Stapjes terug

Toen mij in 2013 die…eeehhh…’dat-wat-mij-in-2013-overkwam’ overkwam en ik in dat ziekenhuis lag te malen dacht ik dat ik nooit meer naar concerten zou gaan of reizen en dat het dus zeker bij één keer NotP op de Loreley zou blijven. Maar inmiddels ben ik er al weer drie keer geweest. Maar het werd wel steeds moeilijker. Afgelopen keer was – op een paar heel fijne momenten na – eigenlijk helemaal niet leuk meer, en dat ik nota bene dat waar ik me het meeste op verheugd had, namelijk Camel, heb gemist was toch wel een dieptepunt.

Ik ga mezelf dit niet meer aandoen en ik heb voor het NotP weekeinde in Juli iets geboekt op de Veluwe. En dat is moeilijk. Sterker nog, ik heb in de afgelopen 5 jaren heel veel bereikt en daar ben ik blij mee en ook wel trots op maar nu ben ik in de fase aanbeland dat ik steeds vaker stapjes terug moet doen. En neem van mij aan dat die fase vele malen moeilijker is. Want in die opbouwfase kon ik me nog optrekken aan de kick dat ik steeds stapjes vooruit ging, al waren het dan vaak héél kleine stapjes. Maar stapjes vooruit maak ik al ongeveer een jaar nauwelijks meer en nu het besef begint door te dringen dat ik steeds meer inlever wordt het er helemaal niet makkelijker op.

Ik ben benieuwd hoe dat in Juli zal gaan als ik fysiek op de Veluwe zit. Zal ik dan mentaal ook op de Veluwe zitten? Ik heb er een hard hoofd in.

Overigens de foto is uit 2012 toen ik op Zaterdag (toen was het nog een twee-daags festival; lang zat als je ’t mij vraagt) voor het eerst het terrein opwandelde en daar heel erg van onder de indruk was.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opgeven geen optie?

Poespas

La Mama