Posts

Posts uit oktober, 2018 weergeven

Familie

Afbeelding
Vandaag hebben we weer onze jaarlijkse familiedag gehad.
Toen ons moeder overleed op 6 Januari 1997, verloren we ook ons ouderlijk huis en dus ook ons centrale ontmoetingspunt in de Bisschop Arnoutlaan te Heeze. Om onze samenhang als familie niet te verliezen bedachten we een paar dingen. Onder andere elk jaar een familiedag of familieweekeinde.
Of het daaraan gelegen heeft weet ik niet maar die samenhang zijn we gelukkig niet verloren.

Weet je wat ik zo fijn vind aan onze familie ?
Dat is dat iedereen zichzelf mag zijn en blijven en zaken aan kan pakken op zijn/haar eigen manier en dat we dat van elkaar accepteren en respecteren. Nou weet ik ook wel dat bijna elke familie zoiets zal zeggen, maar ik hoef maar om me heen te kijken om te beseffen dat de praktijk vaak anders is, en dan hoef je écht niet per sé naar programma's als "De Rijdende Rechter" of "Het Familiediner" te kijken.

Maar in onze familie is het écht zo. Kijk, ook in onze familie gebeurt van alles,…

Het hondje van de buren

Afbeelding
Ik mag dan wel een hekel hebben aan Ramses Shaffy, dat wil nog niet zeggen dat ik geen goeie herinneringen aan sommige van z'n liedjes heb. Dit bijvoorbeeld. Maar dat heeft te maken met het hondje van de buren.

In de tijd dat deze plaat een hit was woonden wij in de Schoolstraat te Heeze tegenover de familie Thijs. Die hadden een hondje. Zo'n klein bruin kuthondje, zo'n keffertje. Maar ik was...eeehhh...niet zo dol op honden, ook niet op van die kleine mormels. Dat wist de zoon des huizes en die plaagde mij daar dan wel eens mee. Dat hondje heette...juist ja...Sammy. En ik dacht dat dat lied over dat hondje ging.

Als ik die plaat hoor zie ik me nog door de keuken rond de tafel rennen met Sammy keffend achter me aan. En dan riep ik: "Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy!" Maar afgezien van dat hondje heb ik goeie herinneringen aan de Familie Thijs. Zo hadden wij nog geen TV maar hun wel dus verschillende programma's heb ik daar voor het eerst gezien. En het was een …

The Byrds - A Chestnut Mare

Afbeelding
The Byrds, band met twee gezichten en hofleverancier van Bob Dylan covers. Begonnen met licht psychedelische pop en mede onder invloed van Gram Parsons steeds meer country en een van de grondleggers van de countryrock. Dit is mijn favoriete Byrds nummer. En je zou kunnen zeggen dat het van beide gezichten wel wat heeft.  En het is episch, niet door z'n lengte maar door z'n verhalende karakter.

Ha Ha zei de clown

Afbeelding
Dat dacht ik tenminste dat ze dat zongen in 1967. Ja, ik was 7 of 8 en kende nog geen Engels. Maar het is waarschijnlijk het eerste engelstalige nummer dat ik mee kon zingen.
Let even op die drummer. Die zit erbij alsof ie bezig is  met "wat zullen we vanavond eens eten?"
Trouwens, die gitarist valt ook best op. Die is gewoon z'n draagband vergeten.

Your lips rrruby blue

Afbeelding
Ik wist niet wat ik hoorde in 1973 toen ene Steve Harley met z'n Cockney Rebel aan kwam kakken met "Sebastian". Het is dat ik het woord bombast nog niet kende anders had ik het zeker gebruikt. Zo'n langzaam, bijna gewijd nummer met zo'n koor en orkest. Ja The Moody Blues hadden zoiets ook al eens gedaan maar ik was 14 en begon net, dus dat kende ik nog maar nauwelijks.
En als ik aan het nummer denk dan komt meteen de zin "Your Lips, Ruby Blue" naar boven met die heel erg rollende RRR, al wist ik toen niet dat dat voor een kleur staat of een soort port. Ik dacht alleen maar: "wie is Ruby?"

Favoriete sixtes band

Afbeelding
De vaak gestelde vraag of je meer van The Beatles of van The Stones bent is een totaal onzinnige vraag. Want over welke Beatles en Stones heb je het dan? Want voor beide bands geldt dat ze begin jaren '60 een heel andere band waren dan eind jaren '60. En wat The Beatles betreft is mijn favoriete periode midden jaren '60 met albums als "Rubber Soul" en "Revolver" (een soort 'overgangsperiode' eigenlijk) en mijn favoriete Stones periode loopt van '68' t/m '72 met "Let It Bleed", "Sticky Fingers" en "Exile On Main Street".

Bovendien bevallen andere bands uit de jaren '60 mij beter, zoals "The Kinks","The Who (al hadden die mijn favoriete periode pas in de jaren '70) en vooral "The Small Faces".
Dus op de onzinnige vraag "ben je meer van The Beatles of The Stones?" heb ik het volgende onzinnige antwoord: "The Small Faces". En dit is mijn favoriet nummer va…

Doorgaan - Parodie

Afbeelding
Gisteren hoorde ik dit lied op de radio. Een parodie van André van Duin op een gelijknamig lied van Ramses Shaffy. Van die parodieën maakte die van Duin wel vaker (bijvoorbeeld "Feelings" van David Gates werd "File") maar dit vind ik de leukste. Misschien ook wel omdat ik heel erg weinig op heb met Ramses S. en ik het dus wel fijn vind als die eens lekker wordt gepersifleerd, wie zal het zeggen?

Een zebrapad van stoepkrijt

Afbeelding
Een paar per week kuier ik op en neer naar het plaatselijke winkelcentrum. Dan kom ik altijd door een (klein)kinderrijke buurt. Daar zie ik ook elke keer dit – duidelijk door kinderen met stoepkrijt getekende - zebrapad. En elke keer als ik er overheen ga (ja, ik ga daar altijd ‘netjes’ over het zebrapad) denk ik aan de tijd dat ik zelf die leeftijd had. Dat is zo’n 50 jaar geleden. Tijden zijn veranderd maar er zijn ook dingen hetzelfde gebleven. Want die kinderen creëren hun eigen werkelijkheid en dat deden wij dat ook. Maar wel een andere werkelijkheid. Zo wist ik 50 jaar geleden nauwelijks wat een zebrapad was, in het Heeze van 50 jaar geleden hadden we namelijk nauwelijks zebrapaden en al helemaal niet bij ons in de buurt. Nee, zebrapaden en stoplichten, dat hoorde bij ‘de stad’. Ik vond zo'n zebrapad iets magisch: dat je daar over die strepen kon lopen en dat de auto’s dan gewoon voor je stopten! Onlangs kwam ik erachter dat dát tegenwoordig helemaal niet zo gewoon meer is.

The Night They Drove Old Dixie Down

Afbeelding
Net hoorde ik een verschrikkelijke versie van dit nummer op de radio. Joan Baez met een soort country met een koor, zoiets als een gospelkoor. Gatverdamme wat een slijmverse! effe spoelen...

Engelse les bij Verschuren

Afbeelding
Momenteel veel aandacht voor Paul Simon omdat die onlangs z’n afscheidstournee gehouden heeft. 
Bij Paul Simon denk ik aan de Engelse les van mijnheer Verschuren (volgens mij zat ik toen in de tweede klas dus dan is het 't schooljaar 1972/73 geweest). Die kwam niet met een of andere dode dichter aan om tekst van te verklaren maar met een bandje van Paul Simon. Die kende ik toen alleen van dat duo met die lange krullenbol. Dat vond ik mooi en ik dacht dat Paul Simon in z’n eentje wel niks zou zijn. Dat had ik dus mis. En van dit nummer hebben we toen klassikaal de tekst zitten te verklaren. Ik vond het meteen mooi. En ik vind het nog steeds mooi.

Maaike uit Deurne

Afbeelding
Laatst reed ik verkeerd in Deurne en probeerde ik in een wijk m’n weg weer te vinden. Toen moest ik ineens denken aan Maaike uit Deurne.

Wie is "Maaike uit Deurne"?

In 2014 ging ik een paar keer in de week naar Blixembosch om te revalideren. Daar ging ik dan met een taxi naartoe. Die ritten werden vaak gecombineerd om de kosten te drukken. Zo zat ik een keer in de taxi samen met ene Maaike uit Deurne. En ik ben d’r nog vaker tegen gekomen, in de taxi of tussen de bedrijven door bij Blixembosch.

Die Maaike is een jaar of 20 a 25 jonger dan ik maar leeftijd speelt geen rol en er was sprake van een klik. We hebben ook wel eens over onze medische toestand gebabbeld (niet dat je dat vaak doet, je praat juist veel liever over alledaagse dingen dan steeds maar weer dat medische geneuzel, ik tenminste wel). Wat haar mankeerde ga ik hier niet vertellen, het is niet belangrijk en ik vind het niet gepast. Wat ik wel wil vertellen is dat ik bewondering had (en nog steeds heb) voor haar…

Spotlights on Jeff Beck

Afbeelding
Rod Stewart begon ooit gewoon als zanger in een bandje. Bijvoorbeeld de Jeff Beck Group die Jeff Beck oprichtte na The Yardbirds. Een groot succes werd het niet. Meer succes had z'n Yardbirds maatje Jimmy Page die ook een goeie zanger aantrok en een ander bandje begon. In het begin richtten beide zich op hetzelfde publiek met hun van blues doordrenkte rock. Binnen een paar maanden tijd brachten beide bands bijvoorbeeld hetzelfde nummer "You Shook Me" uit. Het ene werd een succes en het andere niet. Ach...zo  gaan die dingen.  Maar Jeff ging door met waar hij het beste in was, namelijk z'n eigen koers varen en werd (voor zover hij dat al niet was) een invloedrijk gitarist. Maar dan een vooral buiten de spotlights die vooral geroemd wordt door collega muzikanten. Een groot contrast met Jimmy Page. Maar ik richt even mijn spotlights op Jeff Beck middels dit nummer uit het begin van z'n solo carrière met die fijne zanger uit Londen die ook best aardig kon voetballen…

Dream Child - Until Death Do We Meet Again

Afbeelding
Laat je niet in de luren leggen door dat intro dat wel heel veel weg heeft van Tubular Bells. Verder is deze band - met ex-leden van de band van Ozzy, AC/DC, DIO en MSG één groot feest voor liefhebbers van genoemde bands en vooral van Ronnie James Dio. Zanger Diego Valdez is dan wel niet de nieuwe RJD - die is er niet en komt er ook niet - maar er zijn veel overeenkomsten in de manier van zingen (bijvoorbeeld de manier van uithalen aan het eind van elke zin) en het is een geweldige zanger. En net als The Last In Line in 2016 kan het niet tippen aan de eerste twee DIO platen maar wel degelijk concurreren met de DIO platen die daarna kwamen. Ik schreef al eerder dat er nog veel moois uit moet komen wil Judas Priest niet van het predicaat plaat van het jaar beroofd gaan worden en dat zal ook wel niet gebeuren maar een paar stevige concurrenten hebben ze inmiddels wel, en dit is er eentje van.

The Letter

Afbeelding
Van dit nummer bestaan meer dan 200 covers, o.a. van een band waar ik ooit in speelde. Ik wilde hier eigenlijk schrijven "dit nummer van The Box Tops" maar toen ik het opzocht bleek dat ook een cover te zijn. Wel de bekendste (nou ja, of die van Joe Cocker). Welke de beste is weet ik ook niet (want ik ken ze lang niet allemaal), die van ons in ieder geval niet. Dit is waarschijnlijk wel de rauwste.

De Helaasheid Der Dingen

Afbeelding
"God schiep de dag en en wij sleepten ons erdoorheen"...
...Zo begint een van de hoofdstukken in “De Helaasheid Der Dingen” van Dimitri Verhulst. Een hoofdstuk rondom een of andere zuipwedstrijd.
Een hele tijd geleden bestelde ik een DVD box met vier Vlaamse films. Een van die films was “De Helaasheid Der Dingen”, een verfilming van dat boek van Dimitri Verhulst. Mooie film. Bij tijd en wijle hilarisch maar ook vaak wrangdoor de uitzichtloosheid die eruit wasemt. Het drankmisbruik met alle ellende die dat met zich mee brengt speelt een grote rol in het verhaal. Ik dronk toen zelf nog of ik was er net vanaf, dat weet ik niet meer. Maar daarom maakte het nogal indruk op mij. Zo is er een scene waarin een van de hoofdpersonen door de drank z’n bed niet meer uit kan komen of dat niet meer wil. Bij die scene heb ik een potje zitten janken want ik heb dat soort momenten ook gehad, dat ik alles zo uitzichtloos vond dat ik niks anders wilde dan uren op bed liggen (waardoor het uitz…

God schiep de dag en wij sleepten ons erdoorheen

Afbeelding
Zo begint een van de hoofdstukken in “De Helaasheid Der Dingen” van Dimitri Verhulst. Een hoofdstuk rondom een of andere zuipwedstrijd.
Een hele tijd geleden bestelde ik een DVD box met vier Vlaamse films. Een van die films was “De Helaasheid Der Dingen”, een verfilming van dat boek van Dimitri Verhulst. Mooie film. Bij tijd en wijle hilarisch maar ook vaak wrangdoor de uitzichtloosheid die eruit wasemt. Het drankmisbruik met alle ellende die dat met zich mee brengt speelt een grote rol in het verhaal. Ik dronk toen zelf nog of ik was er net vanaf, dat weet ik niet meer. Maar daarom maakte het nogal indruk op mij. Zo is er een scene waarin een van de hoofdpersonen door de drank z’n bed niet meer uit kan komen of dat niet meer wil. Bij die scene heb ik een potje zitten janken want ik heb dat soort momenten ook gehad, dat ik alles zo uitzichtloos vond dat ik niks anders wilde dan uren op bed liggen (waardoor het uitzichtloze alleen maar uitzichtlozer werd trouwens). Dat kwam toen keihar…

Steve Hackett - Spectral Mornings

Afbeelding
De komende tournee van Steve Hackett staat – naast het Genesis album “Selling England By The Pound” – in het teken van z’n derde solo album “Spectral Mornings”, mijn favoriete Steve Hackett solo album.

In de jaren ’70 raakte ik geïnteresseerd in Genesis. Die platen leende ik dan van anderen, meestal van Antonie Deelen. Die liet me ook een keer Steve Hackett’s eerste solo album “Voyage Of The Acolyte” horen. Ik vond het maar een rare plaat. “Nee, geef mij die platen van Genesis maar”, maar net toen “Second’s Out” uitgekomen was en ik die had uitgeroepen tot favoriete Genesis plaat, hield Steve het voor gezien om zich te gaan richten op z’n solo carrière. Het eerste resultaat daarvan was “Please Don’t Touch”. Ik vond er niks aan (nog steeds niet trouwens) en ik had het qua Steve Hackett al zowat opgegeven. Toen las ik een recensie van opvolger “Spectral Mornings” in de Oor en besloot ik die toch eens te gaan beluisteren. Dus ik naar een platenzaak in Eindhoven (volgens mij Van Leest) om…

Poespas

Afbeelding
Over en met dieren zijn ook de nodige boeken en verhalen.
Toen ik in de 5e/6e klas van de middelbare school zat (1975/77) was men op die school niet tevreden als je een aantal boeken las voor je literatuurlijst. Nee, per jaar moesten die boeken een overkoepelend thema hebben en je moest ook het een en ander lezen aan ‘secundaire literatuur’ (zeg maar ‘boeken over die boeken’) en dan moest je daar ook nog een werkstuk over schrijven. Getver! Dat ik daarna heel lang mijn plezier in lezen kwijt ben geweest, daar gaat het nu niet over. In de 5e klas had ik als overkoepelend thema ‘dieren in de literatuur’. Dan ontkom je in Nederland niet aan “Van den vos Reynaerde”. Dat heb ik dus gelezen, wat zeg ik, twee keer zelfs! Ik had namelijk een boek van de bibliotheek met op de linkerpagina’s de originele tekst en op de rechterpagina een ‘vertaling’ naar het Nederlands uit de negentiende eeuw. Nou, dat was al moeilijk genoeg en ik heb die letters en woorden dan wel gelezen maar het verhaal kon …

Dierendag

Afbeelding
Het kan niemand ontgaan zijn, tenzij je onder een steen leeft, dat het vandaag dierendag is. Zelf heb ik nooit dieren gehad maar ik zie van heel nabij hoe diep de liefde voor een huisdier kan gaan en dat snap ik wel (tenminste, dat dénk ik). Maar er zijn ook dingen die ik niet snap. Zo hoorde ik vanmorgen op de radio een itemover dierendag waarin ze het hadden over bijvoorbeeld bier, pro secco en taartjes voor dieren; en dan heb ik het nog niet eens over jurkjes, broekjes en truitjes voor dieren gehad. Dat snap ik dan weer niet. Alhoewel…ik dénk dat ik er iets van snap en dat het meer over het plezier van het baasje gaat dan over het plezier van het dier. Jezelf profileren over de rug van je dier, zoiets…Maar wat ik dan helemáál niet snap is dat die mensen niet doorhebben dat dit belachelijk is. Maar goed, ik snap wel meer niet.
Maar goed, ik maak zo af en toe eens een zogenaamde “Beestjes foto”, en dit vind ik tot nu toe de mooiste

La Mama

Afbeelding
Ik ben niet per sé een liefhebber van Charles Aznavour. Er zitten mooie nummers bij maar het doet me weinig. Maar er is één uitzondering en dat is "La Mama". Over het algemeen heb ik geen idee waar die franstalige nummers over gaan maar op een keer, ik weet niet meer waar of wanneer, ging het over dit nummer en over waar het nummer over gaat, namelijk over een familie die samen komt omdat hun moeder zal overlijden. Dat bracht mij terug naar Zondag 5 Januari 1997. Toen kwamen wij op die manier bij elkaar. Niet dat onze familie op deze familie lijkt maar toch herken ik het. Voor degenen die net zo weinig snappen van de franse taal als ik: hier kun je de vertaling lezen.

Stoptober 2018

Afbeelding
Ik stond op het punt om iets lolligs over Stoptober te posten. Ik was het al aan het typen toen ik me realiseerde dat ik misschien wel de laatste was om lollig te doen over pogingen van anderen om te stoppen met een verslaving, al is het dan een poging van 28 dagen met behulp van een media offensief. Kijk, ik tel inmiddels de jaren dat ik nuchter ben, het zijn er inmiddels 9, maar dat is ook ooit begonnen met het tellen van dagen. Wat zeg ik? Die eerste dag (25 Augustus 2009) telde ik zelfs de uren. 

Dus ik wens iedereen die op wat voor manier dan ook aan deze actie meedoet veel succes en laten we hopen dat het een opmaat is voor een langere tijd.