Posts

Posts uit september, 2018 weergeven

Mijn prikbord bij Padua

Afbeelding
In een boek wat ik aan het lezen was kwam een passage voor van iemand die opgenomen werd in een instelling en op haar kamer op bed ligt en daar ligt te staren naar een prikbord aan de muur. Dat prikbord is dan nog leeg.
Ik had op m’n kamer in Huize Padua ook zo’n prikbord waar ik vaak naar lag te staren. Er is echter een verschil: mijn prikbord hing helemaal vol. Sterker nog, dat prikbord was op een gegeven moment zelfs te klein.
Nog een parallel: de persoon in het boek had moeite met bezoek. Dat had ik ook. Ik was blij dat er bezoek kwam maar als het er was keek ik ze vaak weg of ik ging mee naar de koffiekamer en liet ze daar alleen of stuurde ze soms zelfs weg. En het zal allemaal wel verklaarbaar zijn en als ik erover begin krijg ik meestal begripvolle reacties, maar het blijft wringen. Sterker nog, het ligt me als een steen op m’n maag. Maar door dit schrijfseltje heb ik wat van die steen af kunnen slijpen. Maar het zal nog wel even duren voor ik de hele steen kwijt ben, als dat …

Genesis - Selling England By The Pound

Afbeelding
Gisteren een kaartje gekocht voor een van de twee concerten van Steve Hackett in De Boerderij te Zoetermeer, mei volgend jaar. Die tournee staat o.a. in het teken van “Selling England By The Pound” - een van m’n Genesis-favorieten. Favoriet nummer op die plaat is “The Battle Of Epping Forest”.
Midden jaren ’70 was ik veel muziek aan het ontdekken, o.a. van Genesis. Veel cassettebandjes heb ik gehad met LP’s van Genesis  die ik bij Antonie Deelen opgenomen had. Trouwens, héél frustrerend was dat die LP’s van Genesis te lang waren om twee aan twee op een C90 bandje te zetten maar weer te kort om een heel C60 bandje te vullen. Dus die vrije ruimte vulde ik dan op met andere muziek die ik dan vervolgens weer nooit draaide. Maar goed, dat geheel terzijde.
Goed, ik was een keer zo’n cassettebandje aan het draaien, boven op onze kamer (groot gezin + rijtjeshuis = geen eigen kamer), met de ramen open toen bij ons tegenover iemand die ik uit de kroeg kende voor een huis stond om daar op bezo…

Blaasmuziek

Afbeelding
Mijn muzikale leven begon ooit met de blaasmuziek, namelijk toen ik in 1969 bij de Fanfare ging.  Inmiddels ben ik er al weer 24 jaar weg maar het is nog steeds een rode draad in mijn leven. Wat zeg ik…het is een rode draad in onze hele familie. Toen ik er nog bij was was onze familie met vader, vier zonen, een zwager en schoonzus stevig vertegenwoordigd. Laat ik het zo zeggen: je kon bij de familie Berkers altijd een uitnodiging voor een feest achterlaten maar verwacht niet dat ze ook daadwerkelijk verschenen als er iets van de fanfare te doen was.  Inmiddels is het ‘Berkers-aandeel’ door allerlei oorzaken wat lager maar het blijft een rode draad.
Platen met of over blaasmuziek maken altijd wat bij mij los en er zijn er vele mooie gemaakt, bijvoorbeeld door Gé Reinders, maar dit vind ík de mooiste:

Vooral het einde waar hij beseft dat het over is maar dat er altijd een nieuwe Fanfare van honger en dorst zal zijn:

De prijs voor de vrijheid in ruil voor wat centen
Een baan bij de bank, …

Peddle on peddle on peddle on...

Afbeelding
Plaatjes over fietsen.... In Nederland hadden we Skik met “Op Fietse”. Maar 5 jaar daarvoor (1992) was er al ene Luka Bloom (schuilnaam voor Barry Moore, broer van Christy Moore...wie?...Christie Moore, Iers folkmuzikant) met z’n “Acoustic Motorbyke”. Dat speelde hij ook op Pinkpop. Wij waren daarbij. Ik vergeet het nooit meer, het moment dat hij op een fiets het podium op kwam. Lekkere beat ook… Peddle on peddle on peddle on

Jaren 80

Afbeelding
Ik luisterde regelmatig naar Radio 2. Maar dat begon me iets te veel een tehuis voor bij Radio 3 uitgerangeerde radiomakers te worden. En dat eeuwige gezeik steeds over die top 2000 begon me ook de keel uit te hangen. Dus switchte ik naar Radio 5. Daar kwam ik weer mensen tegen die bij Radio 2 uitgerangeerd waren en die ik kon waarderen, bijvoorbeeld Hans Schiffers. Ik luister heel graag naar die man. Helaas kwam ik op Radio 5 ook weer mensen tegen waar ik op Radio 2 de radio al voor uitzette. En van die themaweken waar ik niet van hou. Volgende week een hele week muziek uit de jaren 80. Ik hou niet van dat soort themaweken. Ik zet juist de radio aan om alles door elkaar te horen. En tijdens zo’n themaweek met de onvermijdelijke top X hoor je voornamelijk een veilige grootst gemene deler. En als het dan toch een decennium moet zijn is dit wel mijn minst favoriete (geef mij dan de jaren 70 maar al hangt dat me na een week ook de keel uit). Ja, ook in de jaren ‘80 is er mooie muziek ge…

Herfst

Afbeelding
De herfst is niet mijn favoriete seizoen maar er zijn wel prachtige nummers over geschreven al gaat dit nummer (voor mij tenminste) over heel wat meer dan alleen vallende bladeren.

The Dead Daisies - Burn It Down

Afbeelding
Ja hoor, ik heb er weer eentje, zo’n band waarvan je denkt: “Waarom ken ik dit niet al veel langer?”
In dit geval gaat het om The Dead Daisies. En die brachten onlangs hun 4e album “Burn It Down” uit en bij de eerste tonen wist ik al: “dit gaat mij héél goed bevallen”. Ja, ik geef toe, ik werd getriggerd door het feit dat Doug Aldrich, Marco Mendoza en Deen Castronovo er deel van uit maken. Ik dacht: “met zulke namen kán het niet fout”. Nou, ik weet uit ervaring dat dat wel degelijk kan maar hier is dat duidelijk niet het geval. In tegendeel. Heerlijke, stevig in de jaren 70 gewortelde hardrock. Niks nieuws onder de zon maar…nondeju wat is het lekker. Die vorige 3 platen zullen ook nog wel volgen. En dit zijn die eerste tonen waar ik het over had:

Zo gaat dat

Afbeelding
Tijdens je leven kom je allerlei mensen tegen. Maar ieder leven volgt z’n eigen pad en mensen raken vaak weer uit zicht. Dat hoort erbij en daar moet je maar vrede mee proberen te hebben. Maar soms kom je mensen uit een grijs verleden weer tegen. En dan blijkt dat niet alleen jouw leven verandert is, en komt het besef dat datgene wat ooit was nooit meer terug komt, keihard binnen. Ik heb daar de ene keer meer moeite mee dan de andere keer. De laatste tijd wat meer. Dan wil een nummer als dit nog wel eens helpen.

John Paul Jones

Afbeelding
Als we het over Led Zeppelin hebben dan gaat het meestal over Jimmy Page, Robert Plant of John Bonham maar zelden over bassist John Paul Jones. “Ja vriend, dan had je maar geen bassist moeten worden!” En voor zover ik al favoriete bassisten heb hoort JPJ daar niet bij. Maar toch wil ik er even aandacht aan besteden. Hij heeft namelijk heel veel mooie baspartijen geproduceerd. Dat varieert van ijzersterke riffs als in “Whole Lotta Love” en “Immigrant Song” tot melodieuze partijen als in “Ramble On”. Dat is dan ook mijn favoriete JPJ partijtje en juist dat sta ik altijd mee te zingen als dat nummer aan staat.

Gerard met de pet

Afbeelding
Ik heb bijna altijd een pet op. Tegenwoordig loopt Jan en alleman met een pet op. Maar ik had een kleine 40 jaar geleden al altijd een pet op bij optredens. Toch is het niet toen pas begonnen, getuige die foto van een jaartje of 59 geleden. Hier zijn we bij oma en opa Berkers in Lierop en heb ik de pet van opa Berkers op, tenminste, dat neem ik aan, want oma had helemaal geen pet. Het is zo'n echte ouderwetse, zo'n model dat ze hier een klak noemen (wat het trouwens officieel niet is, zie  dit artikel op wikipediamaar dat kan mij vrij weinig schelen). En om het cirkeltje rond te maken is dat ook het soort pet dat ik tegenwoordig draag, zij het in iets moderner vorm.

Vakantie Portugal 2018

Afbeelding
Gisteren ben ik thuis gekomen van een weekje Portugal, in Albufeira in de Algarve om precies te zijn. Het was een mooie week met lekker weer (veel zon, geen regen, temperaturen rond de 25 graden) en veel lekker eten en drinken. Verder heb ik niet zo heel veel meer uitgevroten dan eten, drinken, lezen, TV kijken, rondwandelen en met zo’n hop-on/off bus rond touren. Zo’n hop-on/off bus doe ik meestal wel als ik ergens ben waar zoiets mogelijk is. Deze keer had ik een kaartje waar ik vier dagen gebruik van kon maken. Dat was ideaal. Ik doe zo’n route namelijk altijd meerdere keren. De eerste keer rij ik de hele route zonder ergens uit te stappen, om me te oriënteren en te selecteren welke stopplaatsen interessant zijn. Dus heb ik me op Zondag georiënteerd en vervolgens een programma gemaakt voor de resterende drie dagen.
Het was voor mij de 4e keer dat ik in Portugal was en waarschijnlijk ook de laatste. Want het kost me steeds meer moeite, zowel lichamelijk als mentaal. Wat het lichame…

Gerard's basgitaren

Afbeelding
Ik zat net op m’n gemak op een terras een kopje koffie te nuttigen. Een van de serveersters had een Fender Jazz bas op haar arm getatoeëerd staan, een zelfde als ik aan een kettinkje om m’n nek heb hangen. Ik had haar natuurlijk kunnen aanspreken maar op de eerste plaats ben ik er beducht op dat ik dan weer ‘moet’ uitleggen dat ik bassist ben maar niet meer kan spelen en daar heb ik vaak helemaal geen zin in, en op de tweede laats hadden ze het daar veel te druk.
Tja, zo’n Fender bas…Voor mij was dat vanaf dat ik begon met basgitaar spelen de heilige graal. Ja, ik weet ook wel dat er zat betere basgitaren zijn en dat je ook voor de naam Fender betaalt, en dat je beter een goeie imitatie kan kopen dan een slecht origineel. Het zij zo…Maar het gaat mij ook om het gevoel. En dat gevoel was er al toen ik in 1975 mijn eerste basgitaar kocht voor 195 gulden bij Musica in Eindhoven. Dat het een duidelijk op Fender geïnspireerd model was is dan ook geen toeval. Die bas heb ik al lang niet me…

Latin American Suite

Afbeelding
Tja zo kom ik via Steve Perry bij Sam Cooke en bij diens bigband achtige begeleiding bij Duke Ellington, maar waarom nou deze Latin American Suite?

Nou, ik weet niet meer wanneer het was maar volgens mij meer dan 15 jaar geleden op een feest bij Toon. Ik trof daar Erik, iemand die ik wel kende maar slechts vaag. Ik wist dat hij ‘iets met muziek deed’. We raakten aan de praat. Dat ‘iets met muziek’ bleek een volledige dagtaak te zijn. Hij is namelijk toetsenist van beroep, en hij laat zich inhuren voor allerlei muziekklussen. Zo heeft hij op het podium gestaan met allerlei artiesten waar ik nog niet heen wil al kreeg ik er geld bij. Daarnaast geeft hij les. En hij had toen (en heeft misschien nog steeds) een contract bij Joop van den Ende om mede de muziek te verzorgen bij musicals. Maar “dat is allemaal werk” (dat waren ongeveer zijn woorden) maar zijn passie is jazz. Daarover raakten we aan de praat en ondanks het feit dat ik niet van jazz hou raakte ik toch aangestoken door zijn en…

Werelden komen samen

Afbeelding
Vanmorgen hadden we het op Facebook over Steve Perry en z’n komende nieuwe plaat. Een van Steve Perry’s grootste inspiratiebronnen is Sam Cooke (wat wel te horen is). Sam Cooke is een grote naam in de popmuziek maar ik ben me eigenlijk dit jaar pas in z’n muziek gaan verdiepen. Maar goed, beter laat dan nooit en ik heb er een favoriete zanger bij.
Sam Cooke is natuurlijk het bekendst als soulzanger en dan vaak met heel zoetgevooisde begeleiding met bakken violen, luister maar eens naar “A Change Is Gonna Come”, z’n mooiste nummer als je het mij vraagt. Maar hij maakte ook vaak gebruik van bigband-achtige begeleiding. En zo komen voor mij een paar werelden samen want toen in de jaren ’70 via onze Hans de stereo installaties hun intrede deden in Huize Berkers, kwamen er ook de nodige bigband platen binnen. Glenn Miller, Count Basie en vooral Duke Ellington (en ik zal best nog wat namen vergeten). Ik draaide ze best vaak en ik heb er warme gevoelens bij. En dat ik dan via twee van m’n f…

In Through The Outdoor

Afbeelding
Deze laatste reguliere studioplaat van Led Zeppelin werd bij z'n uitkomen in 1978 genadeloos neergesabeld door het journalistenvolkje. Helaas nam ik dat volkje toen nog serieus en heb ik die plaat destijds enigszins gemist. Maar het is uiteindelijk toch nog goed gekomen. En ik vind het een van de sterkste Zeppelin platen, in ieder geval veel beter dan z'n voorganger "Presence" uit 1976. En het eerste nummer van de plaat is niet alleen m'n favoriet van de plaat maar ook nog eens één van m'n favoriete Zeppelin nummers. Alleen dat begin al: "In the ééévening"

Fuck You All!

Afbeelding
Er is hier in het hotel ook een bar. Daar organiseren ze wel eens wat. Vanavond stond er een zanger aangekondigd. Omdat ik hem door mijn open balkondeur kon horen besloot ik dat ik dan net zo goed even poolshoogte kon gaan nemen. Wat trof ik aan?
Een mijnheer op een kruk met een gitaar met om 'm heen allerlei apparatuur waar allerlei geluiden uit kwamen die de suggestie moesten wekken van échte instrumenten. En dan allerlei nummers - o.a. van CCR en Dire Straits - door dezelfde eenheidsworst-mangel halen tot hetzelfde zielloze papje (zoiets als die worst machine uit die clip van "Another Brick In The Wall"). De anderhalve paardenkop die er binnen was leek het wel oké te vinden maar ik wilde alleen maar weg en wilde eigenlijk alleen maar roepen: "Fuck You All!", maar daar hebben we de zonnetjes in huis van Blackfield voor:


De Rijdende Pastoor...

Afbeelding
…en z’n misdienaars
Laatst hoorde ik een verhaal van een moeder die in alle vroegte, als haar man - die nachtdiensten draaide – moe thuis kwam, met haar zoontjes nog in hun pyjama rondjes ging rijden. Daardoor moest ik hieraan denken:
Toen ik en m’n broers en vele klasgenoten misdienaar waren, waren we dat bij Pastoor Versteegde in de St. Jan Evangelist kerk in de toen nog vrij nieuwe wijk De Engelse Tuin in Heeze. Als er daar een begrafenis was en de dienst was achter de rug ging de stoet naar het kerkhof. Dat kerkhof lag een paar kilometer verderop in het centrum van het dorp. De pastoor en z’n misdienaars gingen nooit met de stoet mee maar stapten in vol ornaat in het kevertje van de pastoor die dan binnendoor naar de pastorie van de St. Martinus scheurde (Heezenaren kunnen vast raden hoe die route ongeveer liep) om dan op het kerkhof de stoet op te wachten. Dat moet een bijzonder gezicht geweest zijn: een VW kever met een pastoor en 4 misdienaars in vol ornaat die door het dorp s…