De Helaasheid Der Dingen

"God schiep de dag en en wij sleepten ons erdoorheen"...
...Zo begint een van de hoofdstukken in “De Helaasheid Der Dingen” van Dimitri Verhulst. Een hoofdstuk rondom een of andere zuipwedstrijd.

Een hele tijd geleden bestelde ik een DVD box met vier Vlaamse films. Een van die films was “De Helaasheid Der Dingen”, een verfilming van dat boek van Dimitri Verhulst. Mooie film. Bij tijd en wijle hilarisch maar ook vaak wrang  door de uitzichtloosheid die eruit wasemt. Het drankmisbruik met alle ellende die dat met zich mee brengt speelt een grote rol in het verhaal. Ik dronk toen zelf nog of ik was er net vanaf, dat weet ik niet meer. Maar daarom maakte het nogal indruk op mij. Zo is er een scene waarin een van de hoofdpersonen door de drank z’n bed niet meer uit kan komen of dat niet meer wil. Bij die scene heb ik een potje zitten janken want ik heb dat soort momenten ook gehad, dat ik alles zo uitzichtloos vond dat ik niks anders wilde dan uren op bed liggen (waardoor het uitzichtloze alleen maar uitzichtlozer werd trouwens). Dat kwam toen keihard binnen.

Toen ik het een keer over die film had zei iemand dat het inderdaad een geweldige film is maar dat “het boek nog véél beter is”.  Dus schafte ik dat boek aan maar het bleef op de plank liggen omdat ik er niet aan durfde. Tot nu dan… Inmiddels ben ik een jaar of 10 verder en is die uitzichtloosheid grotendeels gezakt en ben ik toch maar eens aan dat boek begonnen.

En inderdaad, het maakt nog steeds indruk, het is soms net of ik de drank ruik en de stank van het verval stijgt soms uit de bladzijden op. Het is minder hilarisch dan de film al moet ik moeite doen om de beelden uit die film uit te schakelen. De humor is veel subtieler dan in de film, daar is het toch wel van een hoog ‘lach of ik schiet' gehalte. Dit kan ik illustreren met het volgende:
In de film is een prominente plaats ingeruimd voor een wedstrijdje naakt fietsen, die scene 'siert 'zelfs de poster. Maar in het boek wordt die wedstrijd slechts genoemd in dat hoofdstuk over die zuipwedstrijd. Bovendien wordt het uiteindelijk – als compromis - een wedstrijd in onderbroek want de pastoor is tegen en de politie is voor. Wat dan weer een opmerking oplevert dat de scheiding tussen kerk en overheid blijkbaar niet dikker is dan een onderbroek.

En er is nog een verschil: kon ik bij de film geen enkele sympathie opbrengen voor de hoofdpersonen, in het boek lukt het Dimitri Verhulst wél om enige sympathie op te wekken voor die ‘sukkelaars'.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama