Mijn prikbord bij Padua


In een boek wat ik aan het lezen was kwam een passage voor van iemand die opgenomen werd in een instelling en op haar kamer op bed ligt en daar ligt te staren naar een prikbord aan de muur. Dat prikbord is dan nog leeg.

Ik had op m’n kamer in Huize Padua ook zo’n prikbord waar ik vaak naar lag te staren. Er is echter een verschil: mijn prikbord hing helemaal vol. Sterker nog, dat prikbord was op een gegeven moment zelfs te klein.

Nog een parallel: de persoon in het boek had moeite met bezoek. Dat had ik ook. Ik was blij dat er bezoek kwam maar als het er was keek ik ze vaak weg of ik ging mee naar de koffiekamer en liet ze daar alleen of stuurde ze soms zelfs weg. En het zal allemaal wel verklaarbaar zijn en als ik erover begin krijg ik meestal begripvolle reacties, maar het blijft wringen. Sterker nog, het ligt me als een steen op m’n maag. Maar door  dit schrijfseltje  heb ik wat van die steen af kunnen slijpen. Maar het zal nog wel even duren voor ik de hele steen kwijt ben, als dat al gebeurt.


En dat allemaal naar aanleiding van een passage in een boek van iemand die op bed naar een leeg prikbord ligt te staren.

Ik heb trouwens geen foto van dat prikbord. Ik heb zelfs geen foto van die kamer. Nou ja, ik heb deze buitenfoto waarop die kamer van een afstand te zien is. Vooruit, dan die maar…


Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama