Deze kamer is niet groot genoeg voor ons zevenen

Bij ons in het dorp loop ik de laatste tijd regelmatig tegen posters aan waarop een optreden van “The Sparks” wordt aangekondigd. Ik weet het niet maar ik vermoed dat het een gezelsachap mensen van mijn leeftijd is dat muziek maakt voor ’mensen van mijn leeftijd’. Maar bij The Sparks denk ik vooral  aan dit nummer (en dat zullen ze vast niet spelen)
Het was een hit in 1974 toen ik met een gebroken been in het ziekenhuis lag. Sindsdien is er heel veel veranderd. Een aantal zaken, die je je nu niet meer kan voorstellen, komen bij me op:

Ik lag toen (Juni 1974) in het Sint Jozef Ziekenhuis te Eindhoven. Inmiddels al lang geleden gesloopt maar toen was het al oud en vervallen. Warm (geen airco), vies (zo zaten er bloedvlekken in het bedlampje, dat ook nog eens gedeukt was, maar goed,  het gáf licht) en vervallen.
Het ziekenhuis was een oud gebouw met héél veel later bijgebouwde vleugels. Mijn bezoek moest moeite doen om mij te vinden, en het was ook nog eens een behoorlijke wandeling.

Ik lag op een kamer voor 6 jongens maar er zijn tijden geweest dat er een zevende bed werd bijgeschoven (!) omdat het zo druk was. Maar ja, mensen zoals ik met een beenbreuk (wel een dubbele, scheenbeen én kuitbeen, dat dan weer wel) gewoon twee weken in een ziekenhuis laten liggen helpt ook niet bij de doorstroming.

Die kamer was trouwens voor jongens vanaf 15 jaar. Ik was 14 maar omdat ik op een haar na 15 was mocht ik daar toch liggen, wat dan weer protesten opriep van kamergenoten die al wél 15 waren..

‘s Nachts lagen wij niet rustig te slapen, oh nee, wij lagen te keten. Elkaar nat spuiten bijvoorbeeld. Ik herinner me een nachtzuster, een Vlaamse jongedame, maar nét ouder dan wij, die daar ‘s nachts bij uit kwam en in plaats van ons tot de orde te roepen lekker mee begon te keten. 

Omdat ik vlak voor het einde van het schooljaar en een overgang naar de vierde klas zat werd ik daar in staat gesteld om rustig huiswerk te maken. Ja ja... ik werd met bed en al in een of ander washok geparkeerd met m'n spulletjes. Maar het is gelukt. Mede dankzij klasgenoot Toine ging ik ‘gewoon’ over naar de vierde klas.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama