Fish - Paard van Troje Den Haag, 26 Oktober 2018


Fish live zien, het was misschien wel de laatste mogelijkheid daartoe. In de lange periode van meer dan 35 jaar dat deze mijnheer al podia onveilig maakt is dit pas de derde keer dat ik ‘m live zie (de eerste keer was in het begin van z’n solocarrière in 1992 op Bospop , de tweede keer een akoestisch optreden in Uden). Ik las al allerlei berichten dat Fish niet meer goed bij stem zou zijn. 

Maar laten we eerlijk wezen: Hij heeft het nooit echt puur van z’n zangkwaliteiten moeten hebben. Het is het totaalplaatje van persoonlijkheid, charisma, emotie en voorkomen dat ‘m uniek maakt. Als Fish het podium op komt dan komt er ook écht iemand het podium op - en dan heb ik het niet over z’n postuur. En hij schrijft mooie nummers en weet zich altijd met prima muzikanten te omringen (ook een kwaliteit op zich). 

Maar toch..... 

Het concert stond voor een groot gedeelte in het teken van het laatste Marillion album waaraan hij meewerkte “Clutching At Straws”. Maar dat is een Marillion album en geen Fish album.  Dus wat kreeg ik voorgeschoteld: Goeie muzikanten die hun uiterste best doen om de muziek van Marillion te spelen en daarbij vooral niet te klinken als Marillion met een zanger die juist wel probeert te klinken als die zanger van Marillion van 30 jaar geleden maar dat niet meer kan. Kortom, een Marillion coverband en niet eens een goede. Maar het concert stond ook in het teken van z’n laatste solo album “Weltschmerz”. Dat is qua zang wél geschreven op basis van de huidige zangcapaciteiten van Fish, en die zijn niet zo groot. Dan kan de band nog zo goed zijn, maar zonder het totaalplaatje vind ik er weinig aan. Maar ik ben niet meer in staat om mezelf naar voren te werken dus bleef ik achterin. Wilde ik wat zien dan moest ik blijven staan (en dan is het zicht nog beperkt) maar dat lukt me niet zo lang en er is daar weliswaar achterin de zaal mogelijkheid om op een bank te gaan zitten maar dan blijft er van het geluid niks over. Kortom, na een kwartier dacht ik al: “wat doe ik hier”. Maar na een uur beurtelings zitten en staan ben ik maar gegaan. 

Dat klinkt misschien als een verloren avond maar zo zie ik het niet. Toen ik onlangs een kaartje had voor Ayreon maar niet geweest ben, dát was een verloren avond. En ik weet weer waar ik sta: dit soort drukke concerten, dat moest ik maar niet meer doen, er blijft nog genoeg over. 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama