Schrijven

Er wordt regelmatig tegen mij gezegd dat ik me maar beter meer kan richten op wat ik nog wél kan i.p.v. wat niét meer kan. Met de beste bedoelingen hoor en het klopt ook wel. Echter, soms werkt dat voor mij gewoon niet. Soms komen dingen die je niet meer kan juist weer harder binnen en me dan heel geforceerd gaan richten op wat nog wel kan lijkt voor mij soms alsof je tegen iemand wiens benen zijn afgezet zegt: “gelukkig heb je je armen nog!”

Nee, soms moet ik dat onvermogen even ventileren (ongeveer zoals je ook af en toe je CV moet ontluchten voor zover dat al niet automatisch gebeurt). Dat dat bij mij dan vaak gaat over (het onvermogen om) gitaar (te) spelen zal niemand verbazen maar onlangs had ik zo’n moment rondom het (onvermogen om te) schrijven. Er ging namelijk op de afdeling een kaart rond voor een collega die afscheid ging nemen. Ik ben linkshandig maar aan mijn linkerkant zit nou juist een gedeelte van het probleem.
En als ik dan iets moet schrijven duurt het sowieso al bijna een minuut voordat ik die pen vast heb in een schrijfbare houding. En dan nóg krijg ik dan op z’n hoogst zoiets als op de foto.

Net als het gitaar spelen hebben we hier ook aandacht aan besteed tijdens mijn revalidatie maar dat heeft niet veel opgeleverd. Dan dacht ik het ene moment dat ik vooruit gegaan was maar dan was het ‘t andere moment weer slechter en zo bleef dat op en neer jojoën. Heel frustrerend.

En ik dacht op een gegeven moment nog: “och, dat schrijven heb je tegenwoordig toch eigenlijk niet meer nodig” maar wat dat betreft kwam ik van een koude kermis thuis. Dus nu heb ik mezelf – als compromis – aangeleerd om met rechts een handtekening te zetten. Dat is al moeilijk genoeg als je al meer dan 50 jaar gewend bent om met links te schrijven. En ik moest een nieuwe verzinnen. Eentje die ik meerdere keren op min of meer dezelfde manier kon zetten. Maar gelukkig hoeft een handtekening niet leesbaar te zijn.

Maar soms gebruik ik dat linkshandige krabbeltje nog. Als ik m’n naam op een kaart moet zetten bijvoorbeeld want het feit dat ik daar moeite voor moet doen geeft dat misschien wel meer waarde mee dan welk epistel dat ik erbij had kunnen schrijven dan ook.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama