Huize Padua

Toen ik 5 jaar geleden 8 maanden bij Huize Padua verbleef wilde ik maar één ding, namelijk hier weg! En nu ik al weer een paar jaar een normaal leven probeer te leiden maar dat dat regelmatig niet zo goed lukt wil ik er zelfs af en toe terug. Gewoon even daar rondlopen en mezelf realiseren dat dáár weliswaar niks veranderd is maar ík wel. Zo kwam ik daar in een rolstoel, switchte ik naar een rollator, vervolgens naar een rollator met drie wielen (ja, die bestaan! wist ik ook niet) en ik ging er wandelend weer weg. En als ik daar rondloop realiseer ik me dat. En daar doe ik dan weer mentale energie van op.

En als ik erheen op en neer rijd (28 Km enkele reis) realiseer ik me dat Henriette die rit zo’n dikke 200 keer gereden heeft, in de wetenschap dat als ze – owee owee – een paar minuten later was dan afgesproken, kon worden getrakteerd op een hoop chagrijn. En dan heb ik het nog niet eens gehad over ander bezoek dat de moeite nam om dat pokke-eind te rijden op het gevaar af ook op chagrijn of apathie getrakteerd te worden, als ik ze al niet weg stuurde tenminste. Dat maakt me nederig.

Goeie combinatie: nederigheid en mentale energie. En vanmiddag heb ik daar weer aan gesnoven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama