Posts

Posts uit december, 2018 weergeven

Jimi Hendrix – Hound Dog

Afbeelding
Van die artiesten die er ook nog snel even een Rock ‘n’ Roll klassieker in knallen...zucht...meestal leverde dat alleen maar vinyl vulling op. Maar deze “Hound Dog” van Jimi Hendrix is andere koek. Het heeft wel wat weg van “Walking the dog” maar dan met de tekst van “Hound Dog”. Tegenwoordig zouden we dat een ‘meshup’ noemen, maar toen (1967) vond men het nog niet nodig om er een woord aan te verbinden. Dat zou ook niet kunnen want praktisch álles was toen nieuw en er zouden niet genoeg woorden zijn om te verbinden aan al die nieuwigheid.

Tony Joe White (1943 – 2018)

Afbeelding
Tony Joe White is iemand die ik al heel lang kende maar eigenlijk nooit kénde. Tot vorig jaar dan. Nou ja, wat heet kénnen. Hoe dan ook, ik vind het best bijzonder dat ik me – dankzij een Facebook post van Peter-Jan – juist een jaar vóór hij overleed (in z’n nadagen dus) in hem ben gaan verdiepen.
Tja, dat er veel aandacht is voor Aretha Franklin in het jaar van haar overlijden is natuurlijk volkomen terecht. En dat het overlijden van Tony Joe White slechts als een voetnoot in diverse overzichten wordt gebracht…ach…zo gaan die dingen. Maar wát voor een voetnoot! Bovendien, soms kun je iets alleen begrijpen dankzij de voetnoten.
Daarom, hierbij m’n favoriete nummer van z’n eerste album “Black and White” uit 1969:

Koude douche

Afbeelding
Gisteren was er een heel interessante documentaire op TV over “News Of The World”, het album uit 1977 waarmee Queen trachtte om de aansluiting met de muzikale ontwikkelingen van dat moment niet te missen, met bijbehorende tournee door de USA. In hunmissie om die aansluiting niet te missen zijn ze volgens mij wel geslaagd, o.a met de iconische nummers “We will rock you” en “We are the champions”. 
Ik vond het een heel fijne documentaire met mooie beelden en mooie muziek die inderdaad heel wat anders was dan de 5 voorafgaande platen. Mooie beelden, o.a. achter de schermen van die tournee.
Wat een koude douche was het om daarna beelden uit 2017 te zien van twee oude mannen en een of andere idioot met een kroontje scheef op z'n hoofd. Kijk, Freddy Mercury in koningsmantel met kroon op z’n hoofd is een karikatuur, maar dan een goeie, dit is potsierlijk. Ik begin steeds meer sympathie op te brengen voor John Deacon die met die poppenkast niet mee doet.

Voor de onbekenden

Afbeelding
Vanavond een programma op NPO1 waarin Herman van der Zandt mensen herdenkt die ons in 2018 ontvallen zijn. Dat zijn allemaal mensen die we allemaal kennen. Prima hoor, maar er zijn ook talloze mensen overleden die alleen gemist worden in hun eigen kring en daarbuiten onbekend zijn en blijven. Ach…zo gaat het nou eenmaal… 
Maar voor hun en vooral voor al diegenen die geraakt zijn door dit verlies, deze prachtige plaat:

Evenblij maakt vrienden

Afbeelding
Ik ben een liefhebber van het programma “Bureau Sport” en dat is best bijzonder voor iemand die enigszins een hekel aan sport en dan vooral aan dat geleuter erover heeft. Maar “Bureau Sport” is andere koek, laat dat maar aan voormalig jakhalzen Frank Evenblij en Erik Dijkstra over. Het programma is een oase van (zelf)relativering, zeker als Evenblij zelf sporten gaat uitproberen, want Frank Evenblij is alleen al door z’n fysieke verschijning een permanente relativering in het van uiterlijk vertoon doordrenkte media wereldje (verdere uitleg lijkt me overbodig). En het straalt liefde voor sport uit en dat komt zelfs bij mij over.
Maar ze kunnen ook prima op zichzelf staan. Dat bewees Erik Dijkstra al door succesvol “Per Seconde Wijzer” te gaan presenteren. Toen Kees Driehuis aankondigde te (moeten) stoppen als presentator dacht ik: “nou, dan stop maar meteen met het programma want wie kan er nou tippen aan Kees Driehuis met z’n onderkoelde humor?” Nou, Erik Dijkstra bijvoorbeeld.
En inm…

Raven

Afbeelding
Eind jaren 70/begin jaren 80 leerde ik heel veel hardrock – en metal bands kennen. Latere grote namen zoals Iron Maiden, Saxon, Judas Priest, Accept, DIO en Metallica bijvoorbeeld. Maar ook heel wat minder bekende namen. Een van de leukste daarvan was Raven. Drie volstrekte mafkezen, met een drummer in een American Football outfit ínclusief masker en een bassist en gitarist die er weliswaar normaler uitzagen maar het niet waren. Totale gekte maar wel geniale gekte.
Aan het gros van de platen uit die tijd kon je goed horen dat er weinig budget (of kunde, of allebei) was om een beetje een redelijke productie te…eeehhh…produceren. Ook die van Raven. Sterker nog, die eerste twee platen klinken voor geen meter, zelfs naar destijdse maatstaven. Maar Raven compenseerde dat ruimschoots door hun gekte en aanstekelijke enthousiasme op de plaat te krijgen. Mooi voorbeeld is “Faster Then The Speed Of Light”, het eerste nummer van hun tweede LP getiteld “Wiped Out”

Gerard in het klooster

Afbeelding
Dat wat ik er eerder over geschreven had ben ik kwijt en bovendien had ik ineens zin om het nog eens op te schrijven.
Het jaar 2009 was het slechtste uit mijn leven maar ik kwam er beter uit dan ik ooit geweest was. Daardoor was 2010 het beste jaar uit mijn leven. Toch had ik in 2010 de behoefte om een en ander op een rijtje te krijgen én ik had zin om er even tussenuit te gaan zonder nou meteen een vakantie te moeten boeken. Toen dacht ik: Een klooster! Zou dat wat zijn? Dus surfte ik wat op internet en kwam ik uit bij het gastenverblijf van De Achelse Kluis.
Dus zo meldde ik me ergens in 2010 bij de Achelse Kluis, nam m’n intrek in de mij toegewezen kamer en wandelde weer naar buiten, de natuur in met mijn mp3 speler op m’n oortjes. Ergens daar midden op de hei kwam “Feelin’ Good” in de versie van Joe Bonamassa voorbij en ik realiseerde me op dat moment dat dat waar was maar dat dat heel lang niet het geval geweest was. Dat kwam wel even binnen daar midden op de hei en ik moest er ev…

De Achelse Kluis e.o.

Afbeelding
Sinds 2010 is de “Achelse Kluis” en z’n omgeving voor mij heel bijzonder. Waarom dat is, daar heb ik het al vaak genoeg over gehad, ik heb geen zin om dat weer uit de doeken te doen. Af en toe ‘moet’ ik erheen maar het is 30 Km. rijden en er is hier véél dichterbij zoveel mooie natuur (wat een luxe hier in Zuid-Oost Brabant) dat het er op z'n hoogst een paar keer per jaar van komt. Maar op deze rustige winterdag had ik er zin in (en tijd voor maar dat heb ik eigenlijk altijd) en het was weer genieten.  De abdij, de resten van de “doodendraad”, de getekende ‘grens’ tussen Nederland en België, de weilanden, bossen, heidevelden, de uitkijkpost, en overal om het kwartier die duidelijk hoorbare klokken van de abdij. Elke keer is het weer een soort van thuis komen.
Toch ook nog wat ergernis: ik had last van een loopneus en de papieren zakdoekjes waren niet aan te slepen maar ik had er voldoende bij. Alleen kon ik ze nergens kwijt want in de anderhalf uur dat ik rond gesjokt (‘wandelen’…

UFO – Strangers In The Night (1979)

Afbeelding
Of het via het “Betonuur” van Alfred Lagarde is geweest of een artikel in de “Muziekkrant Oor” weet ik niet meer, maar het zal wel beide geweest zijn. In ieder geval maakte ik in 1979 kennis met UFO d.m.v. dit live album. Het was ook mijn kennismaking met die blonde Duitse gitarist, het jongere broertje van ‘die van Schenker van The Scorpions’. Prachtige plaat, tot op de dag van vandaag. Favoriet nummer op de plaat is “Lights Out”. Ik ben zó gewend geraakt aan deze versie dat ik, als ik een andere versie hoor, zit te wachten op het moment dat zanger Phil Mogg “Lights out Chicago” zingt i.p.v. “Lights out in London”, en dat moment komt dan steeds maar niet.
Inmiddels is Michael Schenker al lang weg bij UFO (die live plaat was – op die eenmalige plaat uit 1995 na – z’n laatste kunstje bij UFO) en is ook bassist Pete Way niet meer van de partij dus toen ik een paar jaar geleden naar een concert van UFO ging in Uden was ik voorbereid op een tegenvaller. Maar die tegenvaller kwam niet. St…

Rick Parfitt 1948.10.12 – 2016.12.24

Afbeelding
Je kent ’t wel: je kijkt iets op Youtube en valt van het ene in het andere. Maar toeval bestaat niet, want dat ik bij deze opname van Status Quo - met Rick Parfitt in een glansrol - op Glastonbury 2009 uitkwam had zo moeten zijn. Want gisteren was het precies 2 jaar geleden dat hij overleed. We wisten dat z’n gezondheid broos was maar het kwam tóch nog onverwacht. Ook voor hemzelf denk ik want hij was volop bezig met een solo album. Dat kwam dit jaar tóch nog postuum uit en het was voor mij een van dé platen van het jaar en niet alleen voor mij.
Ik liet het filmpje ook even aan Henriëtte zien want ze is tegenwoordig dan wel helemaal into salsa en aanverwante Zuid-Amerikaanse klanken, Status Quo is een oude liefde die nooit roest, dat bleek wel toen we samen het filmpje bekeken. Wij zijn samen ergens tussen de 10 en 15 keer naar een Status Quo concert geweest, de laatste keer in de 013 in Tilburg een paar jaar terug toen Rick al niet meer mee deed. Toen hoefde het voor mij niet meer. …

Herinneringen bij een schaaltje chocolade flikken

Afbeelding
Afgelopen Zaterdag had ik een verjaardag. Op tafel stond een schaaltje chocolade flikken. Dat deed me denken aan zondagmiddagen op Ven 2a te Heeze zo’n 50 jaar geleden. Ven 2a is een houten bungalow naast de boerderij op Ven 2. Op die boerderij groeiden ons moeder, omes Jan, Piet, Wim en Tiny en tantes Marietje en Anna (die ergens begin jaren 50 verongelukte en die wij dus nooit gekend hebben) op. Maar op een gegeven moment ging Ome Wim trouwen met tante Jo en nam de boerderij over. Ome Tiny bouwde die bungalow en oma (grootvader 'Grard' Scheepers was al in 1948 overleden) en ome Jan en Piet (altijd vrijgezel gebleven) trokken daar in. 

Wij gingen daar regelmatig op Zondagmiddag op bezoek. Op de TV na (die wij tot 1968 zelf geen hadden, en daar hadden ze zelfs een kleuren TV!) was er voor ons daar weinig te doen. Ja, snoepen, want er stond altijd zo’n schaaltje chocolade flikken (waar ik dan eerst die witte korreltjes vanaf probeerde te eten). En als ik van die flikken zie de…

Back Out LP en optreden

Afbeelding
Ik had het al eerder over die LP van Back Out, die in 1985 uit zou komen maar er niet kwam, en die na 33 jaar dit jaar op CD verscheen. Dat is natuurlijk al een verhaal op zich maar daar heb ik al over geschreven. Maar het gaat in 2019 nog een staartje krijgen. Nu komt er namelijk ook nog een LP – met op verzoek van Marco van “Headbangers Records” een meer ‘jaren 80 uitstraling’. Nou, die LP gaat ergens in het voorjaar verschijnen. Na 34 jaar, het is toch niet te geloven!
En daarmee is het nóg niet klaar want er komt ook nog een presentatie, namelijk in de vorm van een eenmalig reünie optreden. Maar dat gaat dan zonder mij zijn want die twee korte reünie optredens in Vlierden en Heusden in 2015 gingen nog maar nét - min of meer met hangen en wurgen - en dan nóg met een niveau waar ik helemaal geen vrede mee heb. Bovendien kost het me steeds meer moeite om overeind te blijven. Kortom, ik vind het niet verantwoord en ik kan het ook niet meer opbrengen. Dus werd mij gevraagd of ik het …

Mijn eerste eigen muziek

Afbeelding
LP’s, CD’s, DVD’s, MP3’s, streaming audio…Ik heb ’t allemaal wel in huis. Maar mijn eerste ‘eigen muziek’ stond op cassettes. Begin jaren 70 had ik een klein transistor radiootje. Het had een geluid van niks, zeker niet als het op de middengolf stond afgesteld. Maar het was van mij en alleen ik bepaalde welke zender er aan stond, dat was met de radio in de kamer wel anders. Dat kleine radiootje was mijn beste vriend. Maar ik wilde meer. Ome Jan, die bij Philips werkte had een cassette recorder. Via de personeelswinkel (een winkel waar Philips personeel met korting Philips spullen kon kopen) had vaak het nieuwste van het nieuwste. Zo wilde hij op een gegeven moment een nieuwe radio met ingebouwde cassetterecorder kopen. En ik mocht voor 25 gulden z’n oude cassette recorder overnemen. Jezus wat was ik blij met m'n aanwinst! Mijn eigen muziek opnemen!! Het eerste wat ik opnam was “I put a spell on you” van Creedence Clearwater Revival bij“De Arbeidvitaminen” (een programma dat trouw…

Nieuwjaarswens

Afbeelding
En zo is het al weer bijna 2019. Tien jaar later dan 2009, mijn slechtste jaar tot nu toe. Alles wat daarna kwam was – ondanks alles – beter dan dat jaar , en niet alleen voor mij. Je kan van alles wensen voor een nieuw jaar: gezondheid, wereldvrede, succes…van álles. Dat moet iedereen mooi zelf weten, daar ga ik niet over. Ik ga alleen over mijn beste wensen en die zijn wat simpeler: ik hoop dat 2009 mijn minste jaar blijft. En dat ik nog wat mooie muziek mag ontdekken maar daar heb ik zelf invloed op. En voor iedereen…ik wens je:

Het getal van mijn leven

Afbeelding
Ik heet Gerard en ik ben vernoemd naar mijn grootvader Gerard Scheepers, meer bekend als “Grard Scheepers” (1896-1948). Maar ik heb ‘m nooit gekend want hij overleed toen hij 52 en ik nog lang niet geboren was. Binnen onze familie ben ik de oudste van 4 neven die ook vernoemd zijn naar Grard Scheepers. Naast mij zijn dat: Gerard, Gerrit en Geert. Helaas zijn zowel Gerrit als andere Gerard al voor hun 50e overleden. Mede daarom was voor mij niet zozeer het 50 worden een mijlpaal als wel het 52 worden. Daar komt nog bij dat 2009, het jaar waarin ik 50 werd, mijn slechtste jaar was maar 2011, het jaar waarin ik 52 werd, juist mijn beste jaar (tot nu toe). Daarom is 52 het getal van mijn leven. En toen ik die leeftijd bereikte zal dat best een glimlach op m’n gezicht getoverd hebben.

Deep Purple – Hard Loving Man

Afbeelding
Een niet nader te noemen nummer van “Deep Purple in Rock” eindigt elk jaar in de hoogste regionen van de Top 2000. Ik ben dat nummer echter inmiddels wel een beetje zat. Nee, geef mij dan bijvoorbeeld dit nummer maar. Een nummer waarop duidelijk is dat naast Ritchie Blackmore ook John Lord een dikke vinger in de pap had, al ken ik dan wel veel betere stukken dan deze toch af en toe een beetje ‘afraffelige’ partij. Maar in weinig nummers speelt hij zo ‘heavy’ en is duidelijk wat zijn belang was voor de Deep Purple sound als in dit nummer.

40 jaar liefde voor Rush

Afbeelding
21 December 1978, ergens in de ochtend: het vriest dat ’t kraakt en ik heb rijexamen. Het is al m’n derde keer. Ik doe het best goed, dat vind ook m’n rijschoolhouder, maar toch heb ik ergens iets verkeerd gedaan want ik ben weer gezakt. Je zou zeggen dat ik dan ontzettend zou balen maar dat viel mee. Ik was vooral opgelucht dat het achter de rug was. Dat geeft wel aan hoezeer die zenuwen van mij alles bepalend zijn.
Hoe dan ook, ik besluit om de bus naar de binnenstad te pakken en me een LP cadeau te doen. Een paar weken ervoor hoorde ik in het radioprogramma van Theo Stokkink een Canadese band die me wel aansprak. Dus bij van Leest zoek ik die plaat op in de bakken en neem die mee naar de balie om te luisteren. Ik ben meteen verkocht. Na thuiskomst kom ik bijna m’n kamer niet meer af want ik blijf die plaat maar (om)draaien. De volgende dag: hetzelfde verhaal. En dan moet je weten dat het vroor dat het kraakte en dat wij geen CV hadden en dat boven op m’n kamer het enige dat nog en…

De ‘drive’ van Disco Inferno

Afbeelding
In 1976 was de Disco rage op een hoogtepunt. Groepen als The Tramps en Tavares, die in een rijtje, in hun mooie pakjes met broeken met wijde pijpen - oftewel ‘soulbroeken' - en nog andere kenmerken die je tegenwoordig niet meer mag benoemen, hun synchrone danspasjes showden, waren niet van de buis te slaan. Wij – liefhebbers van…ahum…‘echte muziek’ - keken behoorlijk neer op die commerciële shit. 
Maar goed, inmiddels zijn we een dikke 40 jaar verder en kijk ik daar toch wat anders tegenaan. Vooral dit nummer van “The Tramps” is bij mij blijven hangen vanwege de geweldige ’drive’ (sorry voor die interessant doenerige term). Een geweldig voorbeeld van hoe muziek meer kan zijn dan de noten op zich (zie ook vorig stukje over “naar binnen bassen”).

“Naar binnen bassen”

Afbeelding
Mijn laatste officiële optreden was op 31 Mei 2013 met Bon Scotch in Café Wilhelmina (a.k.a. “de Willemien") in Eindhoven i.h.k.v. een voorronde voor “The clash of the coverbands”. Je wordt dan ook als individuele muzikant beoordeeld. Voor mij was dat niet de eerste keer. Ik heb al heel wat gemeenplaatsen en clichés aan moeten/mogen horen/lezen. De organisator van het geheel (muzikanten in allerlei coverbands weten wie ik bedoel, wij kennen ‘m vooral onder een bijnaam die ik niet wil gebruiken) dacht schijnbaar z’n ‘kennerschap’ te moeten ventileren door met iets volkomen onbegrijpelijks op de proppen te komen. Hij vond dat ik meer "naar binnen moest bassen”.

Ik heb tot op de dag van vandaag geen flauw idee wat ik me daarbij moet voorstellen. Toen was ik dermate overdonderd door die onzin dat ik er niks van gezegd heb. Dat kwam later pas met opmerkingen als: “Hoe moet dat dan straks op het Nirwana Tuinfeest? Draadloos setje lenen? Hele lange kabel kopen?” Maar goed, dat blee…

Thin Lizzy - Live and Dangerous (1978)

Afbeelding
Dit jaar is het niet alleen 40 jaar geleden dat ik “Hemispheres” van Rush voor het eerst hoorde. Een ander – behoorlijk bepalend – album is “Live and Dangerous” van Thin Lizzy.
Ik werkte toen (1978) op Zaterdag en in de zomer vakanties in het St. Anna ziekenhuis te Geldrop. We hadden altijd een uur pauze tussen de middag. Sommigen gingen dan een potje kaarten, anderen gingen tijdschriften lezen en weer anderen gingen een potje zitten ouwehoeren. Ik meestal het laatste, maar af en toe ging ik Geldrop in. In Geldrop had je twee platenzaken. Een van die zaken, daar wilde ik nog niet eens dood gevonden worden, bovendien lag die een beetje buiten het centrum. Maar die andere, in de Langstraat, daar kwam ik best graag. Een keer, in de zomer van 1978, liep ik er tegen die live plaat van Thin Lizzy aan. Ik kende de band niet maar een vriend had ze een paar maanden daarvoor op Pinkpop gezien en was er zeer over te spreken. Ik was benieuwd dus liet ‘m eens opzetten en ik was gelijk verkocht. E…

Anti kater pil

Afbeelding
Bij het programma Radar een item over een zogenaamde anti kater pil.
Er werd een experiment uitgevoerd. Dat experiment bestond uit twee keer eenzelfde hoeveelheid zuipen onder gelijkaardige omstandigheden, één keer met pil en één keer met een placebo. Niet echt wetenschappelijk dus ik zou er maar geen conclusies aan verbinden. Maar de proefpersoon had twéé keer een kater dus dát zag er niet goed uit.


Maar goed, een kater is een normale afweerreactie van je lichaam. Ik zou me pas zorgen gaan maken als je geen katers meer krijgt ondanks dagelijks alcoholmisbruik

De Rolodex in mijn hoofd

Afbeelding
Deze Rolodex stond tot 1991 bij ons pap op z’n kantoor. Heel z’n klantenbestand zat erin. Iemand opzoeken duurde even maar lukte altijd. Zo werkt het momenteel in mijn hoofd ook ongeveer: het werkt wel maar ’t duurt even. Elke prikkel moet netjes op z’n beurt wachten. Dat kost tijd en ik probeer die tijd te nemen. Als ik bijvoorbeeld over de gang loop met een kop koffie ben ik zo bezig met het rechthouden van die koffie en het ontwijken van passanten dat (terug) groeten er vaak bij inschiet. En als iemand mij groet duurt het even voor die informatie verwerkt is, en ik in staat ben om terug te groeten. Maar dan is het vaak al te laat. Ik heb al wel eens meegemaakt dat dat verward werd met arrogantie. Pijnlijk!
Maar goed, aan de andere kant, ik loop daar wél, over die gang met m’n kopje koffie. Zo vanzelfsprekend is dat niet.
En als iemand iets vraagt duurt het even voor ik die vraag ‘verwerkt’ en een antwoord geformuleerd heb. Vaak duurt dat te lang en heb ik al een volgende vraag te…

Alice Cooper - Elected

Afbeelding
Ik was dit jaar van plan om dat Top 2000 circus verder te negeren maar vandaag ging ik toch voor de bijl en keek ik een aflevering van “The untold stories” van mijnheertje Blokhuis terug en viel ik gelijk met m’n neus in de boter want het eerste item ging over “Elected” van Alice Cooper. En A.C. is en blijft een held, al sinds de jaren ’70.
En hij weet er ook nog mooi over te vertellen, met (zelf)relativering en zo én Trump én Hillary krijgen nog een sneer ook nog. Hè hè...dat verbaast me nou niks.
Dat stukje van die onvertelde top 2000 verhalen kun je vast wel ergens terug vinden. Hierbij de clip van “Elected”:

Scorpions – Taken bij Force

Afbeelding
Ik zat net naar de TV te kijken. Daarin kwam op een gegeven moment een beeld van een kerkhof voorbij, een wit kruis in een groen veld. Dat deed me heel erg denken aan de hoes van “Taken By Force” van The Scorpions, het laatste studio album van The Scorpions met Uli Roth. Nu is die bezetting met Uli Roth sowieso al mijn favoriete Scorpions bezetting, TBF is ook nog eens mijn favoriete Scorpions album en “Sails Of Charon” is daarop mijn favoriete track. 
Trouwens de eerste 50 seconden kun je skippen vanwege een of ander vaag neuzel intro, of je moet net van vage neuzel intro’s houden natuurlijk.

Steve Hillage - L

Afbeelding
Op mijn Facebook tijdlijn zag ik wat voorbij komen van ene Steve Hillage. De laatste keer dat ik daar wat van geluisterd heb – voor zover ik weet want je schijnt ‘m op verschillende platen tegen te komen – is ergens in de jaren 80 geweest. Ik vond er weinig aan maar inmiddels ben ik zo'n 35 jaar ouder maar niet wijzer dus ik probeerde het nog maar eens een keer. En nu vind ik het wél wat. 
Aan indelen doe ik niet maar als ik een mapje ‘spacerock’ zou hebben zou ik het daar plaatsen. Alhoewel…soms krijg ik er ook Kula Shaker associaties bij.
Ja, boeien!

Sporen nalaten

Afbeelding
Naar aanleiding van een grappig bedoelde post op Facebook over een meter sneeuw, ging het over sporen nalaten.
Ik ben veel mensen tegen gekomen door de jaren heen. Velen daarvan zie ik nog steeds, anderen nog zelden en weer anderen helemaal niet meer. Maar velen hebben sporen nagelaten die nooit meer verdwijnen.
Dat is ongeveer de strekking van dit mooie lied van Bram Vermeulen. Door Bram mooi en sober op de plaat gezet, heel wat anders dan die opgeblazen versie van ene mijnheer de Leeuw, die met z’n gespeelde emotie het nummer vakkundig om zeep hielp.

Sportpersoon van het jaar

Afbeelding
”Gerard, wat is er met jou aan de hand? Sinds wanneer interesseer jij je voor die poppenkast?” Mijn antwoord is simpel: “niet, niks en nooit”. Wat een poppenkast! In die poppenkast kun je blijkbaar alleen winnen als je kampioen of zo geworden bent. Dan krijg je van die onzinnige vergelijkingen of kampioen worden in motorcross meer of minder waard is dan tweede worden in de Tour de France én de Giro. Maar misschien is het voor de ene schildpad wel een veel grotere prestatie om te winnen van die andere schildpad dan een haas die wint van een andere haas.
In die zin zal Maarten van de Weijden nooit tot sportman van het jaar worden uitgeroepen. Nou, dan kun je er wat mij betreft net zo goed meteen mee stoppen.
Hij begint ergens aan waarvan hij zelf op z’n klompen zal hebben aangevoeld dat het vrij onwaarschijnlijk is of hij het zou kunnen halen en dat hij er wel eens doodziek van zou kunnen worden. Maar hij deed het tóch. En hij haalde het inderdaad niet. Ik heb nog nooit iemand zo mooi …

2018 >> 2019

Afbeelding
En zo zijn we weer aangekomen in die periode van terug - én vooruit kijken. Want neem dat van me aan, ik blijf vooruit kijken, ook nu het steeds minder gaat, want stil in een hoekje gaan zitten simmen, daar heb ik geen zin. Sommige dingen ga ik niet meer doen maar daar komen andere dingen voor in de plaats en sommige dingen ga ik voor het laatst doen. Bijvoorbeeld naar Cuba vliegen. Ik merkte vorige keer (afgelopen Maart) al dat het steeds moeilijker werd en toen dacht ik al: “misschien moest ik er maar eens mee stoppen”. Toen bedacht ik ter plekke dat ik volgend jaar 60 word en dat een feest geven niet echt een optie was en dat het misschien een goed idee was om mijn 60e verjaardag in Cuba te vieren. Dat wordt dan mijn 7e reis naar Cuba en tevens mijn laatste.
Maar ja, nu is het nog mijn eigen keuze, dat is ook wat waard.
Verder gaat die LP van Backout, die in 1985 had moeten uitkomen maar er niet kwam en na 33 jaar op CD verscheen, nog een staartje krijgen, o.a. met een eenmalig re…

mijn middelbare school tijd

Afbeelding
De jaren zo ruwweg tussen je 10e en 20e levensjaar behoren tot de belangrijkste in je leven. Dat hoef ik verder niet uit te leggen, dat kunnen anderen veel beter dan ik.

In die jaren valt ook de middelbare school tijd. Maar dat ik fijne herinneringen aan die tijd heb is eerder ondanks dan dankzij die middelbare school. In mijn herinnering draaide het toen vooral om populair zijn en goed zijn in sport. Nou, ik was beide niet.

Mijn middelbare school tijd speelde zich af aan het Augustinianum te Eindhoven. Jezus! Wat een kakschool vond ik dat!  Het stikte er van die types met ingewikkelde namen. Het gemiddelde aantal mensen met een voornaam die begon met een Q was er groot. In mijn klas zelfs twéé jongens, dat is toch ongeveer twee meer dan het landelijk gemiddelde. En om de haverklap moesten wij weer horen dat ene Dries van Agt daar nog op school gezeten had. Nou, lekker dan, Dolle Dries als rolmodel!

Wat dat sporten betreft: Ik was daar niet bepaald goed in (en dat is een understateme…

kerstbomendiscussie

Afbeelding
Even over die "kerstbomendiscussie"...

zucht...nou dat weer...

...Och, het is weer eens wat anders.


En het heeft wél iets met religie te maken maar dan met religie die voor veel christenen gelijk staat aan heidendom maar door christenen is gekaapt om hun eigen kerstfeest te pimpen. Dus dan zou je christenen met een kerstboom in huis net zo goed slechte christenen kunnen noemen.

Maar zullen we erover ophouden? Het is een traditie, niks meer en niks minder. Eentje die niet afhankelijk is van het weer en niet gevaarlijk is (of je moet er échte kaarsjes indoen) dus eentje die nog wel even zal blijven.

Kantelpunten

Afbeelding
Ik ken tot nu toe drie kantelpunten in mijn leven. Het eerste was natuurlijk op 18 Juni 1959 toen ik geboren werd. Dat was Gerard 1.0.

Het tweede kantelpunt was 25 Augustus 2009 want vanaf die datum heb ik geen druppel alcohol meer gebruikt, terwijl ik daarvoor…nou ja…vul maar in.

Maar dat was dus Gerard 2.0.

Het derde kantelpunt was 1 Juli 2013 want toen werd ik thuis gevonden en kwam ik in het ziekenhuis terecht met een hersenbloeding die ik waarschijnlijk de dag ervoor al heb gehad maar dat weet ik niet. En in die derde fase zit ik nu. Die fase is een stuk minder leuk dan de 4 jaar daarvoor maar toch altijd nog leuker dan de fase dáár weer voor. Daarom noem ik die fase Gerard 1.5.

En dat vind niet alleen ik maar ook Henriëtte. Dat zegt mij drie dingen:

Ten eerste dat ik goed bezig ben.
Ten tweede dat ik vóór 25 Augustus 2009 wel een verschrikkelijk persoon moet zijn geweest, en daarmee samenhangend…
Ten derde dat ik wel van geluk mag spreken want er zijn mensen voor minder buiten …

Cornelis Vreeswijk

Afbeelding
Sinds ik regelmatig naar radio 5 luister komt ook af en toe Cornelis Vreeswijk weer eens voorbij, meestal met z’n in Nederland bekendste nummers over ene Veronica en een nozem en een non. Dat ‘in Nederland’ zet ik er bewust bij want in zijn tweede vaderland Zweden is hij veel bekender, een soort cultheld schijnt hij daar zelfs te zijn, maar daar kan Alice wellicht meer over vertellen, die kent daar mensen. Ik ken niet zo heel veel andere nummers van Cornelis Vreeswijk maar af en toe komt er eens wat voorbij. Bijvoorbeeld “Marjolein” waar Ilse deLange een hele tijd geleden bij DWDD mee aankwam. Maar mijn voorkeur gaat uit naar dit nummer waar een mede bandlid jaren geleden mee kwam. En dat ik daarvoor kies heeft niets – ik herhaal, niets! – te maken met vrachtwagens! Neuheu….

Karmakanic- Dot (2016)

Afbeelding
Het optreden van The Flower Kings Revisited van afgelopen Vrijdag was de aanleiding om deze van Karmakanic er weer eens bij te pakken. Want toen deze uit kwam in 2016 raakte hij wat tussen wal en schip, waarom weet ik ook niet. Andere interesses? Téveel muziek die er uitkwam? Lijkt me beide vrij onwaarschijnlijk. Feit is dat ik de plaat sinds 2016 nooit meer beluisterd heb.

Karmakanic heeft twee voordelen t.o.v. The Flower Kings, namelijk Jonas Reingold speelt meer fretloos én zanger Göran Edman vind ik een veel betere zanger dan Roine Stolt en Hasse Fröberg bij elkaar. Nou ja, beter misschien niet maar ik luister er graag naar terwijl ik de zang van Hasse Fröberg afschuwelijk en die van Roine Stolt op z’n hoogst om aan te horen vind.


Karmakanic heeft wel wat meer jazzy invloeden dan TFK en daar moet ik maar net zin in hebben en vanmiddag viel dat helemaal goed. Maar bij nadere beluistering snap ik wel dat ik er destijds niet meteen op aansloeg want het voegt eigenlijk weinig toe aan…

Geluidstechniek in 1980

Afbeelding
In een dubbelinterview met Sammy Hagar i.h.k.v. de serie “Fact or Fiction” (dat interview kun je hier terugkijken) doet zanger Rob Halford een boekje open over het werken in de studio rond 1980 tijdens het opnemen van “British Steel”. Dat dat niet te vergelijken is met hoe dat tegenwoordig gaat, waar elk gewenst geluid beschikbaar of op z’n minst digitaal na te maken is, hoef ik niet uit te leggen. Maar toen Halford vertelde hoe ze aan de marcheergeluiden aan het einde van “Metal Gods” kwamen moest ik toch wel lachen. Dat is namelijk niets anders dan het schudden met een volle bak met bestek. Over creativiteit gesproken.

Trouwens, naast geweldig zingen kan die Halford ook nog eens mooi vertellen

Judas Priest – Screaming For Vengeance (1982)

Afbeelding
Onlangs postte Antwan het album “Defenders of the Faith” van Judas Priest uit 1983 n.a.v. de vijfendertigsteverjaardag van die plaat.
Ik pakte ‘m er ook nog maar eens bij en daarna ook deze voorganger uit 1982. En die bevalt mij nét iets beter. Maar begrijp me goed, ze hóren bij elkaar en ontlopen elkaar weinig en zijn wat mij betreft na “Unleashed in the East” het koningskoppel onder de Judas Priest platen. En het dit jaar verschenen “Firepower” is een stevige concurrent maar overtreft dit duo niet.

Liefde is...

Afbeelding
Je kent ze misschien wel, die cartoons met “Liefde is…” en dat er dan een of ander onzinnig iets komt.
Onlangs kwam deze foto voorbij, die genomen is op Rock Ittervoort in April 2015. En daar was Henriëtte bij. En toen had ik mijn eigen – bepaald niet onzinnige – variant op “liefde is”, namelijk:

liefde is…

…met mij meegaan naar een festival met allemaal muziek waar je niet van houdt, omdat het weer mijn eerste keer was na 2013 én omdat het voor mij anders moeilijk was.

Ja en – eerlijk is eerlijk - omdat ze een keer kón, wat op zich al vrij uniek is. Of zorgde dát ze kon want neem van mij aan dat ze zich in heel veel bochten wil wringen om dingen te doen die ze wil of waarvan ze vindt dat ze nodig zijn.

Trouwens, wat die muziek betreft, ze houdt inderdaad niet van veel muziek waar ik naar luister maar waarover ze ooit heeft gezegd (véél langer geleden) dat – mocht het ooit wegvallen – ze het tٕóch zou gaan missen. Daarnaast, er is ook nog genoeg muziek waar we wél allebei van houden,…

CBR ellende

Afbeelding
Bij “Kassa” op NPO1 ging het net over de ellende die het met zich mee brengt als je een keuring o.i.d. van het CBR nodig hebt. Ik heb ook met dat bijltje gehakt. Afijn, daar heb ik vaak genoeg over geschreven en daar wil ik het verder niet meer over hebben. Maar het was helaas zéér herkenbaar. 
En dan zit daar zo iemand van het CBR te miepen “dat het zo druk is”. Ja sorry hoor, toen werd ik toch wel een beetje boos. Maar geen zorgen want ik trok geen hesje aan en vernielde niks maar kroop achter m’n PC om dit te schrijven.
Trouwens, die ‘Miep’ van het CBR beweerde dat er grote verbetering op til is. Nou, het zal mij benieuwen want over twee jaar mag ik weer.

Dictatuur?

Afbeelding
Oké, er klopt van alles niet in dit land en er kan heel veel beter. Maar Nederland een dictatuur noemen gaat toch wel wat ver. Sterker nog, ik vind het een belediging aan iedereen die strijdt of streed tegen of lijdt of leed onder een échte dictatuur (voorbeelden kun je zelf ook wel bedenken).

Maar goed, beledigen mag in deze ‘dictatuur’.

Spock’s Beard – She is everything (waarom familie zo belangrijk is)

Afbeelding
Gisteren speelde Spock’s Beard samen met The Flower Kings Revisited in de Boerderij te Zoetermeer. Spock’s Beard speelde ook dit nummer.

Toen ik in 2012 voor het eerst bij The Night Of The Prog op de Loreley was speelden daar ook…jawel… Spock’s Beard en The Flower Kings. Dit nummer kwam toen ook voorbij. Alan Morse droeg het nummer toen op aan z’n nichtje, de dochter van Neal Morse, die erg ziek was. Dat moment, waarop Alan Morse gewoon even gewoon broer en oom was, vond ik een heel ontroerend moment. Octane was al mijn favoriet SB album maar sindsdien is dít mijn favoriet SB nummer onder andere omdat het me herinnert aan de écht belangrijke zaken in het leven, bijvoorbeeld het zijn van broer en oom.

Spock’s Beard/Flower Kings Revisited, Boerderij Zoetermeer, 7 December 2018

Afbeelding
Ik hou van best veel verschillende soorten muziek. En daar hoort ook symfonische rock/progrock bij maar op een gegeven moment, zo ongeveer vanaf eind jaren 80, was dat voor mij op sterven na dood. Ja, Marillion vond ik nog wel goed maar sinds het vertrek van Fish vind ik die band nog maar matig interessant – nog steeds trouwens. En een band als IQ, die in de slipstream van Marillion aan de deur klopte, vind ik zelfs behoorlijk vervelend. En bands als Pendragon, Galahad en Arena ben ik later pas gaan volgen.

Maar toen waren daar in de jaren ’90 ’ineens’ twee bands die bij mij het vuurtje weer aanwakkerden, namelijk Spock’s Beard en The Flower Kings. Inmiddels bestaat TFK helemaal niet meer. En SB bestaat weliswaar nog maar heeft voor mij toch wel veel van z’n glans verloren. Maar toen een dubbelconcert van Spock’s Beard en The Flower Kings Revisited in het kader van 25 jarig jubileum van platenlabel “Inside Out Music” in de Boerderij werd aangekondigd dacht ik toch dat ik daar bij moe…

Gerard in het OV…

Afbeelding
…of hoe ik vandaag in Horst-Sevenum terecht kwam.

Ik zat in de trein en wilde in Deurne uitstappen. Maar ik ben niet zo snel en in lopen in een rijdende trein met een rugzak op m’n rug is voor mij niet echt een optie. Dus ik deed de deur open en wilde uitstappen toen ineens de deur weer dicht ging. En ik kreeg die ook niet meer open (waarschijnlijk dacht de conducteur dat er niemand meer zou komen – ik snap ’t wel). Dus toen moest ik mee naar de volgende halte en dat is Horst-Sevenum, waar ik de trein terug kon pakken.

Dus een klein half uur later zat ik in de trein van Horst-Sevenum naar Deurne, komen er twee (2! toe maar!) conducteurs langs die eigenlijk voorbij wilden lopen omdat ze daar al geweest waren. Maar ik dacht: “Ja hallo! Ik zit hier ook niet voor piet snot! Ik heb er óók recht op om gecontroleerd te worden”. Dus ik trok m’n OV kaart. En die werd gecontroleerd. Die conducteur keek bedenkelijk en vroeg: “hoe komt iemand die in Zoetermeer incheckt in de trein van Horst-Seve…

Rush - Hemispheres 40st Aniversary Edition

Afbeelding
Hier had ik heel erg naar uitgekeken – om redenen die ik écht niet meer uit de doeken ga doen. Ik had me vooral verheugd op de bonus CD met live opnamen want al die andere poespas, zoals remasters, LP’s op súper vinyl en allerlei hebbedingetjes, kan mij gestolen worden. Dat de meeste van die opnames afkomstig zijn van het Pinkpop optreden in 1979 waar wij bij waren is een heel leuke bijkomstigheid, maar ook niet meer dan dat.

Toch een beetje een tegenvaller want ik had me vooral verheugd op live opnames van kant 1 van “Hemispheres”, a.k.a. “Cygnus X-1 Book II” maar daarvan staat alleen het akoestische laatste deeltje “The sphere – a kind of dream” erop.

Ja, dat er twee favoriete - wat ik 'kant 2 nummers' noem – op staan, te weten “A passage to Bangkok” en “Something for nothing”, is dan wel weer gaaf en dat de volledige kant 1 van 2112 erop staat eveneens.

Verder staan er ook “La Villa Strangiato” en de onvermijdelijke drumsolo op, dat had voor mij dan weer niet gehoeven. Ja,…

Accept 2.0

Afbeelding
In 2012 zou ik naar Paaspop in Schijndel gaan. Daar zou ook Accept optreden. Dat vond ik leuk want die vond ik in de jaren ’80 geweldig. Maar ik verwachtte er ook weinig van want wat had dat nog met die band te maken die begin jaren ’80 zo’n indruk maakte met “Breaker” en “Restless and wild”?
En ja, dan was “der Udo” (dat kleine pismenneke  met die grote mond) er ook al niet meer bij. Eeehhh..wat moeten die gasten nou eigenlijk nog zo nodig?

Maar goed, ik ging toch maar eens luisteren naar het huidige Accept met Mark Tornillo als zanger. Het album “Stalingrad” (het tweede album al weer sinds de comeback in 2010) was toen net uit dus die luisterde ik. En ik werd compleet van m’n sokken geblazen! Ik denk dat ik dit Accept 2.0 een van de sterkste comebacks ooit vind. Sindsdien zijn er nog twee albums verschenen. Ook toppers! Wat de toekomst gaat brengen weet ik ook niet want bassist en oerlid Peter Baltes heeft aangekondigd ermee te gaan stoppen. En laat ik dat nou een geweldige metalba…

Ibrahim Maalouf – Levantine Symphony

Afbeelding
Vorig jaar werd ik zeer aangenaam verrast door de plaat “Illusions” uit 2013 van de Libanese Fransman Ibrahim Maalouf. Met Arabische invloeden doorspekte jazzrock met regelmatig een flinke scheut funk. Hij bespeelt trompet en bugel met een daar zelf op geknutseld vierde ventiel met behulp waarvan hij kwartnoten kan spelen.

Uhh…wablief?

Kwartnoten! Simpel gezegd: stel je een piano voor met witte en zwarte toetsen. Kwartnoten zouden dan tussen die zwarte en witte toetsen inzitten. ‘Grijze toetsen’ dus eigenlijk. Dat kennen we hier in het westen helemaal niet. Ja, we kénnen het wel maar dan noemen we het valse noten. Dus het is effe wennen. Maar Ibrahim Maalouf weet het wel zo te brengen dat het niet vals overkomt, op z’n hoogst apart. En dit op “Illusions” dan verpakt in een heel westers klinkende mix van jazz, rock en funk met het instrumentarium wat daarbij hoort. En dat swingt de pan uit.

Nu is er “Levantine Symphony” en dat is andere koek. Als een symfonie verpakte, heel orkestrale…

Nóg geen akkoord

5 December is de dag
dat ik een verlanglijstje indienen mag
ik lees in de krant
over de slechte stand
van een klimaatakkoord
dus hier komt het hoge woord
beter een slecht akkoord dan helemaal geen
dames en heren, wees niet zo hard als steen
laat je ego toch eens een keer varen
want we staan voor grote gevaren
er moet iets gebeuren
dus stop met zeuren

Genesis

Afbeelding
Tja, Genesis. Eerste helft jaren ’70: was ik nét bezig om dat te ontdekken ging de zanger Peter Gabriel weg. Dju! Ik dacht: “Dat wordt niks meer” maar ik kreeg ongelijk. Sterker nog, de periode daarna is zelfs mijn favoriete Genesis periode waarbij “A trick of the tail” en “Seconds out” zelfs tot mijn ‘Genesis over all’ favorieten behoort. Maar toen hield Steve Hackett er ook al mee op. Ik dacht: “dan is het nu écht afgelopen”. Daar kreeg ik wel gelijk in alleen duurde dat wat langer en kreeg het restant van de band meer succes dan ze ooit gehad hadden. Want het eerste album van het Genesis trio met de toepasselijke titel “And the there were three” bleek een onverwacht goed album te zijn. Sterker nog, misschien wel de grootste muzikale meevaller die ik ken en ook al een van m’n favorieten. Voor de volledigheid: de andere (uit het Gabriel tijdperk) zijn “Foxtrot”, “Selling England by the pound” en “The lamb lies down on broadway”.
Maar terug naar “And then….”: Erg mooie plaat - nog st…

Schrijven

Afbeelding
Er wordt regelmatig tegen mij gezegd dat ik me maar beter meer kan richten op wat ik nog wél kan i.p.v. wat niét meer kan. Met de beste bedoelingen hoor en het klopt ook wel. Echter, soms werkt dat voor mij gewoon niet. Soms komen dingen die je niet meer kan juist weer harder binnen en me dan heel geforceerd gaan richten op wat nog wel kan lijkt voor mij soms alsof je tegen iemand wiens benen zijn afgezet zegt: “gelukkig heb je je armen nog!”

Nee, soms moet ik dat onvermogen even ventileren (ongeveer zoals je ook af en toe je CV moet ontluchten voor zover dat al niet automatisch gebeurt). Dat dat bij mij dan vaak gaat over (het onvermogen om) gitaar (te) spelen zal niemand verbazen maar onlangs had ik zo’n moment rondom het (onvermogen om te) schrijven. Er ging namelijk op de afdeling een kaart rond voor een collega die afscheid ging nemen. Ik ben linkshandig maar aan mijn linkerkant zit nou juist een gedeelte van het probleem.
En als ik dan iets moet schrijven duurt het sowieso al b…

Occupy gele hesjes

Afbeelding
Het schijnt dat die zogenaamde ‘gele hesjes acties’ zich als een olievlek vanuit Parijs over Europa verspreiden. Ik moet ineens denken aan het najaar van 2011. Toen was ik een weekeinde in Kopenhagen en kwam daar terecht in een zogenaamde ‘Occupy demonstratie’. "Occupy" was een fenomeen dat in New York begon als “Occupy Wallstreet” en een actie was tegen de macht van het grote geld. Dat verspreidde zich als een olievlek over de wereld en praktisch elke grote stad kreeg z’n eigen ‘Occupy demonstratie’. En dat trok dan weer allerlei volk aan dat heel andere drijfveren had. En gecombineerd met een gebrek aan succes ging die hele "Occupy beweging" weer als een nachtkaars uit. Ik ben benieuwd welke kant het met die gele hesjes uit gaat.

Amorphis - Queen of time

Afbeelding
"Queen of time" van Amorphis,
melodieuze metal met folk invloeden, is bepaald geen kattenpis.
Maar wat mij een beetje spijt
is het grunten,
daarmee scoor je bij mij geen punten.
Daarom kostte het wat tijd.
Maar, ik denk dat het niemand verbaast,
als ik iets niet heb, dan is het haast

Stapjes terug

Afbeelding
Toen mij in 2013 die…eeehhh…’dat-wat-mij-in-2013-overkwam’ overkwam en ik in dat ziekenhuis lag te malen dacht ik dat ik nooit meer naar concerten zou gaan of reizen en dat het dus zeker bij één keer NotP op de Loreley zou blijven. Maar inmiddels ben ik er al weer drie keer geweest. Maar het werd wel steeds moeilijker. Afgelopen keer was – op een paar heel fijne momenten na – eigenlijk helemaal niet leuk meer, en dat ik nota bene dat waar ik me het meeste op verheugd had, namelijk Camel, heb gemist was toch wel een dieptepunt.

Ik ga mezelf dit niet meer aandoen en ik heb voor het NotP weekeinde in Juli iets geboekt op de Veluwe. En dat is moeilijk. Sterker nog, ik heb in de afgelopen 5 jaren heel veel bereikt en daar ben ik blij mee en ook wel trots op maar nu ben ik in de fase aanbeland dat ik steeds vaker stapjes terug moet doen. En neem van mij aan dat die fase vele malen moeilijker is. Want in die opbouwfase kon ik me nog optrekken aan de kick dat ik steeds stapjes vooruit ging, …