik denk aan die tijd niet bepaald met warme gevoelens terug maar wel aan het (verplegend én niet verplegend) personeel, zoals aan Jolanda. Ik had bijvoorbeeld ook wel een goeie band met Antonet die daar op werkdagen een halve dag de keuken bestierde en dan constant behoorlijk hard liep te zingen. Maar helaas naast behoorlijk hard ook behoorlijk vals en altijd liedjes die ik niet in m'n kop wílde hebben. Maar goed, een schat van een mens en ik vond het altijd jammer als haar halve dag er weer op zat. 
Tja, mooi hoe zo'n nummer van The Animals die herinneringen weer naar boven brengt.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Don't Give Up

Frustratie