Mijn laatste muzikale avonturen

Facebook kwam net met deze herinnering van 6 jaar geleden op de proppen. Deze foto staat voor mij symbool voor mijn laatste muzikale avonturen.

Dat zit zo:

In 2009 ging ik vrijwillig weg bij de twee bands waar ik toen in zat. Ja vrijwillig ja, daar was ik nét op tijd voor want als ik daarmee gewacht had zou mij zeker verzocht zijn om op te krassen, want  zo ging het niet meer.
Afijn, ik kickte af van m'n drankverslaving en voelde me herboren maar had me er al min of meer bij neergelegd om de rest van mijn leven bandloos door te brengen. Maar toen kwam aan het einde van het jaar het jaarlijkse open podium bij Nirwana op nieuwjaarsdag genaamd "katersessie" om de hoek kijken, en ik mocht meedoen. En wat bleek, ik kon het ook zónder drank. Wat heet! Het ging stukken beter dan ik me van vorige keren, dat ik toch 'enigszins' beneveld op het podium stond, kon herinneren. Dat vonden de anderen ook dus werd het idee om eens iets met de gezamenlijke liefde voor AC/DC te gaan doen, mede omdat zanger/drummer Mari Maas een heel overtuigende Bon Scott kon neerzetten, eindelijk uitgevoerd.

Dat werd Bon Scotch. Ergens in 2010 begonnen we te repeteren. In 2011 waren we er wel klaar voor om het eens op de planken uit te proberen dus schreven we ons in voor een open podium in Budel. Op 15 Januari 2011 was dat. Ik was weliswaar zenuwachtig maar niet op de nare manier zoals voorheen, en het ging goed. Kortom, ik was zeer content. En ik weet nog dat ik dacht: "mooi als we n.a.v. dit uitprobeersel dit jaar een stuk of 3 optredens zouden kunnen binnen harken". Nou, dat werden er in 2011 geen drie maar twaalf. Ik wist niet wat ik meemaakte zeg! "Dat ik dit nog meemaak na alles wat er gebeurd is, wat er verder ook gebeurt, dit neemt niemand me meer af". En toen werd het tijd voor een nieuwe basgitaar, een Musicman Stingray omdat ik die altijd al eentje had gewild. Die basgitaar staat min of meer symbool voor deze tweede kans.

En er kwam nog wat bij: In Asten was er een band "Piskefløde" (dat is Deens voor "slagroom") van mensen van mijn leeftijd (nou vooruit, iéts ouder) waarvan de bassist gestopt was. Via via kwamen ze bij mij uit en zo zat ik op een gegeven moment weer in twee bands, eentje waar ik oudste lid was en eentje waar ik jongste lid was. Het bleef maar goed gaan, er leek geen einde aan te komen. Maar toen werd het 1 Juli 2013 en kwam er voor mij dus toch een einde aan.

En ik merk wel, n.a.v. die herinnering op Facebook, hoeveel pijn dat nog steeds doet. En eerlijk gezegd hoop ik ook dat die pijn nooit overgaat. Niet dat ik op een gegeven moment denk: "Oh ja, in een bandje spelen, dat deed ik ooit, dat was wel leuk". Maar ik hoop wel dat de fijne herinneringen - die ik zat heb - ooit nog eens de overhand gaan krijgen. Maar dat kan nog wel even duren.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama