John Mayall and the Bluesbreakers with Eric Clapton

Waar een eerbetoon aan Eric Clapton door DeWolff bij DWDD al niet goed voor is. Deze plaat heb ik al eens eerder gehad - op een cassettebandje. Toen deed het me weinig. Maar inmiddels zijn we vele jaren en vele platen verder en is alles anders. Dus n.a.v. die uitzending deze plaat uit Clapton’s beginjaren er maar weer eens bij gepakt en nu doet het me wel degelijk wat.

Kijk, ik luister niet als die mannen van DeWolff als muzikant naar deze muziek maar zelfs dan hoor ik nog wel dat dit heel goed is. Hier speelt Clapton nog lekker rauw. Dat dat – vooral in de jaren ‘80 - heel anders werd wist ik ook wel en dat vind ik ook wel jammer maar wellicht onvermijdelijk. En aan die onzinnige discussie wie er nou beter was, Jimmy H. of Eric C. doe ik ook niet mee. Ik denk dat ze elkaar alleen maar opzweepten en scherp hielden en dat gecombineerd met de geest van die tijd waarin zoveel gebeurde leverde topartiesten op. Verder was Clapton in die tijd vooral een bluesmuzikant en Hendrix was van alles maar géén bluesmuzikant al speelde hij dan ook wel eens een bluesnummer.

Trouwens, toen Eric Clapton bij Mayall kwam had hij z’n sporen al verdiend bij The Yardbirds maar dat vond ie niet blues genoeg. En bij Mayall kwam hij wel aan z’n trekken op dat gebied.
Trouwens, bij The Yardbirds werd Clapton opgevolgd door een zekere Jeff Beck en nog later ene Jimmy Page en toen Clapton weer een etappe verder ging werd hij bij John Mayall opgevolgd door een zekere Peter Green. Kijk, dat soort muzikanten waren toen allemaal in opkomst. Wat een interessante tijd moet dat geweest zijn om er middenin te zitten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama