Contrastvloeistof

Ik en naalden in m’n arm…het is geen fijne combinatie en dat zal het ook nooit worden  want al heb ik dan de laatste 5 jaar meer naalden in armen gehad dan in de 54 jaar ervoor, mijn hobby zal het nooit worden.

Vandaag ging ik door een CT scanner. Het was de bedoeling om twee opnames te maken, waarvan eentje met contrastvloeistof dat dan via een infuus in een ader ingespoten zou moeten worden.  ‘Zou’ ja…want dat ging niet helemaal goed. Ja er is wel vloeistof gespoten maar niet in een ader. Ik dacht bij het inprikken van de naald al dat het moeilijker ging, maar het gaat bij mij altijd een beetje moeilijk, dus ja, "nie mouwen Gerard!"

Maar de laborant in kwestie zei “even proberen” en daarna nog een keer, en nóg een keer. Niet echt vertrouwenwekkend als je het mij vraagt. Maar goed, het leek uiteindelijk toch goed te zitten. Toen waren we klaar voor de tweede opname. “Ik ga nu de vloeistof inspuiten, het kan een beetje warm worden maar dat is normaal”.  Maar het werd niet warm maar het ging pijn doen en het leek alsof mijn arm opgeblazen werd, maar ik mocht me niet bewegen en kon dus niet kijken. En het ging inderdaad niet goed, de actie werd afgebroken en er werd iemand bij gehaald. Bleek dat de vloeistof niet in een de ader maar onder mijn huid gespoten werd. In overleg met de arts werd besloten om niet opnieuw te prikken (oef!) maar nog een opname zonder contrastvloeistof te maken.

Dus nu zit ik met een pijnlijke arm met een drukverband en een opname zónder contrastvloeistof.
Dus: ik en naalden…dat wordt nooit wat.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama