Genesis


Tja, Genesis. Eerste helft jaren ’70: was ik nét bezig om dat te ontdekken ging de zanger Peter Gabriel weg. Dju! Ik dacht: “Dat wordt niks meer” maar ik kreeg ongelijk. Sterker nog, de periode daarna is zelfs mijn favoriete Genesis periode waarbij “A trick of the tail” en “Seconds out” zelfs tot mijn ‘Genesis over all’ favorieten behoort. Maar toen hield Steve Hackett er ook al mee op. Ik dacht: “dan is het nu écht afgelopen”. Daar kreeg ik wel gelijk in alleen duurde dat wat langer en kreeg het restant van de band meer succes dan ze ooit gehad hadden. Want het eerste album van het Genesis trio met de toepasselijke titel “And the there were three” bleek een onverwacht goed album te zijn. Sterker nog, misschien wel de grootste muzikale meevaller die ik ken en ook al een van m’n favorieten. Voor de volledigheid: de andere (uit het Gabriel tijdperk) zijn “Foxtrot”, “Selling England by the pound” en “The lamb lies down on broadway”.

Maar terug naar “And then….”: Erg mooie plaat - nog steeds trouwens - met “Many to many” als favoriet nummer, maar dat m’n zusje het regelmatig kwam lenen om bij “Follow you follow me” weg te zwijmelen was wel een teken aan de wand. En inderdaad, opvolger “Duke” was een dodelijk saai slap aftreksel van de voorganger. Dat vonden de heren van Genesis waarschijnlijk ook want het roer ging om en Phil Collins werd meer bepalend voor de koers. Het uiteindelijke resultaat waren uitverkochte stadionconcerten en een aantal grote hits die nog steeds vaak gedraaid worden. Och, ik gun ze het succes van harte, maar ik haakte af, al vind ik bijvoorbeeld “Home by the sea” en “Land of confusion” heel leuke nummers. Maar ook niet meer dan dat en de impact die Genesis in de jaren 70 op me had was voorbij maar dat heeft zeker te maken met de verschillende fases in mijn leven, want het is een bekend fenomeen dat de muziek die je - zo pak ‘m beet – tussen je 15e en 20e leert kennen het meeste impact heeft. Zo kijkt m’n broer Eric, die 5 jaar jonger is, heel anders tegen een plaat als “Abacab” aan. Die begon toen juist met het zelf kopen van platen, terwijl hij voorheen voornamelijk mijn ‘platenkast’ (ik hád trouwens helemaal geen platenkast maar een plank) plunderde (met mijn volledige goedkeuring trouwens).

Reacties

  1. Ha Bruur
    Ja die platen van jou waren een onuitputtelijke schatkist voor mij. Ik durf wel te zeggen dat mijn muzikale smaak hier mede gevormd is. Dat begon trouwens al met jouw voorbespeelde muziekcassettes. Jij op zondag op stap en ik mocht in de weer met het cassettedeck. Ik kan me zo nog Earth &Fire, Al Stewart en Uriah Heep herinneren waar ik zo als 12/13 jarige mee in aanraking kwam.
    Inderdaad niet in alles volgde ik jouw smaak. Mijn fascinatie destijds voor bv Simple Minds, vooral live een beleving, kon jouw denk ik minder bekoren. Eric Clapton, een alltime favorit van mij ( hoe meer ze hem tegenwoordig neersabelen, hoe beter ik hem vind ; iemand die precies doet waar hij zelf zin in heeft ook al is het tegen het zere been van de muziekpolitie) , was voor jou destijds ook niet echt favoriet dacht ik. Al had je het laatst over de plaat van John Mayall waar hij op meespeelt. Die had ik toen uiteraard ook al....die kun jij dan wel een keer lenen, zo is het ook wel...haha

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Graag - in geval van reacties - een naam invullen (e-mail adres mag wel maar hoeft niet)

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama