Posts

Posts uit november, 2018 weergeven

Nuttige hufter

Afbeelding
Gisteren keek ik een filmpje op Youtube waarin Theo Hiddema  de term “Nuttige Idioot” introduceerde voor Peter R. de Vries. Nou zal het me verder aan m’n reet roesten wat mijnheer Hiddema vindt want ik wantrouw al de lucht die hij uitademt, maar hij bracht me wel op een idee. Namelijk van de term “Nuttige hufter”. En de eerste persoon die daarvoor in aanmerking komt is Johan Derksen. Want met z’n recente uitspraken over homo’s toont hij heel duidelijk zijn hufterigheid aan, en dat levert zóveel bijval op dat de homo-beweging (ik weiger die afkorting te gebruiken) er waarschijnlijk alleen maar garen bij zal spinnen.

John Mayall and the Bluesbreakers with Eric Clapton

Afbeelding
Waar een eerbetoon aan Eric Clapton door DeWolff bij DWDD al niet goed voor is. Deze plaat heb ik al eens eerder gehad - op een cassettebandje. Toen deed het me weinig. Maar inmiddels zijn we vele jaren en vele platen verder en is alles anders. Dus n.a.v. die uitzending deze plaat uit Clapton’s beginjaren er maar weer eens bij gepakt en nu doet het me wel degelijk wat.

Kijk, ik luister niet als die mannen van DeWolff als muzikant naar deze muziek maar zelfs dan hoor ik nog wel dat dit heel goed is. Hier speelt Clapton nog lekker rauw. Dat dat – vooral in de jaren ‘80 - heel anders werd wist ik ook wel en dat vind ik ook wel jammer maar wellicht onvermijdelijk. En aan die onzinnige discussie wie er nou beter was, Jimmy H. of Eric C. doe ik ook niet mee. Ik denk dat ze elkaar alleen maar opzweepten en scherp hielden en dat gecombineerd met de geest van die tijd waarin zoveel gebeurde leverde topartiesten op. Verder was Clapton in die tijd vooral een bluesmuzikant en Hendrix was van all…

Contrastvloeistof

Afbeelding
Ik en naalden in m’n arm…het is geen fijne combinatie en dat zal het ook nooit worden  want al heb ik dan de laatste 5 jaar meer naalden in armen gehad dan in de 54 jaar ervoor, mijn hobby zal het nooit worden.

Vandaag ging ik door een CT scanner. Het was de bedoeling om twee opnames te maken, waarvan eentje met contrastvloeistof dat dan via een infuus in een ader ingespoten zou moeten worden.  ‘Zou’ ja…want dat ging niet helemaal goed. Ja er is wel vloeistof gespoten maar niet in een ader. Ik dacht bij het inprikken van de naald al dat het moeilijker ging, maar het gaat bij mij altijd een beetje moeilijk, dus ja, "nie mouwen Gerard!"

Maar de laborant in kwestie zei “even proberen” en daarna nog een keer, en nóg een keer. Niet echt vertrouwenwekkend als je het mij vraagt. Maar goed, het leek uiteindelijk toch goed te zitten. Toen waren we klaar voor de tweede opname. “Ik ga nu de vloeistof inspuiten, het kan een beetje warm worden maar dat is normaal”.  Maar het werd niet w…

Radio 5

Afbeelding
Toen ik in de jaren 70 begon met actief naar muziek luisteren luisterde ik ook naar wat men ‘gouwe ouwe’ noemt al waren de meeste van die plaatjes toen niet ouder dan 10 á 20 jaar. Tegenwoordig zou ik plaatjes uit – pak ‘m beet – 2000 geen ‘gouwe ouwe’ noemen. ‘Gouwe ouwe’ zijn voor mij nog steeds de plaatjes die ik 30 á 40 jaar geleden al zo noemde. En die plaatjes zijn veelvuldig te horen op radio 5, en zeker nu ze daar bezig zijn met de “Evergreen top 1000”. Nu maar hopen dat dit nooit door Mathijs v. N. en consorten wordt ‘ontdekt’ want ik vind het een verademing t.o.v. het circus dat is opgetuigd rondom de top 2000, wat op zich een heel gaaf idee is.

Maar goed, ooit zal de muziek uit de jaren 60 hetzelfde lot beschoren zijn als de muziek uit de jaren 50, namelijk dat – op een enkele uitzondering na – niemand het nog kent. Maar ik vind het fijn om af en toe weer naar die 'gouwe ouwe' te luisteren maar het is ook geen ramp als ik ze nooit meer zou horen.

Maar goed, ik plac…

The Deaf Daisies - Bosuil Weert - 27 November 2018

Afbeelding
Dit heb ik bij De Bosuil nog nooit meegemaakt en ik kom er toch regelmatig: Dat de muziek zó hard staat dat het zelfs achterin mét dopjes in niet te harden is. Ik zag Jo (een van de vaste vrijwilligers daar voor licht en geluid maar die mogen bij sommige bands niet aan de knoppen komen) al chagrijnig rondlopen en geloof me, er is wat voor nodig om Jo chagrijnig te krijgen. Ik sprak ‘m even, het geluidsvolume was maar liefst 106 DB!

Op een gegeven moment - na dik 3 kwartier - tijdens een cover van het Who nummer “Join Together” begon de zanger op te sommen waar ter wereld  hij dat nummer al gezongen heeft. Ik dacht alleen maar: “Flikker toch op! Voor mijn part ga je het op de plee zitten zingen want ik ben er van tussen”.

Zó jammer want het is zulke heerlijke beukmuziek die wel ‘wat’ volume verdient en ik had graag wat positiefs over de muziek geschreven maar ik kan het even niet opbrengen en bovendien heb ik zo ongeveer de helft gemist.

Myles Kennedy - Year of the tiger

Afbeelding
Myles Kennedy – in het dagelijkse leven zanger bij Alter Bridge – laat zich op z’n eerste solo album van z’n meer ingetogen kant zien…eeehhh…horen. Vaak akoestisch met behoorlijk wat folk-, blues- en country invloeden. Volgens mij spreken we dan van Americana. Het zal wel. Ik vind het in ieder geval een verrassend sterke plaat met bijvoorbeeld opvallend goed slidegitaarwerk. Maar het mooist vind ik de ballad "Love can only heal". Kippenvelnummer. Ik word er stil van.

Overigens, mijn opmerking van onlangs dat ik 9 van de 10 platen die Peter-Jan tipt niks vind staat nu behoorlijk onder druk want het is nu al twee keer binnen een paar weken raak. Maar goed, op deze manier heb ik heel graag ongelijk. Fuck die statistiek!

Gamma 2

Afbeelding
In 1980 wist ik nog niet wie Ronnie Montrose (en de band Montrose) was en dat hij zo’n beetje de grootste inspiratiebron voor bands als Van Halen was, dus waarom ik toen deze LP aanschafte weet ik niet meer, maar ik zal er waarschijnlijk wel iets over gelezen hebben of zo. Waarschijnlijk zal er een linkje gelegd zijn met Sammy Hagar, wiens solocarrière ik toen volgde. Want die was daarvoor zanger in de band Montrose.

En die hoes trok me ook wel.

Dus zat ik op een gegeven moment naar Gamma 2 te luisteren. Grootste troef vond (vind ik nog steeds trouwens) zanger Davey Pattison, die trouwens  (daar istie weer) Sammy Hagar als zanger bij Montrose opvolgde. Dus in feite was het een vervolg op de band Montrose maar was Ronnie te bescheiden om het ook zo te noemen of hij vond het té anders klinken (klopt wel).

Maar goed, het is een van m’n favoriete platen uit de jaren 80. En dit bluesy nummer is het hoogtepunt als je ’t mij vraagt.


Project: Patchwork II Re | Flection

Afbeelding
Project Patchwork is een project van de uit Hamburg afkomstige muzikant Gerd Albers met op deze CD 21 (op de vorige CD schijnen dat er nog veel meer te zijn) voornamelijk Duitse muzikanten, ook wel “patchworkers” genoemd.

En niet alleen qua muzikanten is het een allegaartje, ook qua muziekstijlen. En dit is dan wel mijn favoriet nummer maar representatief is het helemaal niet. Eigenlijk staat er geen enkel representatief nummer op, en misschien is dát nou juist representatief.

Maar goed, ik vind het een prachtplaat.

Toto - Spanish steps of Rome

Afbeelding
Deze maand 6 jaar geleden waren wij een weekeinde in Rome en we waren daar ook bij die Spaanse Trappen. Toen wist ik nog niet dat er zo’n prachtig nummer over bestond. Dat weet ik pas sinds eerder dit jaar toen René een nummer postte van het minder bekende album “Mindfields” uit 1999.

Tja…Toto…Wat zal ik zeggen? Op een paar nummers van de eerste twee albums na vond ik er weinig aan en dat je wordt doodgegooid met dat handjevol bekende hits helpt ook al niet. Dus ik was sceptisch. Maar toch maar even geluisterd. Gelukkig maar, want wat een prachtplaat bleek ik het te vinden! En dit van melancholie druipende nummer is voor mij het hoogtepunt.

Jaarlijstje 2018

Afbeelding
Mijn lijstje van 2018. Nou ja, van medio November 2017 t/m medio November 2018. Want wat er vanaf de tweede helft van November nog bij komt moet eerst maar eens rustig ‘indalen’ en dan zien we over een jaar wel of en hoe lang ze het volhouden. Verder staan er ook platen uit andere jaren tussen omdat die om wat voor reden dan ook in deze periode belangrijk voor mij waren of werden, of die in de jaren daarvoor nog niet waren ‘ingedaald’. Verder is de volgorde willekeurig en is het aantal niet van belang. 

•TNNE - Wonderland (2017) •Megadeth - Countdown To Extinction (1992) •Sam Cooke - The Man Who Invented Soul •Judas Priest – Firepower •Dukes Of The Orient -  idem •Toto – Mindfields (1999) •Soup – Remedies (2017) •Kayak – Seventeen •Black Stone Cherry – Family Tree •Rick Parfitt – Over and Out •Ghost – Prequelle •Annihilator – Never, neverland (1990) •IO Earth - Solitude •Lavinia Meijer - Glass: Metamorphosis, The Hours (2012) •The Pineapple Thief – Di$olution •Little Feat – Sailin’ S…

Little Feat

Afbeelding
“Dixie Chicken”, het derde en bekendste album van Little Feat, heb ik al járen in mijn bezit. Dat album beviel me zo goed dat ik inmiddels ook de #1,2 en 4 heb. Nou, #1 is heel aardig maar ook niet meer dan dat maar #2 en #4 zijn geweldig, met dit nummer "Spanish moon" van #4 “Feats don’t fail me now” uit 1974 als favoriet. Ik ben benieuwd wat er verder nog te snoepen valt.

Alter Bridge - Blackbird

Afbeelding
Waar een interview met Bon Scotch al niet goed voor kan zijn. Alter Bridge was tot voor twee jaar geleden voor mij namelijk nog een soort Dinxperlo.

Huh?

Afgelopen weekeinde had ik iemand uit Dinxperlo aan de telefoon.  Die vroeg of ik Dinxperlo kende. Ik antwoordde: “ik weet dat het bestaat maar daar houdt het wel zo ongeveer mee op”. En zo stond ik ook ongeveer t.o.v. Alter Bridge. Maar toen pikte ik in 2016 “The Last Hero” op met daarop mijn favoriet “Cradle to the grave”. Geweldige plaat maar voor mij kreeg het verder geen vervolg, want ‘er is zo veel’.

Maar toen was er afgelopen Zondag op de lokale omroep van Aalten in de Achterhoek een interview met Bon Scotch waarin ook persoonlijke favorieten werden gedraaid. Een van die favorieten was “Brand new day” van Alter Bridge. Van hetzelfde laken een pak als “Cradle to the grave” maar dan nóg beter. Dus maar eens even opgezocht op welke CD dat staat en voilá, daar was “Blackbird” uit 2007. Wat een wereldplaat!

Bertolf

Afbeelding
Herken je dat, dat van iemands muzikale tips je 9 van de 10 niks vindt maar dat je die persoon tٕٕóch blijft volgen omdat er tussen die 10 dan ook altijd wel eentje tussen zit die wél raak is?

Dus zo kwam ik bij Bertolf uit. Ik kende er niks van en de omschrijving “singer songwriter” lokte mij ook al niet want daar heb ik heel andere associaties bij, waarschijnlijk zwáár onterecht. Daarnaast werd hij ook nog eens vergeleken met een artiest die mij helemaal niks zegt, namelijk ene Ron Sexsmith. Maar ik keek het filmpje en mijn interesse was gewekt. Dus checkte ik de plaat waar het op staat (die gewoon “Bertolf” heet trouwens) en ik was om. Prachtig! Misschien moet ik die Ron Sexsmith ook maar eens checken.

Trouwens, in dit nummer  wordt een huwelijksaanzoek aan de overleden moeder van z’n vriendin beschreven. Dat gegeven, iets zeggen tegen of vragen aan iemand die je nooit gekend hebt herken ik wel. Al gaat het in mijn geval dan om mijn grootvader van moeders kant die 11 jaar voor mij…

Mijn hoofd als trechter

Afbeelding
Soms zoek ik naar mogelijkheden om te omschrijven waarom ik soms traag en soms zelfs helemaal niet reageer. Net tijdens het wandelen had ik het ineens: het is net of alle informatie via een trechter binnen komt. Daar een plaatje bij gezocht en voilá: Gerard’s hoofd als trechter.

Niet alleen betekent het dat informatie langzaam gaat maar het betekent ook dat die informatie moet wachten tot er plaats is in die trechter. Dan kan er ook wel eens wat informatie buitenboord vallen (“informatie lekken" dus in feite). En als het al in die trechter terecht komt moet het wachten op eerdere informatie die nog door aan het druppelen is. Het kan dus effe duren als iemand iets tegen me zegt voor ik reageer, áls ik al reageer. Soms wordt dat verward met verwaandheid. Tja…

Maar er zijn nog meer nadelen. Zo kan ik als ik aan het wandelen ben niet tegelijkertijd om me heen kijken én op het pad of de weg letten om te voorkomen dat ik struikel. En als ik naar een bandje ga kijken en ik wil ook wat v…

Bruce Dickinson - I'm in a band with an Italian drummer

Afbeelding
In de jaren ’90 moest Bruce Dickinson er even tussenuit bij Iron Maiden. Dat leverde  een paar solo albums op met daarop o.a. dit nummer. Wel heel andere koek dan Iron Maiden maar dat was waarschijnlijk ook de bedoeling. Als ik niet had geweten dat het Bruce was en je had me verteld dat het Zappa met een gastzanger was had ik je geloofd. Bij mijn weten is het voor Bruce niet autobiografisch of het moet zijn dat er in z’n Samson-tijd een Italiaan op de drumkruk gezeten heeft, maar ik heb geen zin om dat op te zoeken.

Op mij is het trouwens ook niet van toepassing want ik heb dan wel met veel drummers in een band gespeeld, tot aan Limburg toe(!), maar een Italiaan zat daar niet bij.

What doesn't kill you....

Afbeelding
...Makes you stronger
You're a survivor

Dat is de laatste paar jaar zo’n beetje mijn motto.

De eerste keer dat ik ze het hoorde spelen – een paar maanden geleden in Weert – hield ik het niet droog. Nu wel. Misschien omdat het een uitgeklede akoestische versie was, want hoewel Ad van den Berg juist niet een van die rockgitaristen is. die door de mand vallen als ze een akoestische gitaar ter hand nemen en niet schijnen te beseffen dat elektrische – en akoestische gitaar twee verschillende instrumenten zijn, geef mij toch maar de volledig elektrieke versie.

Blaasmuziek

Afbeelding
Ik raak wel vaker geëmotioneerd van muziek maar op deze manier had ik het nog nooit meegemaakt.
Bij “Tijd voor Max” was namelijk Gé Reinders te gast, o.a. met het nummer “Bloasmuziek”. Nou ken ik wel mooiere nummers met blaasmuziek en ik ken ook zat betere zangers dan Gé Reinders en dat Limburgs hoeft van mij ook al niet per sé maar desalniettemin stroomden de tranen me over de wangen.

Misschien was het ineens wel weer eventjes weer 1969/70, toen ik nog wekelijks met ons pap en m’n grote broer Hans wekelijks op Zaterdagavond naar de repetitie van de fanfare ging, en realiseerde ik me dat dat verleden tijd is. Wie zal het zeggen?
Want hoe je het ook wendt of keert, wat ik in de bijna 45 jaar daarna ook op muzikaal gebied heb uitgespookt, met die repetities op Zaterdagavond (later werd dat Dinsdagavond want met  zo’n repetitieavond op Zaterdag begon het problematisch te worden om ‘de jeugd’ binnen boord te houden) is het allemaal begonnen. Misschien dat – nu het allemaal over is - dat …

Twee jaar geleden al weer

Afbeelding
Dju toch wat vliegt de tijd! Twee jaar geleden al weer dat ik op de 50e verjaardag van Mark een paar nummers met Bon Scotch mee mocht spelen. Mijn laatste keer op een podium, 47 jaar na de eerste keer (December 1969), toen ik als menneke van 10 op het podium van de Rodahal in Kerkrade met de fanfare mijn debuut mocht maken.
Het ging maar nét maar het voordeel is dat het me sterkte in m'n overtuiging dat ik een aantal juiste keuzes gemaakt heb. En een van die keuzes - in 2013 - was mijn voorstel om een 'tijdelijke' (dat dacht ik toen nog écht) vervanger te benaderen. Een andere van die keuzes (niet alleen van mij trouwens) was om dat 'tijdelijk' om te zetten in 'permanent'. Want anders had de band nu waarschijnlijk niet eens meer bestaan en had ik daar op 13 November 2016 ook niet gestaan.

Glenn Hughes performs classic Deep Purple Bosuil Weert 12 November 2018

Afbeelding
Ja hoor, dat heb ík weer. Ga ik naar een concert en denk “dat voorprogramma sla ik maar over”, ís er helemaal geen voorprogramma dus het eerste half uur heb ik gemist en ik heb maar een uur van het concert gezien. Maar om eerlijk te zijn was dat ruim voldoende. Zo was het – zeker voor ‘Bosuil begrippen’ – behoorlijk druk en was ik aangewezen op een plaatsje op een barkruk aan de bar. Je ziet daar weinig van het optreden en het is er – uiteraard, daarom heet het ook een bar – een af en aan lopen van dorstige mensen. Daarnaast had ik binnen een kwartier al zo’n oeverloze orgel- en gitaarsolo én zo’n obligate drumsolo achter de kiezen, dus ik dacht: “gaat dat de hele avond zo?”

Dit was de derde keer dat ik Glenn Hughes zag. De eerste keer was 1994 in “Noorderligt” (voorloper van 013) te Tilburg ten tijde van z’n album “From Now On”, de tweede keer was in 2011 op Bospop met “Black Country Communion” en deze keer was het met “Glenn Hughes performs classic Deep Purple”. In 1994 begon hij t…

Dan weet ik ook weer waar ik sta

Afbeelding
Niet vaak meer in de kroeg in ieder geval. Ik kwam er sowieso al niet vaak meer, mij te druk allemaal, maar gisterenavond speelde er een bandje dat ik graag wilde zien omdat daarin Peter - de bassist die in mijn plaats kwam in een van de twee bandjes waarin ik speelde tot het in 2013 mis ging - speelt. Dankzij die vervangers konden die bandjes toen door.

Maar goed, het bandje waar Peter in zat stopte ermee en Peter vond wat anders en we hielden contact via Facebook. Vanavond stond deze band “Close To Core” in ’t Spektakel, de kroeg die zo’n 20 jaar een soort tweede huiskamer voor mij was.

Ik was al op tijd vertrokken zodat ik er zeker van was over een kruk te kunnen beschikken. Met als gevolg dat ik een uur lang 300 verschillende houdingen heb zitten uitproberen op die barkruk. Geen enkele beviel me.

Maar goed, de band begon eindelijk. Het geluid was alleen klote, ik zag een gitarist allerlei dingen uitspoken die ik niet hoorde en van de zang was ook al weinig te horen. Pas toen iema…

Eerste Wereldoorlog

Afbeelding
De eerste wereldoorlog is nu 100 jaar geleden. Nederland was toen neutraal en voor de meeste mensen in Nederland speelt die tijd geen grote rol. Niet vanwege die oorlog in ieder geval maar eerder vanwege de Russische revolutie. Al speelde dat dan weer een indirecte rol in die oorlog want ene Vladimir Iljitsj Oeljanov – die wij kennen als Vladimir Iljitsj Lenin – keerde terug naar Rusland (geholpen trouwens door een aantal landen die wél partij waren in WOI) en gaf leiding aan de tweede ronde van de Russische revolutie en slaagde daarin. Afijn, de rest is geschiedenis. Daardoor trok Rusland zich terug uit de wereldoorlog. Dat heeft zeker invloed gehad op het verdere verloop van die oorlog.

Het meest wrange vind ik wel het volgende:
De vrede was in feite al beklonken in de vroege morgen van 11/11/18 maar het geallieerde opperbevel wilde een statement maken en dwong af dat de wapenstilstand precies om 11:00u zou ingaan. En men vocht gewoon door, sterker nog, op 11/11 sneuvelden zelfs mé…

De broertjes Finn

Afbeelding
Op Pinkpop 2019 zal Fleetwood Mac optreden. Dat zal dan zonder Lyndsey Buckinghamen/Stevie Nicks zijn.

Ze traden al eerder op Pinkpop op, 47 jaar geleden om precies te zijn. Dat was ook zonder Buckinham/Nicks trouwens. Toen speelde ene Peter Green daar nog gitaar en was het een bluesband. Maar deze keer is het met Neal Finn in de gelederen. Die ken ik – samen met z’n grote broer Tim – voornamelijk van Split Enz en Crowded House. De laatste band was voor mij een lichtpuntje in de  jaren ‘90. Verder vond ik dat een vrij barre periode. Dat had trouwens met de muziek weinig te maken, die was (op enkele niet nader te noemen uitzonderingen na) over het algemeen best prima, zeker als ik het vergelijk met de tweede helft van de jaren ‘80. Dát was pas afzien (ook op enkele uitzonderingen na trouwens, maar dan andersom).

Maar toch hè...Neal Finn zonder z’n grote broer Tim en dan bij Fleetwood Mac zonder Buckinham/Nicks? Ik weet het niet hoor!

Ja, ik weet dat Neal Finn ook solo aan de weg timmer…

Whitesnake - Slip Of The Tongue

Afbeelding
Net in de “Het uur van de wolf” documentaire over Ad(je) van den Berg het fijnste nieuws op muziekgebied van de laatste tijd. Over “Slip Of The Tongue”, het Whitesnake album uit 1989 waar voor een groot gedeelte aan is meegeschreven door Ad van den Berg  maar waarop hij vanwege een blessure geen noot heeft kunnen spelen.

Dat album is volgend jaar namelijk 30 jaar oud. En van vanwege die verjaardag verschijnt er een speciale editie met daarop gitaarpartijen ingespeeld door…juist ja! Geweldig!

Van "Sailing Ships" mijn favoriete nummer van die plaat bestaat er al een akoestische versie op het eerste Moonkings album uit 2014 (ingezongen door David Coverdale trouwens). Dit is de originele 1989-versie van SOTT met ene Steve Vai op gitaar.


Waarom die foto groen is

Afbeelding
Een van de reacties op mijn blogje van gisteren ging over deze foto van ons moeder. Dat het een sterke vrouw was bijvoorbeeld. Ik schreef dat er nog een verhaal achter deze foto zat en dat ik dat nog wel eens zou vertellen. Vandaag dacht ik “waarom schrijf ik het niet op”.

Bij deze dan:

Ons moeder was dus een sterke vrouw. Gelukkig maar want ze heeft het een en ander voor de kiezen gehad. Op 21 jarige leeftijd overleed heer vader – onze opa dus, die we nooit gekend hebben, wat ik nog steeds een gemis vind, maar dat is een ander verhaal – aan een hersentumor. Oma bleef over met 7 kinderen, waarvan ons moeder de oudste was, en een boerderij. Dat was dus alle zeilen bijzetten. Twee jaar daarna verongelukte haar zus Anna – een tante dus die wij nooit gekend hebben. En of het nog niet genoeg was kondigde ons pap in 1994, na 39 jaar huwelijk en het samen groot brengen van 6 kinderen, aan te willen scheiden. Inmiddels was er van die 6 kinderen nog één in huis maar die vloog ook uit waardoor…

Mijn verpletterende debuut in het St. Annaziekenhuis

Afbeelding
Als ik de eerste tonen van dat glijdende baslijntje van "One Of These Nights" van The Eagles hoor ben ik altijd weer even in de keuken van het St. Annaziekenhuis te Geldrop, zomer 1975.
Ik was net 16 en had mijn eerste echte vakantie baantje in "het ziekenhuis" (ik had al wel eerder elders vakantiebaantjes gehad maar dit was het eerste "officiële"), in de keuken. Twee keer per dag moesten we dan ook "aan de band". Aan die band werden de etenswagens voor de verpleegafdelingen gevuld en iedereen aan die band zette, legde of schepte er dan wat op . En je moet zorgen dat de band kan blijven lopen. Mijn eerste klusje was dan ook aan die band om de wagens voor het ontbijt klaar te maken. Ik mocht simpel beginnen: theelepeltjes op de dienbladen leggen. Simpel toch?

Ja, maar de bak waaruit je die lepeltjes haalt was ook wel eens leeg. Dan moest dus de band stoppen zodat je de bak kon verwisselen. En dat moet dan snel. Puur van de zenuwen liet ik zo'…

Deze kamer is niet groot genoeg voor ons zevenen

Afbeelding
Bij ons in het dorp loop ik de laatste tijd regelmatig tegen posters aan waarop een optreden van “The Sparks” wordt aangekondigd. Ik weet het niet maar ik vermoed dat het een gezelsachap mensen van mijn leeftijd is dat muziek maakt voor ’mensen van mijn leeftijd’. Maar bij The Sparks denk ik vooral  aan dit nummer (en dat zullen ze vast niet spelen)
Het was een hit in 1974 toen ik met een gebroken been in het ziekenhuis lag. Sindsdien is er heel veel veranderd. Een aantal zaken, die je je nu niet meer kan voorstellen, komen bij me op:

Ik lag toen (Juni 1974) in het Sint Jozef Ziekenhuis te Eindhoven. Inmiddels al lang geleden gesloopt maar toen was het al oud en vervallen. Warm (geen airco), vies (zo zaten er bloedvlekken in het bedlampje, dat ook nog eens gedeukt was, maar goed,  het gáf licht) en vervallen.
Het ziekenhuis was een oud gebouw met héél veel later bijgebouwde vleugels. Mijn bezoek moest moeite doen om mij te vinden, en het was ook nog eens een behoorlijke wandeling.

Ik …

Pilot

Afbeelding
Van de afdeling "leuke liedjes die bij nadere beluistering toch heel wat meer om het lijf hadden".

In de eerste helft van de jaren '70 begon het actief naar muziek luisteren voor mij. Vooral aan de hand van 'serieuze' bands zoals Deep Purple en Genesis en bijvoorbeeld ook The Alan Parsons Project.
Verder kwam er op de radio van alles voorbij wat ik kenmerkte als "leuke liedjes die je lekker mee kon zingen" maar eigenlijk keek ik daar een beetje op neer. Dat ik later inzag hoe goed dat allemaal in elkaar zat is niks meer dan gerechtigheid. Voorbeelden hiervan zijn 10CC, Sailor en ook Pilot.

En dat ik er pas naderhand achterkwam dat ook die Alan Parsons die kwaliteiten zag, want dat "Pilot" gewoon dezelfde lui waren als een groot deel van zijn Project, vind ik zelfs grappig. Maar het blijft een leuk liedje, ook 43 jaar later.

Korte lontjes

Afbeelding
"Schijtziek, kent U die uitdrukking?"
Ik wel, zo word ik schijtziek van die reclame voor een of andere financiële instelling met Paul Haenen (in een dubbelrol). Maar nog schijter ziek word ik van die steeds korter wordende lontjes. Overal gaan de hakken in het zand. En dan voelt deze groep of persoon zich weer beledigd door die, dan die weer door deze of een andere.
Schijtziek word ik ervan!
En dat word door diezelfde Paul Haenen in de persoon van Dominee Gremdaat mooi verwoordt.

Ik heb altijd gelijk

Afbeelding
Ik heb jaren lang onderwijs gehad op katholieke scholen. De middelbare school doorliep ik op  “het Augustinianum” te Eindhoven, een school die er maar niet over op wilde houden dat ene Dries van Agt daar nog op school gezeten had. Nou lekker dan! Ik vond het maar een kakschool, maar dat is een ander verhaal.

Op de middelbare school lazen we uiteraard boeken voor onze literatuurlijst. Ook W. F. Hermans werd gelezen maar dan eerder “Nooit meer slapen”. Ik kan me tenminste niet herinneren dat iemand “Ik heb altijd gelijk” op z’n lijst had staan.

W.F. Hermans was – ik druk me mild uit – niet dol op katholieken en katholieken waren niet dol op W.F. Hermans en dat kwam vooral in  “Ik heb altijd gelijk”, dat in 1951 verscheen, tot uiting. Dat werd zelfs een rel (zie bijvoorbeeld dit artikel op Wikipedia). Maar goed, dat is 67 jaar geleden en de tijden zijn veranderd. Ik ben er vandaag voor de derde keer in begonnen maar nu wou ik het eens een keer wél uitlezen.

Ik ben benieuwd of ik iets van…

Riot

Afbeelding
Naar aanleiding van mijn post gisteren over de cover van “When I was young” door Riot en de reacties daarop, heb ik de LP waar het opstaat (”Restless Breed” uit 1982) en de plaat die daaraan vooraf ging (“Fire down under” uit 1981) er maar eens bij gepakt.

Ze doen weinig voor elkaar onder maar ik heb een lichte voorkeur voor “Restless Breed”, die ik net wat “volwassener” vind klinken, al zou ik niet zo goed weten wat dat dan betekenen mag (“ja waarom schrijf je het dan eigenlijk op?…pfff…interessant doenerij").

Hierbij het titelnummer:


Huize Padua

Afbeelding
Toen ik 5 jaar geleden 8 maanden bij Huize Padua verbleef wilde ik maar één ding, namelijk hier weg! En nu ik al weer een paar jaar een normaal leven probeer te leiden maar dat dat regelmatig niet zo goed lukt wil ik er zelfs af en toe terug. Gewoon even daar rondlopen en mezelf realiseren dat dáár weliswaar niks veranderd is maar ík wel. Zo kwam ik daar in een rolstoel, switchte ik naar een rollator, vervolgens naar een rollator met drie wielen (ja, die bestaan! wist ik ook niet) en ik ging er wandelend weer weg. En als ik daar rondloop realiseer ik me dat. En daar doe ik dan weer mentale energie van op.

En als ik erheen op en neer rijd (28 Km enkele reis) realiseer ik me dat Henriette die rit zo’n dikke 200 keer gereden heeft, in de wetenschap dat als ze – owee owee – een paar minuten later was dan afgesproken, kon worden getrakteerd op een hoop chagrijn. En dan heb ik het nog niet eens gehad over ander bezoek dat de moeite nam om dat pokke-eind te rijden op het gevaar af ook op ch…

Wandelen in het Leudal

Afbeelding
Ik hou van wandelen in de natuur. Muis ook. Af en toe wandelen we samen. Soms neem ik haar mee naar een mooi gebied en soms andersom. Afgelopen Juli was het andersom. Muis nam me toen mee naar “het Leudal” een prachtig natuurgebied in Noord-Limburg tussen Roggel en Haelen. Ik vond het er  heel mooi, tenminste dat denk ik. Want ik ‘zat’ dermate op  mijn  ‘praatstoel’ dat er van rondkijken niet veel gekomen is. Dus ik nam me toen al voor er nog eens terug te gaan. Dat was vanmiddag.

Destijds was het een warme Maandagochtend in Juli, nu een mooie herfst-Zaterdag in November. Dat maakt nogal verschil. Onder andere qua drukte. Nu stond de parkeerplaats bijvoorbeeld vol, toen stond er slechts een handjevol auto’s. Nu waren er ook meer wandelaars, dat geeft wat meer rumoer, maar ach...Er waren helaas ook meer mountainbikers die zich gedragen alsof het daar hun persoonlijke crossbaan is. Ik stond op een gegeven moment een foto te maken - ja ik zal best midden op het pad gestaan hebben - toen…

When I was Young

Afbeelding
Hoe kwam ik hier? Nou, dat ging zo:

Alice post een nummer van War, en daarna een van War toen ene Eric Burdon daar zong. Daarbij de opmerking dat EB sowieso een geweldige zanger is maar dat ze "House of the rising sun" toch wel erg beu is.

Daarop een opmerking van mij dat voor mij hetzelfde geldt en dat ik "When I was young" veel liever hoor. Maar dat nummer leerde ik rond 1982 kennen aan de hand van deze cover door Riot. Toen ik jong was dus...Cirkeltje rond.

Daarna nog andere versies leren kennen, o.a. een cover door Golden Earring, die is een stuk leuker maar geef mij toch maar het origineel van The Animals met die dreigende ondertoon.

Eerste Wereldoorlog

Afbeelding
Volgend weekeinde is het 100 jaar geleden dat ergens in een treinwagon bij Compiègne (FR) het einde van de Eerste Wereldoorlog werd bezegeld. Een oorlog waarin Nederland neutraal was. Een neutraliteit die er onder andere voor zorgde dat Gerard (Grard) Scheepers (Opa) niet hoefde te vechten, ja misschien tegen de verveling, want hij werd wel gemobiliseerd (dat weet ik pas sinds enkele jaren). Kortom, als Nederland niet neutraal geweest was waren wij er misschien wel helemaal niet geweest.

Niet dat WOI hier ongemerkt voorbij gegaan is, zo werd Nederland overspoeld door vluchtelingen uit België, in aantallen - zeker gezien de bevolkingsaantallen van destijds – waarbij de huidige aantallen verbleken. En – je kan het je nu bijna niet voorstellen – die oversteek van België naar Nederland was zeer gevaarlijk, kijk maar eens op Wikipedia naar dit artikel  over de Doodendraad, of neem eens een kijkje bij de Achelse Kluis tussen Valkenswaard (NL) en Hamont-Achel (BE), een abdij waar de grens tu…