Waarom die foto groen is

Een van de reacties op mijn blogje van gisteren ging over deze foto van ons moeder. Dat het een sterke vrouw was bijvoorbeeld. Ik schreef dat er nog een verhaal achter deze foto zat en dat ik dat nog wel eens zou vertellen. Vandaag dacht ik “waarom schrijf ik het niet op”.

Bij deze dan:

Ons moeder was dus een sterke vrouw. Gelukkig maar want ze heeft het een en ander voor de kiezen gehad. Op 21 jarige leeftijd overleed heer vader – onze opa dus, die we nooit gekend hebben, wat ik nog steeds een gemis vind, maar dat is een ander verhaal – aan een hersentumor. Oma bleef over met 7 kinderen, waarvan ons moeder de oudste was, en een boerderij. Dat was dus alle zeilen bijzetten. Twee jaar daarna verongelukte haar zus Anna – een tante dus die wij nooit gekend hebben. En of het nog niet genoeg was kondigde ons pap in 1994, na 39 jaar huwelijk en het samen groot brengen van 6 kinderen, aan te willen scheiden. Inmiddels was er van die 6 kinderen nog één in huis maar die vloog ook uit waardoor ze moederziel alleen overbleef in dat huis waar ooit 8 mensen woonden, omringd door allemaal andere gezinnen die ook jonge kinderen hadden.

Maar goed, ons moeder – een sterke vrouw dus - ging niet bij de pakken neerzitten maar raapte zichzelf bij elkaar, schafte een of ander treinabonnement aan en trok er regelmatig met twee andere vrouwen op uit. Dat was tenminste de bedoeling maar het mocht niet lang duren want in 1996 werd een hersentumor geconstateerd. Sommigen van ons – waaronder ik - dachten nog toen ze ‘raar’ ging doen dat ‘het haar dan nu tóch te pakken had gekregen’ maar dat had er volgens mij niks mee te maken. Ik denk dat het gewoon botte pech, eventueel gecombineerd met wat erfelijke factoren (zie opa Scheepers), was. Hoe dan ook, 6 Januari 1997 overleed ze. Toen moest dat huis leeg. In een rondgang door het huis vond ik – volgens mij in een keukenla -  dat treinpasje, mét foto, en ik nam het mee.

Een tijdje daarna werd de vraag gesteld wie er een foto van ons moeder had welke geschikt zou zijn om in te lijsten als portretfoto. En eigenlijk was die foto op dat treinpasje als enige geschikt. Dus liet een vriend er wat digitale technieken op los om te komen tot een fatsoenlijke portretfoto. Maar dat uit een treinpasje geknipte groene fotootje heb ik nog steeds en het is me dierbaarder dan alle andere foto’s bij elkaar (dat zijn er niet zo heel veel trouwens) want niet alleen staat ons moeder er als een sterke vrouw op, het symboliseert ook – door het feit dat de enige geschikte portretfoto uit een treinpasje geknipt moest worden  - haar bescheidenheid.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama