Mijn hoofd als trechter

Soms zoek ik naar mogelijkheden om te omschrijven waarom ik soms traag en soms zelfs helemaal niet reageer. Net tijdens het wandelen had ik het ineens: het is net of alle informatie via een trechter binnen komt. Daar een plaatje bij gezocht en voilá: Gerard’s hoofd als trechter.

Niet alleen betekent het dat informatie langzaam gaat maar het betekent ook dat die informatie moet wachten tot er plaats is in die trechter. Dan kan er ook wel eens wat informatie buitenboord vallen (“informatie lekken" dus in feite). En als het al in die trechter terecht komt moet het wachten op eerdere informatie die nog door aan het druppelen is. Het kan dus effe duren als iemand iets tegen me zegt voor ik reageer, áls ik al reageer. Soms wordt dat verward met verwaandheid. Tja…

Maar er zijn nog meer nadelen. Zo kan ik als ik aan het wandelen ben niet tegelijkertijd om me heen kijken én op het pad of de weg letten om te voorkomen dat ik struikel. En als ik naar een bandje ga kijken en ik wil ook wat van dat bandje meekrijgen moet ik mijn aandacht daar heel bewust op richten en kan ik dus niet op m’n omgeving letten. Dus allemaal mensen die om je heen lopen of tegen je aan botsen maken dat heel ingewikkeld. Daarom ben ik ook doodmoe (vooral mentaal) na een avondje bandje kijken.

Aan de andere kant: 5 jaar geleden dacht ik niet dat ik überhaupt ooit nog naar een bandje zou kúnnen gaan kijken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama