Een zebrapad van stoepkrijt

Een paar per week kuier ik op en neer naar het plaatselijke winkelcentrum. Dan kom ik altijd door een (klein)kinderrijke buurt. Daar zie ik ook elke keer dit – duidelijk door kinderen met stoepkrijt getekende - zebrapad. En elke keer als ik er overheen ga (ja, ik ga daar altijd ‘netjes’ over het zebrapad) denk ik aan de tijd dat ik zelf die leeftijd had. Dat is zo’n 50 jaar geleden. Tijden zijn veranderd maar er zijn ook dingen hetzelfde gebleven. Want die kinderen creëren hun eigen werkelijkheid en dat deden wij dat ook. Maar wel een andere werkelijkheid. Zo wist ik 50 jaar geleden nauwelijks wat een zebrapad was, in het Heeze van 50 jaar geleden hadden we namelijk nauwelijks zebrapaden en al helemaal niet bij ons in de buurt. Nee, zebrapaden en stoplichten, dat hoorde bij ‘de stad’. Ik vond zo'n zebrapad iets magisch: dat je daar over die strepen kon lopen en dat de auto’s dan gewoon voor je stopten! Onlangs kwam ik erachter dat dát tegenwoordig helemaal niet zo gewoon meer is.

Tegenwoordig liggen de straten vol met zebrapaden, drempels, sluizen en wat dies meer zij. Maar het helpt maar nauwelijks. Zelfs in rustige buurten met veel kinderen wordt flink gescheurd. En zo groeien kinderen tegenwoordig op. Terwijl wij vroeger een tennisbaan of een voetbalveld of zo op straat kalkten, kalkt de jeugd tegenwoordig zebrapaden op straat. Ik benijd ze niet

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama