Posts

Posts uit december, 2018 weergeven

Kantelpunten

Afbeelding
Ik ken tot nu toe drie kantelpunten in mijn leven. Het eerste was natuurlijk op 18 Juni 1959 toen ik geboren werd. Dat was Gerard 1.0.

Het tweede kantelpunt was 25 Augustus 2009 want vanaf die datum heb ik geen druppel alcohol meer gebruikt, terwijl ik daarvoor…nou ja…vul maar in.

Maar dat was dus Gerard 2.0.

Het derde kantelpunt was 1 Juli 2013 want toen werd ik thuis gevonden en kwam ik in het ziekenhuis terecht met een hersenbloeding die ik waarschijnlijk de dag ervoor al heb gehad maar dat weet ik niet. En in die derde fase zit ik nu. Die fase is een stuk minder leuk dan de 4 jaar daarvoor maar toch altijd nog leuker dan de fase dáár weer voor. Daarom noem ik die fase Gerard 1.5.

En dat vind niet alleen ik maar ook Henriëtte. Dat zegt mij drie dingen:

Ten eerste dat ik goed bezig ben.
Ten tweede dat ik vóór 25 Augustus 2009 wel een verschrikkelijk persoon moet zijn geweest, en daarmee samenhangend…
Ten derde dat ik wel van geluk mag spreken want er zijn mensen voor minder buiten …

Cornelis Vreeswijk

Afbeelding
Sinds ik regelmatig naar radio 5 luister komt ook af en toe Cornelis Vreeswijk weer eens voorbij, meestal met z’n in Nederland bekendste nummers over ene Veronica en een nozem en een non. Dat ‘in Nederland’ zet ik er bewust bij want in zijn tweede vaderland Zweden is hij veel bekender, een soort cultheld schijnt hij daar zelfs te zijn, maar daar kan Alice wellicht meer over vertellen, die kent daar mensen. Ik ken niet zo heel veel andere nummers van Cornelis Vreeswijk maar af en toe komt er eens wat voorbij. Bijvoorbeeld “Marjolein” waar Ilse deLange een hele tijd geleden bij DWDD mee aankwam. Maar mijn voorkeur gaat uit naar dit nummer waar een mede bandlid jaren geleden mee kwam. En dat ik daarvoor kies heeft niets – ik herhaal, niets! – te maken met vrachtwagens! Neuheu….

Karmakanic- Dot (2016)

Afbeelding
Het optreden van The Flower Kings Revisited van afgelopen Vrijdag was de aanleiding om deze van Karmakanic er weer eens bij te pakken. Want toen deze uit kwam in 2016 raakte hij wat tussen wal en schip, waarom weet ik ook niet. Andere interesses? Téveel muziek die er uitkwam? Lijkt me beide vrij onwaarschijnlijk. Feit is dat ik de plaat sinds 2016 nooit meer beluisterd heb.

Karmakanic heeft twee voordelen t.o.v. The Flower Kings, namelijk Jonas Reingold speelt meer fretloos én zanger Göran Edman vind ik een veel betere zanger dan Roine Stolt en Hasse Fröberg bij elkaar. Nou ja, beter misschien niet maar ik luister er graag naar terwijl ik de zang van Hasse Fröberg afschuwelijk en die van Roine Stolt op z’n hoogst om aan te horen vind.


Karmakanic heeft wel wat meer jazzy invloeden dan TFK en daar moet ik maar net zin in hebben en vanmiddag viel dat helemaal goed. Maar bij nadere beluistering snap ik wel dat ik er destijds niet meteen op aansloeg want het voegt eigenlijk weinig toe aan…

Geluidstechniek in 1980

Afbeelding
In een dubbelinterview met Sammy Hagar i.h.k.v. de serie “Fact or Fiction” (dat interview kun je hier terugkijken) doet zanger Rob Halford een boekje open over het werken in de studio rond 1980 tijdens het opnemen van “British Steel”. Dat dat niet te vergelijken is met hoe dat tegenwoordig gaat, waar elk gewenst geluid beschikbaar of op z’n minst digitaal na te maken is, hoef ik niet uit te leggen. Maar toen Halford vertelde hoe ze aan de marcheergeluiden aan het einde van “Metal Gods” kwamen moest ik toch wel lachen. Dat is namelijk niets anders dan het schudden met een volle bak met bestek. Over creativiteit gesproken.

Trouwens, naast geweldig zingen kan die Halford ook nog eens mooi vertellen

Judas Priest – Screaming For Vengeance (1982)

Afbeelding
Onlangs postte Antwan het album “Defenders of the Faith” van Judas Priest uit 1983 n.a.v. de vijfendertigsteverjaardag van die plaat.
Ik pakte ‘m er ook nog maar eens bij en daarna ook deze voorganger uit 1982. En die bevalt mij nét iets beter. Maar begrijp me goed, ze hóren bij elkaar en ontlopen elkaar weinig en zijn wat mij betreft na “Unleashed in the East” het koningskoppel onder de Judas Priest platen. En het dit jaar verschenen “Firepower” is een stevige concurrent maar overtreft dit duo niet.

Liefde is...

Afbeelding
Je kent ze misschien wel, die cartoons met “Liefde is…” en dat er dan een of ander onzinnig iets komt.
Onlangs kwam deze foto voorbij, die genomen is op Rock Ittervoort in April 2015. En daar was Henriëtte bij. En toen had ik mijn eigen – bepaald niet onzinnige – variant op “liefde is”, namelijk:

liefde is…

…met mij meegaan naar een festival met allemaal muziek waar je niet van houdt, omdat het weer mijn eerste keer was na 2013 én omdat het voor mij anders moeilijk was.

Ja en – eerlijk is eerlijk - omdat ze een keer kón, wat op zich al vrij uniek is. Of zorgde dát ze kon want neem van mij aan dat ze zich in heel veel bochten wil wringen om dingen te doen die ze wil of waarvan ze vindt dat ze nodig zijn.

Trouwens, wat die muziek betreft, ze houdt inderdaad niet van veel muziek waar ik naar luister maar waarover ze ooit heeft gezegd (véél langer geleden) dat – mocht het ooit wegvallen – ze het tٕóch zou gaan missen. Daarnaast, er is ook nog genoeg muziek waar we wél allebei van houden,…

CBR ellende

Afbeelding
Bij “Kassa” op NPO1 ging het net over de ellende die het met zich mee brengt als je een keuring o.i.d. van het CBR nodig hebt. Ik heb ook met dat bijltje gehakt. Afijn, daar heb ik vaak genoeg over geschreven en daar wil ik het verder niet meer over hebben. Maar het was helaas zéér herkenbaar. 
En dan zit daar zo iemand van het CBR te miepen “dat het zo druk is”. Ja sorry hoor, toen werd ik toch wel een beetje boos. Maar geen zorgen want ik trok geen hesje aan en vernielde niks maar kroop achter m’n PC om dit te schrijven.
Trouwens, die ‘Miep’ van het CBR beweerde dat er grote verbetering op til is. Nou, het zal mij benieuwen want over twee jaar mag ik weer.

Dictatuur?

Afbeelding
Oké, er klopt van alles niet in dit land en er kan heel veel beter. Maar Nederland een dictatuur noemen gaat toch wel wat ver. Sterker nog, ik vind het een belediging aan iedereen die strijdt of streed tegen of lijdt of leed onder een échte dictatuur (voorbeelden kun je zelf ook wel bedenken).

Maar goed, beledigen mag in deze ‘dictatuur’.

Spock’s Beard – She is everything (waarom familie zo belangrijk is)

Afbeelding
Gisteren speelde Spock’s Beard samen met The Flower Kings Revisited in de Boerderij te Zoetermeer. Spock’s Beard speelde ook dit nummer.

Toen ik in 2012 voor het eerst bij The Night Of The Prog op de Loreley was speelden daar ook…jawel… Spock’s Beard en The Flower Kings. Dit nummer kwam toen ook voorbij. Alan Morse droeg het nummer toen op aan z’n nichtje, de dochter van Neal Morse, die erg ziek was. Dat moment, waarop Alan Morse gewoon even gewoon broer en oom was, vond ik een heel ontroerend moment. Octane was al mijn favoriet SB album maar sindsdien is dít mijn favoriet SB nummer onder andere omdat het me herinnert aan de écht belangrijke zaken in het leven, bijvoorbeeld het zijn van broer en oom.

Spock’s Beard/Flower Kings Revisited, Boerderij Zoetermeer, 7 December 2018

Afbeelding
Ik hou van best veel verschillende soorten muziek. En daar hoort ook symfonische rock/progrock bij maar op een gegeven moment, zo ongeveer vanaf eind jaren 80, was dat voor mij op sterven na dood. Ja, Marillion vond ik nog wel goed maar sinds het vertrek van Fish vind ik die band nog maar matig interessant – nog steeds trouwens. En een band als IQ, die in de slipstream van Marillion aan de deur klopte, vind ik zelfs behoorlijk vervelend. En bands als Pendragon, Galahad en Arena ben ik later pas gaan volgen.

Maar toen waren daar in de jaren ’90 ’ineens’ twee bands die bij mij het vuurtje weer aanwakkerden, namelijk Spock’s Beard en The Flower Kings. Inmiddels bestaat TFK helemaal niet meer. En SB bestaat weliswaar nog maar heeft voor mij toch wel veel van z’n glans verloren. Maar toen een dubbelconcert van Spock’s Beard en The Flower Kings Revisited in het kader van 25 jarig jubileum van platenlabel “Inside Out Music” in de Boerderij werd aangekondigd dacht ik toch dat ik daar bij moe…

Gerard in het OV…

Afbeelding
…of hoe ik vandaag in Horst-Sevenum terecht kwam.

Ik zat in de trein en wilde in Deurne uitstappen. Maar ik ben niet zo snel en in lopen in een rijdende trein met een rugzak op m’n rug is voor mij niet echt een optie. Dus ik deed de deur open en wilde uitstappen toen ineens de deur weer dicht ging. En ik kreeg die ook niet meer open (waarschijnlijk dacht de conducteur dat er niemand meer zou komen – ik snap ’t wel). Dus toen moest ik mee naar de volgende halte en dat is Horst-Sevenum, waar ik de trein terug kon pakken.

Dus een klein half uur later zat ik in de trein van Horst-Sevenum naar Deurne, komen er twee (2! toe maar!) conducteurs langs die eigenlijk voorbij wilden lopen omdat ze daar al geweest waren. Maar ik dacht: “Ja hallo! Ik zit hier ook niet voor piet snot! Ik heb er óók recht op om gecontroleerd te worden”. Dus ik trok m’n OV kaart. En die werd gecontroleerd. Die conducteur keek bedenkelijk en vroeg: “hoe komt iemand die in Zoetermeer incheckt in de trein van Horst-Seve…

Rush - Hemispheres 40st Aniversary Edition

Afbeelding
Hier had ik heel erg naar uitgekeken – om redenen die ik écht niet meer uit de doeken ga doen. Ik had me vooral verheugd op de bonus CD met live opnamen want al die andere poespas, zoals remasters, LP’s op súper vinyl en allerlei hebbedingetjes, kan mij gestolen worden. Dat de meeste van die opnames afkomstig zijn van het Pinkpop optreden in 1979 waar wij bij waren is een heel leuke bijkomstigheid, maar ook niet meer dan dat.

Toch een beetje een tegenvaller want ik had me vooral verheugd op live opnames van kant 1 van “Hemispheres”, a.k.a. “Cygnus X-1 Book II” maar daarvan staat alleen het akoestische laatste deeltje “The sphere – a kind of dream” erop.

Ja, dat er twee favoriete - wat ik 'kant 2 nummers' noem – op staan, te weten “A passage to Bangkok” en “Something for nothing”, is dan wel weer gaaf en dat de volledige kant 1 van 2112 erop staat eveneens.

Verder staan er ook “La Villa Strangiato” en de onvermijdelijke drumsolo op, dat had voor mij dan weer niet gehoeven. Ja,…

Accept 2.0

Afbeelding
In 2012 zou ik naar Paaspop in Schijndel gaan. Daar zou ook Accept optreden. Dat vond ik leuk want die vond ik in de jaren ’80 geweldig. Maar ik verwachtte er ook weinig van want wat had dat nog met die band te maken die begin jaren ’80 zo’n indruk maakte met “Breaker” en “Restless and wild”?
En ja, dan was “der Udo” (dat kleine pismenneke  met die grote mond) er ook al niet meer bij. Eeehhh..wat moeten die gasten nou eigenlijk nog zo nodig?

Maar goed, ik ging toch maar eens luisteren naar het huidige Accept met Mark Tornillo als zanger. Het album “Stalingrad” (het tweede album al weer sinds de comeback in 2010) was toen net uit dus die luisterde ik. En ik werd compleet van m’n sokken geblazen! Ik denk dat ik dit Accept 2.0 een van de sterkste comebacks ooit vind. Sindsdien zijn er nog twee albums verschenen. Ook toppers! Wat de toekomst gaat brengen weet ik ook niet want bassist en oerlid Peter Baltes heeft aangekondigd ermee te gaan stoppen. En laat ik dat nou een geweldige metalba…

Ibrahim Maalouf – Levantine Symphony

Afbeelding
Vorig jaar werd ik zeer aangenaam verrast door de plaat “Illusions” uit 2013 van de Libanese Fransman Ibrahim Maalouf. Met Arabische invloeden doorspekte jazzrock met regelmatig een flinke scheut funk. Hij bespeelt trompet en bugel met een daar zelf op geknutseld vierde ventiel met behulp waarvan hij kwartnoten kan spelen.

Uhh…wablief?

Kwartnoten! Simpel gezegd: stel je een piano voor met witte en zwarte toetsen. Kwartnoten zouden dan tussen die zwarte en witte toetsen inzitten. ‘Grijze toetsen’ dus eigenlijk. Dat kennen we hier in het westen helemaal niet. Ja, we kénnen het wel maar dan noemen we het valse noten. Dus het is effe wennen. Maar Ibrahim Maalouf weet het wel zo te brengen dat het niet vals overkomt, op z’n hoogst apart. En dit op “Illusions” dan verpakt in een heel westers klinkende mix van jazz, rock en funk met het instrumentarium wat daarbij hoort. En dat swingt de pan uit.

Nu is er “Levantine Symphony” en dat is andere koek. Als een symfonie verpakte, heel orkestrale…

Nóg geen akkoord

5 December is de dag
dat ik een verlanglijstje indienen mag
ik lees in de krant
over de slechte stand
van een klimaatakkoord
dus hier komt het hoge woord
beter een slecht akkoord dan helemaal geen
dames en heren, wees niet zo hard als steen
laat je ego toch eens een keer varen
want we staan voor grote gevaren
er moet iets gebeuren
dus stop met zeuren

Genesis

Afbeelding
Tja, Genesis. Eerste helft jaren ’70: was ik nét bezig om dat te ontdekken ging de zanger Peter Gabriel weg. Dju! Ik dacht: “Dat wordt niks meer” maar ik kreeg ongelijk. Sterker nog, de periode daarna is zelfs mijn favoriete Genesis periode waarbij “A trick of the tail” en “Seconds out” zelfs tot mijn ‘Genesis over all’ favorieten behoort. Maar toen hield Steve Hackett er ook al mee op. Ik dacht: “dan is het nu écht afgelopen”. Daar kreeg ik wel gelijk in alleen duurde dat wat langer en kreeg het restant van de band meer succes dan ze ooit gehad hadden. Want het eerste album van het Genesis trio met de toepasselijke titel “And the there were three” bleek een onverwacht goed album te zijn. Sterker nog, misschien wel de grootste muzikale meevaller die ik ken en ook al een van m’n favorieten. Voor de volledigheid: de andere (uit het Gabriel tijdperk) zijn “Foxtrot”, “Selling England by the pound” en “The lamb lies down on broadway”.
Maar terug naar “And then….”: Erg mooie plaat - nog st…

Schrijven

Afbeelding
Er wordt regelmatig tegen mij gezegd dat ik me maar beter meer kan richten op wat ik nog wél kan i.p.v. wat niét meer kan. Met de beste bedoelingen hoor en het klopt ook wel. Echter, soms werkt dat voor mij gewoon niet. Soms komen dingen die je niet meer kan juist weer harder binnen en me dan heel geforceerd gaan richten op wat nog wel kan lijkt voor mij soms alsof je tegen iemand wiens benen zijn afgezet zegt: “gelukkig heb je je armen nog!”

Nee, soms moet ik dat onvermogen even ventileren (ongeveer zoals je ook af en toe je CV moet ontluchten voor zover dat al niet automatisch gebeurt). Dat dat bij mij dan vaak gaat over (het onvermogen om) gitaar (te) spelen zal niemand verbazen maar onlangs had ik zo’n moment rondom het (onvermogen om te) schrijven. Er ging namelijk op de afdeling een kaart rond voor een collega die afscheid ging nemen. Ik ben linkshandig maar aan mijn linkerkant zit nou juist een gedeelte van het probleem.
En als ik dan iets moet schrijven duurt het sowieso al b…

Occupy gele hesjes

Afbeelding
Het schijnt dat die zogenaamde ‘gele hesjes acties’ zich als een olievlek vanuit Parijs over Europa verspreiden. Ik moet ineens denken aan het najaar van 2011. Toen was ik een weekeinde in Kopenhagen en kwam daar terecht in een zogenaamde ‘Occupy demonstratie’. "Occupy" was een fenomeen dat in New York begon als “Occupy Wallstreet” en een actie was tegen de macht van het grote geld. Dat verspreidde zich als een olievlek over de wereld en praktisch elke grote stad kreeg z’n eigen ‘Occupy demonstratie’. En dat trok dan weer allerlei volk aan dat heel andere drijfveren had. En gecombineerd met een gebrek aan succes ging die hele "Occupy beweging" weer als een nachtkaars uit. Ik ben benieuwd welke kant het met die gele hesjes uit gaat.

Amorphis - Queen of time

Afbeelding
"Queen of time" van Amorphis,
melodieuze metal met folk invloeden, is bepaald geen kattenpis.
Maar wat mij een beetje spijt
is het grunten,
daarmee scoor je bij mij geen punten.
Daarom kostte het wat tijd.
Maar, ik denk dat het niemand verbaast,
als ik iets niet heb, dan is het haast

Stapjes terug

Afbeelding
Toen mij in 2013 die…eeehhh…’dat-wat-mij-in-2013-overkwam’ overkwam en ik in dat ziekenhuis lag te malen dacht ik dat ik nooit meer naar concerten zou gaan of reizen en dat het dus zeker bij één keer NotP op de Loreley zou blijven. Maar inmiddels ben ik er al weer drie keer geweest. Maar het werd wel steeds moeilijker. Afgelopen keer was – op een paar heel fijne momenten na – eigenlijk helemaal niet leuk meer, en dat ik nota bene dat waar ik me het meeste op verheugd had, namelijk Camel, heb gemist was toch wel een dieptepunt.

Ik ga mezelf dit niet meer aandoen en ik heb voor het NotP weekeinde in Juli iets geboekt op de Veluwe. En dat is moeilijk. Sterker nog, ik heb in de afgelopen 5 jaren heel veel bereikt en daar ben ik blij mee en ook wel trots op maar nu ben ik in de fase aanbeland dat ik steeds vaker stapjes terug moet doen. En neem van mij aan dat die fase vele malen moeilijker is. Want in die opbouwfase kon ik me nog optrekken aan de kick dat ik steeds stapjes vooruit ging, …