Steve Hackett - Spectral Mornings

De komende tournee van Steve Hackett staat – naast het Genesis album “Selling England By The Pound” – in het teken van z’n derde solo album “Spectral Mornings”, mijn favoriete Steve Hackett solo album.

In de jaren ’70 raakte ik geïnteresseerd in Genesis. Die platen leende ik dan van anderen, meestal van Antonie Deelen. Die liet me ook een keer Steve Hackett’s eerste solo album “Voyage Of The Acolyte” horen. Ik vond het maar een rare plaat. “Nee, geef mij die platen van Genesis maar”, maar net toen “Second’s Out” uitgekomen was en ik die had uitgeroepen tot favoriete Genesis plaat, hield Steve het voor gezien om zich te gaan richten op z’n solo carrière. Het eerste resultaat daarvan was “Please Don’t Touch”. Ik vond er niks aan (nog steeds niet trouwens) en ik had het qua Steve Hackett al zowat opgegeven. Toen las ik een recensie van opvolger “Spectral Mornings” in de Oor en besloot ik die toch eens te gaan beluisteren. Dus ik naar een platenzaak in Eindhoven (volgens mij Van Leest) om die plaat te beluisteren. Na de eerste paar minuten wist ik al dat ik voor deze plaat die ongeveer 20 gulden wel over had (dat was toen veel geld hoor), dus ik ermee naar de kassa. Ik meen me nog te herinneren dat de verkoper bij het afrekenen iets zei in de trant van “mooie plaat hè?” Hij had volkomen gelijk. Vanaf toen was ik Steve Hackett fan en heb ik praktisch alles aangeschaft wat er van ‘m uitkwam, inclusief die box met concertopnames die in de jaren '90 verscheen (die trouwens soms wel heel beroerd klinken), maar “Spectral Mornings” is voor mij nooit meer overtroffen, al zat hij er vorig jaar toch weer best dicht tegenaan met “The Night Siren”.

Maar goed, het gaat nu over “Spectral Mornings”. Daar staan drie favorieten op: “Every Day” (meestal zit dat nummer wel in z’n live set), het titelnummer en ”Clocks”


Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama