Poespas


Over en met dieren zijn ook de nodige boeken en verhalen.

Toen ik in de 5e/6e klas van de middelbare school zat (1975/77) was men op die school niet tevreden als je een aantal boeken las voor je literatuurlijst. Nee, per jaar moesten die boeken een overkoepelend thema hebben en je moest ook het een en ander lezen aan ‘secundaire literatuur’ (zeg maar ‘boeken over die boeken’) en dan moest je daar ook nog een werkstuk over schrijven. Getver!
Dat ik daarna heel lang mijn plezier in lezen kwijt ben geweest, daar gaat het nu niet over. In de 5e klas had ik als overkoepelend thema ‘dieren in de literatuur’. Dan ontkom je in Nederland niet aan “Van den vos Reynaerde”. Dat heb ik dus gelezen, wat zeg ik, twee keer zelfs! Ik had namelijk een boek van de bibliotheek met op de linkerpagina’s de originele tekst en op de rechterpagina een ‘vertaling’ naar het Nederlands uit de negentiende eeuw. Nou, dat was al moeilijk genoeg en ik heb die letters en woorden dan wel gelezen maar het verhaal kon ik niet volgen. Maar toen was er ineens ‘het bulkboek’. Het wat? Het bulkboek…een boek gedrukt op krantenpapier, voor een prikkie aan te schaffen (ik weet niet meer wat de kosten waren maar van het geld dat ik aan bibliotheek boetes uitspaarde kon ik heel wat bulkboeken kopen). En die “Vos” was ook beschikbaar als bulkboek, maar dan in hedendaags Nederlands. Dat kon ik tenminste volgen.

Maar gelukkig werd “Poespas” van Simon Carmiggelt ook goedgekeurd voor ‘de lijst’. ”Poespas” is een bundeling van ‘kronkels’ (zo noemde men de stukjes van Carmiggelt) waarin een (hoofd)rol is weggelegd voor poezen en katten. Ik ben een liefhebber van die kronkels. Het taalgebruik, de humor en de zelfspot, de observaties (als hij bijvoorbeeld schrijft over een eenzame dronkenlap aan de bar dan zie ik dat voor me en voel ik dat). En die talenten zette hij dus ook in bij een aantal poezen/katten-kronkels. En die heb ik met plezier gelezen. Dat ik er daarna zonodig weer wat slims over op papier moest zetten was dan weer minder.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

La Mama