The sound of silence


Een tijdje geleden ontstond op Facebook naar aanleiding van een foto met water onder een brug een 'draadje' over Simon&Garfunkel. Ik ga dat hier niet allemaal herhalen maar ruwweg zijn er mensen die dat nummer over dat troebele water geweldig vinden en mensen die het een draak vinden (en ja hoor, ook een hele hoop mensen die het helemaal niks kan schelen). Ik hoor bij het 'drakenkamp'. Sowieso, de latere S&G vind ik over het algemeen niks. Geef mij maar deze originele versie van "The Sound Of Silence", afkomstig van hun debuut LP "Wednesday Morning, 3 AM" uit 1964.
De platenmaatschappij zag er wel brood in en er kwam een nieuwe 'radiovriendelijke' versie van het nummer, 'opgeleukt' met drums en elektrische gitaren, en een gelijknamige LP. Het werd een succes en de rest is historie. Maar geef mij die eerste, akoestische, versie maar.

Er hoort voor mij nog een verhaal bij:

Op de lagere school ("Bergerhof" in Heeze, 1968-1970) was ik bevriend met Erik (of Eric, dat weet ik eigenlijk niet). Die had een zus Margot. Die vond ik heel interessant en die had LP's waaronder een LP van S&G, die eerste of "SoS", dat weet ik niet meer. In ieder geval mochten wij daar absoluut niet aan komen. Ja ja, dat moet je net zeggen tegen twee van die apen van een jaar of 10!
Negen jaar geleden toen we allemaal 50 (of net geweest) waren hadden we een reünie van die klas. Erik(C) was daar ook en ondanks het feit dat we elkaar een jaartje of 40 niet meer gezien hadden herkenden we elkaar. Ik vroeg hoe het met Margot was, maar ze was helaas overleden. Ik schrok me kapot. Maar altijd als ik het nummer SoS hoor denk ik even aan Margot: "Sorry dat we aan je LP's gezeten hebben".

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama